Vrijdag, iets te vroeg gejuicht....... Vannacht werd ik wakker met een stekende pijn in mijn rechter bil. Ik kon het in eerste instantie niet plaatsen maar kwam er al snel achter dat het inwendige pijn was die helemaal door trok tot in mijn bil en bovenbeen. Toch weer de slijmvliezen. Ondanks dat ik het door middel van de zakjes Movicolon heel goed heb gedaan en geen last van obstipatie heb gehad, is dit waarschijnlijk toch een direct gevolg van de chemo die dingen in je lijf stuk maakt. Ik wist niet meer hoe ik liggen moest en werd vreselijk bang voor wat er zou kunnen komen. Ik ben 3 weken geleden echt niet vergeten.

Door het innemen van mijn medicijnen met een groot glas lauw water en het ontbijt ging het fabriekje lekker lopen. Ik wist niet hoe ik het had, zo'n pijn, echt onbeschrijflijk. Radeloos ben ik maar op bed gaan liggen, steeds een andere positie proberen in te nemen maar het ging gewoon niet weg. Op aanraden van Frank heb ik toen maar die pillen genomen die eigenlijk voor de bot- en gewrichtspijn zijn. Daar ging de vorige keer ook deze pijn mee weg, waarschijnlijk omdat je volledig verdoofd wordt. Ik heb de hele ochtend weer high in bed gelegen. Toen Frank thuis kwam was ik nog erg suffig maar gelukkig geen pijn meer. Ik was zelfs te moe om een boterham te eten maar Frank stond er op dat ik wat zou eten dus die kwam boven met eten en drinken.

Gelukkig is de pijn nu zo goed als weg. Weer een hele dag in bed gelegen. Mijn wereldje is zo klein. Ik ben zelfs bang dat als dit morgen ochtend weer zo is, ik niet in staat ben om naar het sinterklaasfeest te gaan op mijn werk en ik wil dat zo graag doen voor Julia en Fleurtje. Fleur riep gisteren al dat ze verkleed wilde gaan als zwarte pietje maar dan zonder pruik. Maar als ik morgen weer zo'n pil moet nemen vanwege de pijn ben ik echt te versuft om op pad te gaan. Ik hou maar goede hoop dat het morgen meevalt.

De kinderen heb ik de hele dag nog niet gezien. Gelukkig mochten die weer spelen, zelfs de hele middag. Frank regelt het verder allemaal. Moedeloos word ik er soms van dat ik niet meer kan doen wat ik wil doen. Alles voelt ook zo zwaar aan. De minste inspanning is soms al een opgaaf. Ik zie er niet uit. Mijn moeder was vanmorgen even bij me en zag me in mijn bed liggen met een verbeten gezicht van de pijn en zei: ik vind het zo erg om te zeggen maar je hebt nu echt zo'n kanker-hoofd. Je haartjes weg en zo'n emotieloos, kaal en bleek gezicht. Tja, dat zijn dan de momenten waarop alles even heel echt is. Ze wilde graag bij me blijven maar kon niets voor me doen. Ze voelt zich zo rot als ze dan weg gaat en zou graag de pijn over willen nemen. Maar op zo'n moment kan niemand wat voor je doen en wil je je het liefst verstoppen onder de dekens en heel lang slapen. Ohhh, ik ben het soms zo zat. Ik zal een foto van mezelf in bed bijsluiten, wel gewaagd want zo zonder haar voel ik me wel erg kwetsbaar. Maar het is ook weer zoals ik er uit zie en dat hoef ik niet te verstoppen. Het hoort bij het hele proces.

Ik wil niet klagen want ik weet ook dat het veel erger kan en dat het ons toch min of meer bespaard blijft met 'moment opnamen'. Maar ik wil gewoon weer leven, mijn eigen leven. En aan de andere kant benauwd dat me ook weer want kan ik wel weer terug naar dat 'oude' leven? Ik ben er zo abrupt uit getrokken, ziek geworden, op een sneltrein gestapt waar ik gewoon niet uit kan stappen. Het is niet één of ander dieet waarvan je na 6 weken zegt: dit bevalt me niet, ik probeer wel wat anders. Het is ook geen zwangerschapverlof dat je na een maand of 6 weer terugkeert. Het zijn allemaal zaken waar je nog niet op vooruit kunt lopen omdat je gewoonweg niet weet in wat voor staat je straks verkeerd. Geduld, dat was geloof ik een schone zaak. De tijd zal het leren.

Het is ondertussen donker buiten, pas 10 over vijf. Straks komt Frank weer thuis met mijn meisjes. Ik ga maar even douchen en kijken of ik daar een beetje van op knap. Ik hoor een auto aankomen in de straat en 2 vrolijke kinderstemmetjes, ze zijn er al!