Wat was het gezellig! We hebben vreselijk lachen, ontzettend lekker gegeten en echt over alledaagse dingen gesproken. Eventjes over mij natuurlijk. Ilja en Pé hadden me helemaal nog niet gezien of gesproken sinds dit alles begonnen was. Ze vonden me er ook fantastisch uit zien en weer over dat haar, dat die pruik zo mooi is. Het eten, té lekker, te veel om op te noemen en alles super smakelijk. Echte Italiaanse antipasti, heerlijk 2 zwangere dames die niet alles mogen eten. “kom maar op het bordje van Linnie!” Ik had er geen problemen mee. Enorme eetlust en onverzadigbaar. Lang leve de Prednison! Na de antipasti kwamen er nog 5 rondes met vlees, vis, groenten, pasta en een enorm bord met allerlei nagerechten. En alles werd weer ouderwets besproken aan tafel. Over het werk, de kinderen, opvoeden, onze mannen, relaties die over zijn, wie er nog meer zwanger is, babynamen enz. enz. En natuurlijk ook over sex en ex-vriendjes, ha ha. Echt weer zo’n meiden-avond. Het was een avondvullend programma, we zaten om 7 uur aan tafel en gingen om half 12 tonnetje rond weg. Ilja had zelfs het idee dat ze over moest geven, zo vol zat ze. Ze is nu 34 weken zwanger dus heeft ook niet al te veel ruimte meer om uitgebreid te eten. Maar ik zat zelf ook aan mijn taks. Ik was er helemaal naar van, dat gevoel dat je tot je nek aan toe vol zit. Ik heb er ook slecht van geslapen.

Ik bracht ze allemaal naar huis en Noelle als laatste. Toen we vlak bij haar huis reden riep ze in ene: hé, daar heb je Simoon! Ik vol in de remmen, vierkante bandjes. Simone kon niet mee met ons uit eten want ze kreeg Engelsen over dit weekend. Ze vond het erg jammer maar volgende keer beter. En daar stond Simoon, bij de ‘bed and breakfast’ boerderij, haar gasten terug te brengen. We hebben nog een half uurtje met haar op straat staan praten. Ze wilde alles weten van de avond en hoe het was geweest. Baalde dat ze er niet bij kon zijn. Ook Simone zag me voor het eerst en was verrast hoe goed ik er uit zag. Mét en zonder pruik want die moest natuurlijk even af om het kale hoofd te zien.

Vanmorgen werd ik nog steeds ‘vol’ wakker. Ik heb pas rond half 1 voor het eerst iets gegeten en dan alleen fruit en een beschuitje. De weegschaal gaf vanmorgen ook 64.4 aan. Dat gaat wel heel erg hard maar dat komt vast door het eten van gisterenavond. Ik moet er toch een beetje op gaan letten dat ik me niet overgeef aan de Prednison eetlust, want dat is nergens voor nodig. Je gaat er ook echt aan wennen. Ik ruim beneden alles op. De postbode staat voor de deur met een nieuwe stofzuiger. Onze oude had het begeven, kon er ook nog wel bij. We hebben bestellen via internet nu helemaal ontdekt en op advies van Jan en Brigit dezelfde stofzuiger als hen besteld. Het is een super ding. Ik heb meteen alles opgeruimd en gezogen. Dat hadden we na de verjaardag van Fleur nog niet gedaan. Ben nu wel moe, maar voldaan. Het geeft rust als mijn huisje aan kant is.

En het is weer een prachtige dag. Wat een mooie nazomer. Frank is met Julia en Fleur aan het vissen. Hij belt me dat hij Fleur weer terug naar huis stuurt en of ik haar op kan vangen bij het oversteken van de weg. Dat doe ik. Julia wil graag doorgaan met vissen. Ze heeft er al een stuk of 13 zegt Frank, het gaat als een speer. Fleurtje komt thuis en wil graag steen-schilderen. Ze heeft een doosje gehad van Astrid voor haar verjaardag. Ik installeer haar aan tafel met verf en een bakje water en ze gaat blij knutselen. Naderhand komen Frank en Julia ook weet thuis. Ze heeft er wel 18 gevangen zegt ze en ziet dat Fleur aan het schilderen is, dus gaat direct mee doen. Frank gaat de boodschappen doen, ik heb er geen fut meer voor. Ik doe vandaag lekker niets meer.

De rest van de middag zitten we heerlijk in de voortuin in het zonnetje. Voor we het weten zitten we bij Ferry en Annemiek in de tuin, buurman Piet komt er ook bij. De toastjes, chips en biertjes komen uit de keuken. Ik heb helemaal verbrande wangetjes. Het is ongelooflijk hoe warm het nog is. We blijven tot 10 over 6 in de tuin zitten, dan wordt het frisjes. Het eten schiet er weer bij in. Julia geven we een banaan, een kiwi en 2 volkoren ontbijtkoekjes. Fleurtje wil graag een flesje pap. Daar doen we een extra vitaminepilletje in. De broccoli die we voor vanavond hadden gepland komt morgen wel.

Nu is het 10 over acht en ik ben erg moe, zo moe dat ik zelfs kan slapen. Ik had vandaag geen misselijkheidspillen meer genomen, maar de misselijkheid kwam een uurtje geleden wel weer opzetten. Dus ik heb toen direct een zetpil genomen. Geen Zofran, die is echt voor de zware misselijkheid op de dagen van de chemo. Nu heb ik en Primperan, een braak en misselijkheids remmer, en daar slaap je ook heel goed op. Ik kan daardoor ook wel een beetje suffig en moe zijn. Straks heerlijk slapen. Zag net op het nieuws dat het morgen weer een hele mooie zonnige herfstdag gaat worden. Ik kijk er al naar uit.