Goodmorning ladies and gentlemen, this is your captain speaking.........
ik heb de tickets naar Italie geboekt! Vanmorgen aan de arts gevraagd en die zei dat als ik het fysiek aan kan, het geen probleem moet zijn om de kuur een week op te schuiven. Dat risico neem ik. Ik heb gewoon geboekt want nu waren de tickets nog hartstikke goedkoop. Ik wil het risico niet lopen dat we straks een week voor de kerst de hoofdprijs moeten betalen. Oh, ik heb er echt zo’n zin in. Ik hoop maar dat ik me zo blijf voelen als nu en dat ik niet in ga storten. Deze arts had het weer over een mogelijke longontsteking die ik kan krijgen. Ik kan het me gewoon niet voorstellen. We hadden vandaag weer een andere arts, Dr. Zijlstra. Grappig was dat ze zei dat ze wel al over ons gehoord had en het leuk vond om ons nu eens te ontmoeten. Wat ik al eerder vertelde is dat de artsen van Hematologie rouleren met patiënten. Tijdens de besprekingen is mijn dossier natuurlijk ook op tafel geweest dus daar kent ze ons van. Waarschijnlijk ben ik vorige week extra besproken vanwege de beenmerg explosie. Ze zei ook dat ik tijdens deze kuur geen 8 injecties maar waarschijnlijk 5 injecties ga krijgen, je reageert er zo goed op. Mijn bloedwaardes waren helemaal prima. Mijn HB zelfs 8.3, dat is super. Mijn beenmerg was van 83 gezakt naar 5. Ik vroeg haar of dat goed was en ze antwoordde dat het tussen de 3 en 10 behoort te zijn, dus dat het helemaal goed is. Ook heb ik even voor eigen dokter gespeeld. Dit weekend was de struma in mijn nek weer ontzettend dik dat ik zelf op het formulier voor bloedafname heb aangekruist om de schilklier ook te onderzoeken. Ik vertelde dat aan de arts. Frank was bang dat ze me dan irritant zouden vinden, zo iemand die voor eigen dokter speelt, maar ze zei: heel goed!, ik ga direct kijken naar je waardes. Die komen van het lab via de computer naar de artsen toe. De waardes van de schildklier waren prima, dus daar hoeven we ons geen zorgen over te maken. En ‘zorgen’, die willen we niet hebben! Al met al weer een heel positief gesprek.

Door naar de dagpoli voor de chemo. Kan er weinig nieuws over vertellen want het begint routine te worden. Zelfde ervaring als de vorige 2 kuren. Heb nog even gesproken met mijn overbuurvrouw. Die kwam uit Lelystad. Als je dan haar verhaal hoort……. Borstkanker, niets gemerkt, uitgezaaid naar haar botten, opgegeven. Zoals gezonde mensen wel eens denken: het gras is altijd groener bij de buren, denk ik nu: ooh, wat vreselijk, het kan altijd erger. Ze vroeg ook naar mij en ik vond het bijna moeilijk om te zeggen dat ik een hele goede kans heb op genezing. Hoe oud zal ze zijn? Ik schat midden 40. Ze voelt er dus zelf helemaal niets van, leeft nog haar eigen normale leven. Gaat naar haar werk, sport 3 x in de week, is wel aan het einde van de week iets moeier dan normaal, maar dat is het enige. Haar leven is eigenlijk hetzelfde behalve dan dat ze elke maandag naar de VU gaat. Maar ze weet nu al dat ze dit niet gaat winnen en dat ze er uiteindelijk aan zal sterven. Wat is het ook een rot ziekte en wat prijs ik me toch weer gelukkig dat ik een ‘goeie’ vorm heb gekregen. Ik hoop maar voor haar dat ze lang genoeg blijft leven tot de wetenschap zo ver is dat ze ook een middel tegen botkanker vinden.

Tijdens de kuur bel ik met Stefania om haar te vertellen dat we mogen komen. Ze is zo blij en zegt dat ze blijft hopen dat het goed met me zal gaan. Ik zeg haar dat als het niet lukt vanwege mijn fysieke gesteldheid, ik de tickets om kan boeken naar volgend jaar oktober, tijdens de herfstvakantie. Dat is ook goed zegt ze, in oktober zijn hier de feesten van de tartuffo (truffel) en dan is het hier ook heel gezellig, maar we gaan voor de kerst! En zo is het, daar gaan we voor. Frank gaat een cursus Italiaans doen zegt hij, hij heeft iets bij de Hema gezien met online taalcursussen. Vind hij leuk. Ik spreek het vloeiend maar het is voor mij ook heel vermoeiend om de hele dag over en weer te moeten vertalen. Dus als hij een beetje huis tuin en keuken Italiaans speekt is dat mooi meegenomen. Je moet ergens beginnen. We eten nog een broodje in het restaurant van het ziekenhuis want het is toch weer kwart over 1. Ongemerkt vliegen de uren voorbij.

Om half 3 zijn we weer thuis. Ik ren direct naar boven om de computer aan te zetten en de tickets te Boeken. Gelukkig, de prijzen zijn nog hetzelfde als gisteren. Dat kan zomaar veranderen. Ik begin nu vocht vast te houden. Ik voel het aan mijn handen. Mijn ringen zitten in ene strak en als ik een vuist maak voel ik de spanning in mijn handen. Straks ga ik nog zo’n opgeblazen prednison gezicht krijgen. Ik zie het al voor me. Vroeger had je van de carnavals maskertjes die je om je oren vast moest maken met een elastiekje. Een neus en 2 bolle wangen. Zo ga ik er misschien wel uit zien. Ook weer een bijwerking. Maar zolang ik me er ook goed door blijf voelen, neem ik al die andere dingen voor lief.

Morgen gaan Juul en Fleur mee. Frank en ik hebben vandaag nog even naar de ballonnen gekeken in de hal toen we een broodje zaten te eten en we gaan toch maar voor de grootste. Die zijn gewoon echt heel erg leuk en het is een speciale gelegenheid die toch veel indruk zal maken. Fleur is woensdag ook jarig dus een extra ballon kan geen kwaad. Ik zie hun koppies al voor me. Ondertussen zit ik thuis op de bank en slaat de misselijkheid toe. Ook ben ik al weer aardig wattig in mijn hoofd. We eten thuis vandaag en Frank staat te koken. De kinderen zijn een tekening aan het maken voor de zusters, die gaan ze morgen geven. Eén van de zusters zei toen ik vertelde dat we ze mee nemen: hè, wat jammer, ik ben er morgen niet want ik ben vrij. De CD van Laura Pausini staat hard aan in de keuken, Fleur danst in de kamer met haar nieuwe ponpons die ze van Jaap en Ellie heeft gekregen. Ze is net zo’n cheerleader maar dan in een Sneeuwwitje jurk. En ik, ik zit op de bank met mijn laptopje. Beste aankoop van het jaar!

Nu is het kwart over 8. Ik ben kotsmisselijk, heb een hoog rode kleur in mijn gezicht en ben echt pafferig. Ik neem een Zofran en ga naar bed.