Vrijdag, 15 februari. Nog 3 nachtjes en dan ga ik door de scan.
Ik maak me er eigenlijk totaal niet druk om, voor mij is het al afgesloten en ben er heilig van overtuigd dat de scan goed is.

Het is toch weer half 5 als ik wakker word. Het lijkt wel of het een soort ritme is geworden voor me om rond die tijd wakker te worden. Ik heb gisteren niets, maar dan ook helemaal niets gedaan. Brenda kwam 's avonds om ons allemaal te knippen. Ons allemaal? Ja! Ook mijn cavia werd getrimd. Hij was zo pluizig geworden aan de onderkant dus Bren heeft er een flink stuk afgesneden met het mes. Lekker voor de laatste maanden dat ik hem draag. Het was net of ik echt bij de kapper zat, ze knipte hem op mijn hoofd. En toen ik in de spiegel keek was het ook net of ik echt terug kwam van de kapper, helemaal even vreemd. Maar hij ziet er weer en nog steeds netjes uit.

Frank geknipt, Julia een korte bob-line. Ik stelde het voor want het is wel heel makkelijk. Julia vond het allemaal prima. Nu heeft ze een kort koppie en het staat erg leuk. Ze is wel een 'stoer' type. Altijd aan het rennen over het schoolplein of kunstjes doen op het klimrek. Fleur was zo geschrokken toen ze vorig jaar 'kort' haar had, dus die wil alleen puntjes laten knippen. We hebben haar ook nog geprobeerd over te halen weer lekker korter te gaan maar nee hoor, mevrouwtje hield voet bij stuk. En als zij dat zo in haar hoofd heeft, kun je het maar beter doen want dat voorkomt heel veel drama's. Toch wel twee verschillende kinderen. Ik zal vorig jaar wat gehoord hebben: mam, wanneer is mijn haar nu weer lang? Ja lieverd, dan moet je geduld hebben. Nu is het eindelijk weer lang dus ze koestert het. Ze ziet er daardoor ook vaak onverzorgd uit vind ik. Als ik voorstel om staartjes of vlechtjes te maken grijpt ze toch zelf altijd naar die haarband. Ach, denk ik dan, laat het kind ook maar.

Het is dan wel over, maar nog niet helemaal voorbij. Het onderkantje gaat goed maar is nog niet helemaal genezen. Er zit nog steeds een klein wondje op mijn bil waar elke dag weer vuil uit komt. Ongelooflijk, het is ondertussen toch 10 dagen geleden sinds de explosie. Ik heb echt ook sinds maanden weer 2 pukkels in mijn gezicht. Eén op mijn neus à la Eucalipta, en één op mijn wang. Al die maanden het meest zachte gezicht gehad, vrij van oneffenheden, geen rimpel te bekennen. Zal dit een teken zijn? Of heb ik echt te veel fudge gegeten de laatste dagen.

Gisteren de hele dag weer in pyjama gezeten, heerlijk. Zoals ik er 's ochtends uit kwam, ging ik er 's avonds weer in. Helemaal nergens zin in of energie voor. Om 11 uur ging de telefoon en belde Julia haar juf. Julia was niet lekker zei ze, haar buikje was zeeziek. Frank heeft haar direct opgehaald en toen ik aan haar vroeg of ze bij mama wilde blijven of naar oma Jannie toe gaan, wilde ze thuis blijven. Ze wilde haar pyjamaatje aan en is naar bed gegaan. Ze wilde zelfs een glaasje verse jus d'orange. Het kind was echt niet in orde. Ze heeft de hele middag geslapen met rode wangetjes en ze voelde warm aan. Vannacht heeft ze naast mij gelegen. Ze wilde een emmertje naast haar bed maar omdat ze een hoogslaper heeft, gaat dat niet zo makkelijk. De eerste uren ging vaak het licht aan en pakte ze de emmer maar er kwam niets. Nu ligt ze heel vredig te slapen. Ik hou haar vandaag ook maar thuis. Dit is de eerste keer in echt 5 jaar dat zij dit heeft. In de 4 jaar dat ze op school zit heeft ze nog geen dag gemist vanwege ziekte.

Vandaag doe ik ook weer heel rustig aan. Heb geen plannen. Aan het einde van de middag gaan we naar Marjon want die is jarig en we eten daar ook. We zijn dus weer onder de pannen.