De eerste nacht met een kaal hoofd geslapen. Ik zei nog tegen Frank, dat zal wel raar zijn morgen wakker worden naast een kaal hoofd. Nee hoor, zegt hij, dan is het gewoon net of ik weer op vakantie ben met Co Hink en naast hem wakker word, ergens in een ranzig apartement.

Ik heb een soort mutsje op omdat me dat aangeraden is. Je verliest veel warmte via je hoofd ’s nachts. Natuurlijk zit ik de volgende ochtend weer driftig te typen. Dit dagboek is iets wat me nu echt bezig houdt en werkt gewoon therapeutisch. Fleur komt naast me staan en vraagt of ik mijn mutsje af wil doen want ze wil mijn kale koppie zien. Ik doe de muts af en ze begint meteen weer te lachen. Ze vindt het echt grappig zegt ze. Maar wat ík dus niet grappig vind, al het andere haar valt ook uit, ook van onder. Ik kan het bijna niet aanzien, het is echt geen mooi plaatje hoor, dat haar zat er niet voor niets! Prettige bijkomstigheid is dat het haar op mijn benen ook niet meer groeit, net nu we de herfst in gaan, jammerrr. En dan bedoel ik jammer in de zin van dat ik de hele zomer wél heb moeten ontharen voor zover ik dat natuurlijk gedaan heb in die hele ziekenhuis periode. Ik lag regelmatig met een ‘angora trui’ aan mijn benen op de operatie tafel. Ik hoop maar dat mijn wenkbrauwen en wimpers een beetje blijven zitten, anders krijg ik wel een erg bloot gezicht. Ik heb prachtige wimpers, ze lijken wel langer dan normaal. Ik doe er maar heel voorzichtig mee. Als ik aan mijn wenkbrauwen trek komen er wel haartjes los. Daar moet ik ook maar heel voorzichtig mee doen.

We hebben vandaag weer een heel druk programma. Het lijkt ook wel of ik het gevoel heb dat ik alles wil meemaken. We spreken ook af dat we dat niet meer gaan doen, het is een veel te druk weekend en ik heb geen moment gehad dat ik even ben gaan liggen of zo. Het kan ook te gek. Eerst de verjaardag van Vinn van Annemarie, die wordt 3, daarna willen we zelf even een uurtje langs Astrid en Mark want die hebben we verder de hele week niet gezien en daar hebben we echt behoefte aan, ook Frank. En daarna naar Noelle en Arnout om lekker te gourmetten.

We kleden ons aan, ik besluit om me voor het eerst in al die weken weer eens een beetje op te maken. De mascara is prachtig op mijn wimpers, in ene zijn mijn ogen veel groter en sprekender. Klein beetje oogschaduw, lippenstiftje en de pruik op. Ik zie er eigenlijk best goed uit. Zelfverzekerd stap ik de auto in naar de verjaardag. Frank zet mij en de kinderen af en gaat dan boodschappen doen. Daar waren we de hele zaterdag niet aan toe gekomen. Ik kom de tuin in met mijn zonnebril op mijn pruik als een soort haarband en zeg iedereen gedag. Natuurlijk vragen ze aan me hoe het met me gaat en ik zeg dat het eigenlijk heel goed gaat, want laten we maar eerlijk zijn, het gaat ook gewoon heel goed. Ze zeggen dat ze kunnen zien dat ik wel mager ben maar dat ik er verder toch heel goed uit zie. Ik vertel een beetje hoe het tot nu toe is gegaan met alle ups en downs en dat gisteren, 13 dagen na de eerste chemo, mijn haar er af is gegaan. Kijken ze me allemaal stomverbaasd aan. Je haar er af? Ja, zeg ik, ik draag nu een pruik. Heb nog nooit zoveel verbaasde gezichten gezien. Ze zouden toch zweren dat het mijn eigen haar was. Je hebt toch ook wel eens dit model gehad? Er werd ook meteen geroepen dat het eigenlijk helemaal geen slecht idee was zo’n pruik achter de hand. Als je een bad-hair-day hebt zet je zo’n ding op je kop en je ziet er meteen super uit. En zo is het ook eigenlijk. Het geeft ook voordelen. Je droogt je hoofd af na het douchen, je zet hem op en je bent klaar. Het zit altijd in model, hoeft niet gefohnd te worden en het scheelt een hoop tijd ’s ochtends.

Ik had al tegen Annemarie gezegd dat ik alles weer kon eten en veel, erg veel trek had, dus die kwam al met grote stukken taart aan en had speciaal voor mij een hele bak guacamole neergezet omdat ik dat altijd zo lekker vind. Nou en of !! Heb daar heerlijk zitten eten. Na een half uurtje kwam Frank er ook bij rond kwart over 3 gingen we weer weg. Door naar Mark en Astrid want die wisten ook nog niet dat ik kaal was. Ook zij vonden mijn pruik erg mooi. Tess en Max zijn natuurlijk vanaf het begin min of meer getuige geweest van alles wat er is gebeurt en we hebben er ook altijd open met hen over gesproken dat ik heel erg ziek was. Astrid heeft ook samen met hen het boekje van Chemo-Kasper gelezen. Tess had al eerder signalen gegeven dat ze het wel heel erg vond dat mijn haar er af zou gaan en had daar wel moeite mee. Max riep ook vaak dat hij nu wilde dat we stopten met praten over ziek zijn want hij vond het eng. En daar was ik dan, in de woonkamer met pruik op. Ze vonden het allebei mooi en ik zei: zal Linda hem even afzetten zodat jullie mijn hoofdje kunnen zien? Maar dat wilden ze allebei toch echt niet. Mark en Astrid wilden het wel graag zien en waren ook totaal niet geschokt.

Na een uurtje gingen we door naar Arnout en Noelle. Ook die wisten niet dat het haar er af was. Ik had mijn ‘bosje bloemen’ al paraat maar Noelle was zo onder de indruk van mij met mijn nieuwe haar dat de hele grap aan haar voorbij ging. Ze kon haar ogen niet van me afhouden. Jezus Lin, wat valt me dit 400 % mee, wat zie je er goed uit en je ogen, wat ben je mooi. Ze bleef maar door gaan. Ook Arnout vond het totaal niet raar om me zo te zien. Wel even wennen aan meer haar maar zeker niet overduidelijk een pruik. Ze wilden ook mijn hoofdje zien dus ik deed de pruik even af. Ook zij waren totaal niet geschokt bij dit beeld en vonden zelfs dat ik best zonder pruik ook de straat op kan. Maar die drempel is voor mij toch even te hoog. Ook Feije en Melle wisten wat er met me zou gebeuren en keken met een lachje op hun mond naar mij mét en zonder haar. Hoe vinden jullie dit nou jongens? Heb je ooit wel eens een mama gezien zonder haartjes? Nee, zegt Mel. Maar ze vonden het allebei prima.

Zitten we later aan tafel aan de thee en de kinderen spelen op de grond. Horen we Melle en Fleur samen kletsen. Melle zegt tegen Fleur: wat een rare moeder heb jij. Ja, zegt Fleur, ik heb een jongens moeder, wij hebben nu twee jongens thuis. Maar als ze haar pruik op zet dan is het weer gewoon mama-Linda. Naderhand heb ik mijn pruik weer op en Melle kijkt tijdens het spelen omhoog en ziet me zitten. Hé, zegt ie, en hij wijst naar me, nou ziet ze er niet meer gek uit, en ze schateren allebei van het lachen en spelen gewoon weer verder. Weer die onschuld van een kind en de manier waarop ze er mee omgaan. We zijn er iedere keer door verrast.

We gaan heerlijk gourmetten, Noelle heeft echt alles uit de kast getrokken en alles smaakt ook super lekker. Ik eet echt weer mijn buik vol en we zitten weer zo gezellig met elkaar aan tafel. Ze heeft nog appeltaart toe maar dat krijgen we echt niet meer op dus ze geeft me een halve taart mee. Daar neem ik straks nog een lekker stuk van want, ik heb alweer trek. Morgen ochtend ga ik op die weegschaal en als er niet minimaal 58 kilo staat, dan weet ik het ook niet meer.Vanaf morgen slik ik een week lang geen Prednison meer, ik hoop echt dat ik dan toe kom aan wat slaap want ik zit ook nu weer klaar wakker achter de computer en het is al half 1 geweest, totaal geen slaap na toch weer een hele drukke dag en een heel druk weekend. Ik neem een slaappil en lees nog even de bijwerkingen door van de Prednison. Ik lees de meest vreselijke dingen waar ik gelukkig geen last van heb maar in het rijtje staat ook: Aandoeningen van het zenuwstelsel, zoals slapeloosheid (nou en of!), stemmingsveranderingen (angst, euforie, neerslachtigheid). Van die drie heb ik dus de euforie gekregen, dat hebben jullie vast wel gelezen door de regels heen de afgelopen dagen. Als ik dan mag kiezen, geef mij dan maar die euforie want ik heb me echt heel erg goed gevoeld en nog. Tijdens het kuren is een beetje euforie echt geen overbodige luxe. Het sleept je er door heen. Ik hoop maar dat ik deze bijwerking blijf behouden. Duizeligheid en hoofdpijn staan ook in het rijtje. Daar heb ik ook last van. Ook is een verstoring van de stofwisseling, zoals vetzucht en toename van eetlust een bijwerking. En die toename van eetlust, die heb ik ook zeker gekregen. Gelukkig maar want ik ben zo blij als ik lekker kan (blijven) eten en ik hoop ook dat dat tijdens de volgende kuren niet zal veranderen. Maar, week 2 van de eerste kuur is nu voorbij en morgen gaan we week 3 in. Ben benieuwd wat die ons gaat brengen.