Liefdevol hoor ik Frank zeggen: red je het verder zo? Daar zijn je pillen, je drinken en een bak yoghurt met cornflakes. Laptop naast je op bed, telefoon en afstandbediening bij de hand. Als er iets is dan bel je maar. Dag Boki! Frank noemt mij sinds een paar dagen Bokito. In de eerste plaats door de manier waarop ik mij zeer charmant voortschrijd, in tweede plaats door de geluiden die ik daarbij maak: oe oe, aa aa.

Ik heb eindelijk weer eens geslapen. Viel gisteravond rond half 9 in slaap en heb heerlijk, ontspannen en zo goed als pijnvrij gelegen. Rond half 2 werd ik wakker en ben rustig blijven liggen. Kon me zelfs redelijk pijnloos omdraaien dus ik was blij. Het voelt goed daar beneden, goed in de zin van dat het aan het genezen is. Het is in ieder geval niet slechter geworden sinds gisteren. Om 3 uur hoor ik het allerliefste kinderstemmetje om papa roepen. Papaaaa, kom je even bij me. Ik heb zo’n zeer keeltje en een zeer oortje. Het is Fleur en Frank springt gelijk op, ze is weer koortsig. Al met al is Frank zo’n 2 uurtjes met haar in de weer geweest en ik zou het zo graag van hem over willen nemen. Soms word ik ook wel een beetje verdrietig als ik ze om ‘papa’ hoor roepen. Het was toch altijd ‘mama’?! Niemand kan je toch beter troosten dan je mama? Niemand heeft uiteindelijk zoveel geduld als je mama. Gelukkig kan Frank die rol ook heel goed invullen en hoor ik hoe lief hij voor haar is. Ze was gewoon wakker dus ze bleef hem af en toe roepen en wilde met hem praten, gelukkig geen huilend kind of zo. Wat dat aangaat hebben wij het ook enorm getroffen met onze meiden want we hebben eigenlijk nooit nachtelijke taferelen met ze. Als het eens een keer voorkomt is er ook echt iets aan de hand en is het ook niet vervelend om je nacht te moeten onderbreken om er voor ze te zijn. Uiteindelijk was ik ook wakker dus wel ‘gezelschap’ voor Frank maar die jongen is ook zo moe en wil graag slapen. Door dat gedoe met mij heeft hij ook heel wat nachten wakker gelegen deze week.

Ik denk dat we rond half 5 weer in slaap vielen tot vanmorgen half 8. Fleur sliep tot half 9 en ligt nu nog in haar bedje. Ze weet dat mama thuis is maar niet kan komen en dat als er iets is ze naar mama moet gaan. Ze mag naar oma maar ze wilde nog in haar bedje blijven liggen. Mijn moeder is stand-by dus het komt allemaal wel goed. Misschien toch even terug naar de dokter vanmiddag om naar haar oortje te laten kijken.

Buiten is het prachtig weer. Frank heeft het raam open gezet en het ruikt heerlijk. Ik zou zo graag even naar buiten willen. Het is donderdag en ik lig dus alweer een week in bed in die slaapkamer. Maar ik heb goede hoop dat ik er volgende week van af ben en dan voor altijd. Mijn tijd komt wel weer. Het schijnt het weekend heel erg mooi te worden dus wie weet loop ik zondag wel weer gewoon op straat, lekker in het zonnetje.

Mijn moeder was gisteren erg verdrietig. Soms wordt het haar allemaal even te veel. Ze zegt dan dat ik het allemaal heel mooi op kan schrijven en verwoorden, maar niemand ziet je daadwerkelijk als je zo ligt te kermen van de pijn. En zij natuurlijk wel. En het is verschrikkelijk om machteloos toe te moeten kijken en niets te kunnen doen. Gelukkig is het bio ritme van onze emoties niet gelijk dus dan weet ik haar altijd weer op te beuren omdat ik me op dat moment een stuk beter voel. Ze is ook erg zenuwachtig. Sinds een paar weken heeft ze een rare plek op haar borstkas die niet over wil gaan. Vorige week heeft de huisarts er een stukje uit gehaald om op te sturen naar Leiden, hij vertrouwde het niet echt. We zijn in afwachting van de uitslag. De ‘oude’ Linda zou hebben gedacht: ach, het zal wel een soort zenuwen uitwerking zijn dat ze uitslag krijgt. De ‘nieuwe’ Linda houdt nu overal rekening mee.

Ondertussen hoor ik Fleur roepen uit haar kamertje: mama, wil je papa even bellen? Ik moet even met hem praten. Papa en ik hebben afgesproken dat als er iets is dat ik hem mag bellen en dan komt hij! Ik smelt gewoon en bel Frank om hem dit te vertellen. Ik hijs me uit het bed met de telefoon want ik vind gewoon dat dit vertrouwen niet geschonden mag worden. Ik hoor Fleur zeggen dat ze nog steeds heel erg warm is en of hij ook even kan komen voelen hoe warm ze is. Dat ze kleine slokjes neemt van het drinken dat hij in een bakje met wat koekjes bij haar neer heeft gezet. Zo vertederend. Dat kleine wijfie heeft te horen gekregen dat mama wel thuis is maar niet kan komen maar dat ze papa altijd kan bellen. En hoe letterlijk ze dat dan ook neemt. Ik heb haar nu ook even gezien en ze ziet er echt bescheten uit. Witjes en warm. En ze blijft ook gewoon liggen waar ze ligt want ze is echt ziek. Dus we liggen nu samen te liggen.