Maandag, de grote dag! Zal wel even moeilijk worden want ik moet nuchter blijven. Zondagmiddag waren we op verjaardag bij Luc en Ciska en toen riep ik nog dapper dat ik wel een derde plakje cake wilde want ik moest een buffertje op slaan. Nu word ik al wakker met een honger gevoel.

Ik ben totaal niet nerveus, ik zie er ook niet tegen op en ben er ook niet bang voor. Het is alleen een tijd rovend gebeuren. Eerst langs het lab voor de nodige buisjes bloed, dan door naar de arts voor de controles. Alles is weer goed. Mijn beenmerg is nog steeds hoog en ze refereert meteen aan de botpijnen die ik heb gehad. Dat is echt de oorzaak van die prikken dus we spreken af dat er vanaf nu weer een injectie minder gegeven mag worden. Prima! Ik denk dat dat een goed teken is. Eerst kreeg ik er 8 die dus bij deze kuur horen om je te ondersteunen, maar mijn lichaam kan het ook af met 3. Pluspuntje. Ze wil me ook nog even bekijken van onder. Dit is toevallig dezelfde arts die ik zaterdag aan de telefoon heb gehad want ze had toen dienst. Gelukkig een vrouwelijke arts, het blijft toch een beetje een taboe verhaal, daar van onder. Ze ziet dat het inderdaad aan het helen is en adviseert me om heel goed de laxeermiddelen te blijven slikken zodat ik niet nog een keer last krijg van obstipatie wat alles weer stuk kan maken. Ik krijg meteen een recept voor een nieuwe doos poeders en ik moet stoppen met de zetpillen. Ik krijg vanaf nu de Zofran in tablet vorm.

Heel voorzichtig vraag ik naar de scan. Wat nou als die heel erg positief is? Kan het gebeuren dat het misschien wel helemaal weg is na vier kuren en hoe gaan ze ons de uitslag geven? Percentueel, als een vergelijking tussen de scan van juni en nu, of anders. Ennnnn, zou het misschien zo zijn, dat als de scan heel erg positief is, ik het met minder kuren kan afmaken? Daar ben ik stiekem toch een beetje op aan het aasen. Nee, is het antwoord. Heel duidelijk. Ik moet hoe dan ook de 8 kuren vol maken. Zo, dan weet ik meteen waar ik aan toe ben. Ze stappen dus niet af van een kuur. Een kuur is een kuur en die moet net als een antibiotica kuur afgemaakt worden. Duidelijk verhaal. Ik krijg de uitslag van de scan volgende week tijdens mijn controles, voorafgaande aan de vijfde kuur. En ze kunnen inderdaad als een soort percentage doorgeven hoe ik er voor sta. Dus bijvoorbeeld 50% minder dan de scan in juni. Ik ben heel erg nieuwsgierig maar zeker niet nerveus en ik kan makkelijk wachten tot maandag. Frank ook. We hebben er allebei nog steeds een heel goed gevoel over en we moeten nu toch hoe dan ook door tot eind januari. Dus aan een eventuele positieve uitslag zitten geen 'kadootjes' verbonden. Ondertussen moet ik weer een halve liter drinken van dat vieze goedje, een soort meelderig sapje. De honger valt gelukkig mee. Een uur later moet ik weer een liter water drinken en dan door naar de afdeling voor de scan.

De scan verloopt prima. Ik krijg eerst een infuus in mijn arm met radioactieve vloeistof. Die moet een half uur inwerken en ik moet helemaal ontspannen blijven en mag niet praten. Ik lig op een heerlijke stoel en ik doe een hazenslaapje. Ik ben ook erg moe. Daarna nog een half uurtje in de wachtkamer zitten. Ik ben zo verschrikkelijk moe en Frank zit daar maar, de krant van afgelopen donderdag te lezen...... Hij was zijn tas met zijn sudoku boekje en portable dvd-speler vergeten. Hij had zich voorgenomen om tijdens de uren van de scan een filmpje te gaan kijken om de tijd te doden maar nu zit die stakker de Telegraaf van 1 november te lezen. En dan word ik weer opgeroepen. Ze installeren me in de scan en nu is het een uur stil blijven liggen. Ik slaap niet maar heb wel mijn ogen dicht.

Na de PET Scan nog de CT Scan. Ik moet weer een beker van die meelderige vloeistof drinken, ik kots er zowat van. Ze spuiten via het infuus nog contrastvloeistof in. Je krijgt daar een vieze smaak van in je mond, je wordt helemaal warm en hebt het gevoel dat je even moet plassen. Het smaakt naar Velpon in mijn mond. Kwart over drie, eindelijk klaar en ik mag weer eten. Maar door die vieze smaak, smaakt niets lekker. Ik moet ook veel drinken om de contrastvloeistof zo snel mogelijk uit mijn lichaam te laten gaan maar ik heb niets anders gedaan dan drinken de hele dag dus ik kan geen fles water meer zien. Maar snel naar huis, en ik ben zo verschrikkelijk moe. Gewoon gebroken van de hele dag.

We gaan direkt door naar mijn ouders. Die hebben Julia en Fleur van school gehaald en we eten daar. Mijn vader heeft een grote pan verse erwtensoep gemaakt. Omdat het heel gezond en voedzaam is en het is er weer tijd voor. Lekker met verse rookworst, het smaakt me prima gelukkig. Daarna gaan we meteen naar huis en ik ga naar bed. Het is half 7 en ik lig er al weer in. Ik ben zo moe, ik kan het niet eens opbrengen om mijn verslag te schrijven. Ik hoor nog dat Frank het licht uit doet en de deur dicht doet. Het volgende moment dat ik mijn ogen open doe is het 6 uur en het is al ochtend. Weer bijna 12 uur geslapen.