Missie gelaagd! Twee blije kindjes. Na 3 x bellen was het raak en kon ik in Beverwijk het laatste paar halen. Ze hadden alleen nog ijsblauw want goud en zilver waren al uitverkocht. Als het maar glimt riep ik door de telefoon. Snel mijn moeder gebeld of ze even mee wilde heen en weer naar Beverwijk. Jogging pak aan, pruikie op en in de auto. Al met al waren we binnen 3 kwartier weer terug. In de winkel zag ik alle andere varianten van de glimmende schoenen. Uiteindelijk heb ik nog de meest bescheiden uitvoering. Het kon nog veel erger dus echt glimmend goud en glimmend zilver. Nu blijkt, heb ik brons en ijsblauw. En ik moet eerlijk zeggen, hoe langer ik er naar kijk, hoe mooier ik ze vind! Het kleine meisje in mij komt toch ook weer boven. En ze staan echt heel erg leuk bij ze. Er moeten nog even antislip zooltjes in want ze sloffen er een beetje uit. De verkoopster zei ook al dat ze eigenlijk precies moeten passen. We gaan het in orde maken.

De ´goedkope´ schoenen van Wehkamp stuur ik vandaag dus maar weer terug. Die waren uiteindelijk ook te groot. Het is ook eigenlijk geen doen om schoenen te bestellen, ze moeten er gewoon bij zijn om te passen. Maar nu hebben ze toch allebei een paar er bij en zijn ze nog gelukkig ook. Wat wil je nog meer?

Met mij gaat het ook goed. Ik durf het bijna niet te zeggen maar ik heb voor mijn gevoel nog geen slechte week gehad en het is al donderdag. Kan me eigenlijk niet voorstellen dat het nog gaat toeslaan. De pijntjes zijn er wel maar op de achtergrond en zeker niet storend aanwezig. Ik ben wel een beetje grieperig voor mijn gevoel, zere keel en zo. Ik hou mezelf goed in de gaten, controleer steeds of ik koorts heb en neem af en toe een Hot Coldrex. Vandaag wordt ook een dag dat ik niets ga doen. Julia en Fleur blijven over en worden opgehaald door mijn moeder. Mijn enige taak is dat ik om half zes bij mijn moeder moet zijn voor het avond eten.

Ik heb een zere plek op mijn buik. Voor het eerst in al die weken heb ik last van een prik die Frank me dinsdag heeft gegeven. Nu zijn die EPO prikken altijd al wat gevoeliger met inspuiten omdat er meer vloeistof in zit. Frank merkte ook met spuiten dat hij iets van weerstand voelde. Mijn buik stond en staat ook zo enorm strak wat waarschijnlijk een gevolg is van de Prednison. Er zijn momenten dat ik wel zwanger lijk, dan heb ik echt een enorme buik. En omdat ik nu ook in mijn gezicht merk dat de boel strak staat (ik lijk Marijke Helwegen wel) zal dat ook wel door werken in de rest van mijn lijf. Mijn handen, maar nu ook mijn voeten, tintelen continu. Een doods gevoel. Maar met mijn onderkantje gaat het helemaal goed op het moment, dus hier vind je wat en daar laat je wat.

Nu heb ik ondertussen wel geleerd dat je nooit te vroeg moet juichen maar al met al ben ik deze week heel goed door gekomen. Zaterdagavond vieren we Sinterklaas. Alle kado's zijn binnen maar moeten nog wel ingepakt worden. Het is natuurlijk toch weer uit de hand gelopen als ik zie wat er verstopt staat in de kast. Maar zolang ze nog geloven is het alleen maar leuk als er een hele berg met kadootjes ligt. Oma Bakker, Opa Bert en Oma Jannie zijn er ook weer bij, dat is ondertussen een traditie geworden. We gaan gezellig broodjes eten aan tafel, Oma Bakker belde al dat ze een zalmsalade mee neemt en dan is het wachten tot er op de deur geklopt wordt.

Vandaag maakt Fleur pepernootjes op school. Er werd gevraagd of ik het leuk zou vinden om mee te komen helpen met de kinderen. Ik heb het afgewezen omdat ik niet weet hoe ik me de volgende dag voel. Achteraf gezien heb ik er goed aan gedaan om het af te wijzen. Ik voel me goed voor mijn doen maar ben zeker niet energiek genoeg om in een klas vol kleine kinderen pepernoten te maken. Maar Fleur zou een zakje voor me meenemen. Ik kijk er al naar uit.