Pfffff, het zit er weer in en het hakt er weer in. Mijn moeder zei al in het ziekenhuis dat ik er vreselijk uit zag. Ook Frank's reaktie toen hij me zag was: jees Lin, je kunt wel zien dat dag 1 weer begonnen is. Maar we moeten er doorheen en we zullen doorgaan!

De dag begon vroeg, errug vroeg. Kwart over 6 het wekkertje, half 7 met moeite er uit. Ja, we calculeren altijd een kwartier tot een half uur 'uitslaap-tijd' in. "Druk nog ff op de snooze Frank!". Maar toen moest ik er toch echt uit. Ik ben het niet meer gewend zo vroeg al echt in aktie te moeten komen. En ik slaap nog steeds zo slecht. Lichamelijk ben ik verschrikkelijk moe maar geestelijk lijk ik wel uitgeslapen te zijn. Ik heb er geen andere verklaring voor. Ik was gestopt met de slaappillen omdat ik toch niet aan de Prednison zat maar daar moet ik blijkbaar mee door blijven gaan. En ik ben zo verschrikkelijk stijf, ik lijk echt wel een oud vrouwtje.

Gelukkig kwam daar meteen een verklaring voor bij de arts. Toch weer een afkickverschijnsel van de Prednison. Ik heb het natuurlijk 10 dagen langer niet geslikt. Het schijnt dat het buiten alle goede dingen die het doet, ook heel slecht voor je is. Maar dat wisten we al. Je botten en gewrichten krijgen er een opdonder van en daardoor voel ik me ook zo stijf. Ik kan verdorie niet eens tussen mijn schouders krabben op mijn rug want mijn armen zijn zo stijf dat het gewoon zeer doet. Dus ik sta maar als een soort Baloe-de-beer tegen de deurpost aan te schurken, ook lekker hoor! De arts waarschuwde me dat als ik straks klaar ben, en geen Prednison meer krijg, ik deze stijfheid alvast op mijn lijstje mag zetten van afkickverschijnselen. 'Het kan straks nog wel even vervelend worden voor je. Denk je dat je klaar bent en op gaat knappen, krijg je eerst dit nog om je oren'. Maar daar ben ik bij deze dus op voorbereid.

Afein, bloedwaardes waren weer goed. Nou ja, goed........... mij HB was 9.1 (!!!!!!!!!!!!!!!!!!). Ik bijna al in jubelstemming maar dat blijkt dus niet zo goed te zijn. Het is voor de verandering nu eens te hoog. Dat kan weer als gevolg hebben dat ik trombose krijgt. Dus afgesproken dat we volgende week de EPO prik over slaan. Deze week wordt er weer goed ge-exterminate in mijn bloed dus de waarde zal wel zakken. Ook liet ze me een statiek zien van al mijn waardes vanaf het moment dat ik bij de VU terecht kwam tot vandaag. Alles was in een stijgende lijn, of dalende lijn, maar in ieder geval positief. Bij de eerste bloedwaardes in juli had ik een bezinking van 84 en die was nu 10. Helemaal goed voor de staat waarin ik nu verkeer. Ik heb niet zoveel verstand van 'bezinking', we hebben het daar eigenlijk nooit over met de artsen, maar het is toch een aanzienlijk verschil van toen en nu. Ook liet ze me alle andere waardes zien, o.a. mijn lever. Die was in het begin behoorlijk 'geïrriteerd', zoals zij dat omschreven. Ook mijn lever is nu weer helemaal back in shape. Ik kon wel een uur bij haar aan tafel blijven zitten om al deze positieve dingen te horen! Ze vertelde me ook nog dat ik het heel goed doe. Daar ben ik natuurlijk heel blij om.

Op de afdeling voor de chemo sprak ik mijn 'zorgen' uit of de chemo er niet vreselijk in zou hakken omdat ik 10 dagen zonder was geweest. Maar de verpleegster zei me dat ik me juist beter zou voelen omdat mijn lichaam meer hersteld is dan de vorige keren. Dat klinkt heel aannemelijk en daar ga ik gewoon van uit. Ik laat het deze week maar weer over me heen komen.

Maaruh, dit was dag 25, nog 7 dagen te gaan. En dat hele vervelende zakje dat ik altijd op de eerste dag krijg (was overigens weer zeer vervelend vandaag), die krijg ik nog maar 1 keer!
Ik voel me redelijk, eigenlijk zoals ik me altijd voel op dag 1. Wattig in mijn hoofd, misselijk en een beetje wankelig. Maar allemaal goed te doen.