Maandag, 10 voor 8 zitten we weer in de auto. Mijn vader is bij ons thuis want die brengt Julia en Fleur naar school. Om half 8 ging de telefoon, mijn moeder. Ze is ziek, snip verkouden, een zere keel en koortsig dus papa komt om de kinderen naar school te brengen. Tussen de middag eten Julia en Fleur bij Kiek, die heb ik ook nog even snel gebeld of ze de meiden op kan vangen om 12 uur. Dat is zoals altijd geen probleem. Thuis is alles dus weer geregeld.

Er is haast geen file en we komen redelijk op tijd bij de VU. Alle bloed waardes zijn weer goed. Mijn HB is zelfs iets gestegen. De arts zegt dat dit goed is. Je lichaam maakt dus zelf ook weer rode bloedlichaampjes aan. Ik vraag nog even of Frank ook de foto's mag zien van de tumor bij mijn longen. Frank dacht namelijk dat ik overdreef toen ik vorige week zei dat het bijna weg is. Hij heeft het gevoel dat hij mij af en toe moet 'remmen' omdat ik toch wel iets té positief kan zijn. Maar ook Frank ziet nu met eigen ogen dat het inderdaad heel erg is afgenomen. Hij zegt ook tegen me: Lin, ik neem het terug, je hebt niet overdreven! Verder hebben we geen vragen en zijn er ook geen bijzonderheden. Ik ga nog even op de weegschaal want ik zeg dat ik al aardig ben aangekomen. Ik weeg daar met kleren en laarzen aan 66 kilo. Ik schrik er zelfs een beetje van. Da's lang geleden, denk ik nog. Straks moet ik nog gaan opletten. Maar het zal vast wel het staartje zijn van het weekend want daar heb ik echt heel wat weggewerkt.

Op naar de dagpoli voor de chemo. Het gaat allemaal goed en zoals verwacht. Het brandt behoorlijk door mijn aderen en ook het inprikken van het infuus was best pijnlijk vandaag. Gelukkig heb ik goede aderen, dat zeggen ze iedere keer. Het kan dus vast erger. Tijdens de chemo denk ik alleen maar aan die overheerlijke cake die Astrid gebakken had en die we in Duitsland hebben opgegeten. Ik neem mezelf voor om ook een cake te bakken vandaag. Om kwart voor 2 rijden we weer terug naar huis en gaan we snel boodschappen doen. We hebben helemaal niets in huis omdat we het weekend weg zijn geweest en moesten gisterenavond al naar Jan en Brigit om melk te halen voor Fleur haar flesje pap. We eten vanavond thuis want mijn moeder is ziek dus die wil niet nog eens extra belasten.

We eten vanavond spruitjes met een biefstukje met pepersaus. Dat lijkt ons wel lekker. Fleur lust ook spruitjes, dat is al meegenomen en ik ga die cake bakken dus het helpt ook nog wel eens om een plakje cake in het vooruitzicht te stellen als de bordjes leeg zijn. Ik ben de hele middag echt kotsmisselijk en ik neem een pilletje tegen de misselijkheid. De kinderen spelen bij vriendinnetjes dus die zijn er niet en Frank is even naar zijn zus en gaat daarna meteen de kinderen ophalen. Ik ga rond 5 uur het eten klaar maken, de cake staat al in de oven maar helaas door de misselijkheid heb ik daar totaal geen trek meer in. Jammer. Frank komt ondertussen thuis met de meiden en dan in ene overvalt het me. Ik ren naar het toilet en moet vreselijk overgeven. Tussen het spugen door roep ik naar Frank dat hij meteen een Zofran zetpil moet pakken. Wie weet vangt die de misselijkheid en het spugen op. Ik ben eigenlijk heel erg opgelucht en voel me stukken beter. Ik maak het toilet meteen schoon want bij de apotheek van de VU hebben ze ons er nogmaals op gewezen hoe belangrijk het is dat niemand anders in aanraking komt met alles wat met de chemo te maken heeft. Ook dus chemo die via urine of braaksel uit het lichaam komt. Eigenlijk moet degene die dat opruimt handschoenen dragen. Ik ben daar zelf toe in staat dus ik ga meteen boenen. Daarna ga ik verder met het eten koken en bak ik de biefstukken. Ik denk nog bij mezelf: wat jammer nou, hadden we net zo'n feestmaaltje en ik had er echt zin in. Maar ik voel me eigenlijk kip lekker nu ik het zeg maar kwijt ben dus ik besluit om gewoon te eten. We zien wel wat er daarna gebeurt. Ik zit heerlijk te eten, alles smaakt zoals het moet. Na het eten neem ik zelfs nog 2 plakken cake en 2 mandarijnen. Tot nu toe zit alles nog steeds daar waar het zitten moet en ik ben niet misselijk. Misschien was dit een 'foutje' want ik heb niet eerder op de eerste dag van de kuur overgegeven.

Het stinkt hier verschrikkelijk want vandaag tijdens de luizencontrole op school hebben ze bij Fleur toch neten gevonden. Ook Julia was 'verdacht' dus de juf sprak Frank er op aan toen hij vanmiddag de kinderen op ging halen. Vorige week bij de huisarts had Fleur nog niets, wel last van jeuk maar geen luizen of neten. Hoe dan ook, ze zijn nu allebei behandeld met één of ander spulletje van de apotheek en ze stinken een uur in de wind. Ze moeten er vannacht mee slapen en morgenochtend mogen we de haartjes weer wassen. Hopen maar dat we er snel bij zijn. Toen Frank bij de apotheek stond en vroeg om iets tegen luizen zei de assistente dat hij niet de eerste was vandaag. Het zal dus wel weer een uitbraak zijn. Zitten we net op te wachten. Volgens de juf zijn het alleen maar neten dus wie weet zijn we er op tijd bij en helpt dit spul van de apotheek. Net gisterenavond de bedden verschoond .... kan ik het morgen weer doen. Eén ding hoef ik me geen zorgen over te maken; ik denk dat ík geen hoofdluis zal krijgen.