Ik had een grote kop willen maken met 'KUUR NUMMER 7' en dan dikke strepen er door heen. Helaas na een hoop geklooi met 'copy and paste' van Word naar de blog, geeft de blog de 'dubbele doorstreep' niet weer. Die moeten jullie er dus maar even bij denken.

Kuur nummer 7, hij zit er in en wat valt hij zwaar. In tijden niet zo beroerd geweest. Maandag in bed, dinsdag in bed en zo misselijk dat ik zelfs moest overgeven en woensdag naar het ziekenhuis voor de laatste chemo's van deze kuur. Bloedwaardes weer gecontroleerd en die waren goed. De arts vraagt aan me hoe het gaat en ik zeg haar dat ik het zwaar heb. Ze ziet het aan mijn gezicht. Ik vertel haar dat ik zo moe en misselijk ben en dat alles gewoon zeer doet en zwaar is. Aan mijn bloedwaardes kan het niet liggen, HB is 8.6 en wordt omschreven als goed.

Ze begint te lachen en zegt: wij vragen ons allemaal al weken af wanneer jij nu eens een terugval gaat krijgen. Ik zeg haar dat ik niet wil zeggen dat ik echt een terugval heb, maar dat hij er gewoon goed in hakt deze keer en dat ik dat niet had verwacht na de afgelopen periode waarin ik me zo goed heb gevoeld. Ik zou de kuur nu toch beter moeten opvangen nu mijn lichaam wat langer hersteld is? Ze draait mijn dossier om en zegt: kijk, hier staat toch echt nog steeds BEACOPP Escalated en escalated betekent 'hoger'. Vergeet niet dat je dus de zware versie hebt van de BEACOPP kuur en dat je lichaam nu, kuur op kuur, echt een keer op gaat geven. Je hebt het al zo lang goed volgehouden. En dat is ook zo, en dat weet ik ook en ik weet ook dat ik die laatste kuur ook door kom. Ik zie de finish al in de verte.

Ze schrijft de kuur uit, nieuwe recepten en een afspraak voor volgende week. Ze wil me toch graag nog even zien omdat ik me nu een stuk minder voel. Daarna gaan we door naar de dagbehandeling voor de kuur. Die gaat eigenlijk prima. Ik heb afgesproken met zuster Marieke dat ik bij het laatste infuus op 30 januari mijn hoofd niet zal wegdraaien en zal kijken hoe ze het inprikt. Die staat! riep ze meteen. Ze weten allemaal vanaf het begin dat ik dat geprik vreselijk vind maar ze zeggen iedere keer dat ik het zo goed doe en dat ik zulke goede aderen heb om in te prikken. Dat kan dus echt anders. Je bent al een expert, zegt Marieke, nog even en je kijkt er ook nog naar. Vandaar die afspraak. Als ik alles overwonnen heb, moet ik dat ook kunnen overwinnen. Marieke zegt nog even dat ze het zo leuk vond om onze meiden een keer te zien. Je hebt mooie meiden hoor! En ze vond het ook zo vertederend dat Julia aan het voorlezen was. En dapper vond ze ze, omdat ze er met hun neusjes bovenop zaten toen zij het infuus bij me inprikte. Alsof ze niets wilden missen. Het zijn ook twee kanjers!

Terug naar Heiloo. Het is ondertussen alweer één uur. Die middag beland ik weer in bed. Ik ben zo moe. Ik probeer me alvast voor te bereiden op hele erg slokdarmkrampen die altijd op deze dag komen. Nu de kuur er zo in hakt, zal dat ook wel heviger zijn. Wonder boven wonder blijven die deze keer gelukkig helemaal uit. Alsof mijn lichaam me dat wil besparen, ik weet het niet. Maar ik ben er erg blij om. We eten bij mijn ouders en thuisgekomen ga ik weer meteen naar bed. Ondanks dat ik zo moe ben slaap ik heel slecht. Ik lig eigenlijk maar een beetje te liggen en te woelen.

Vandaag, donderdag, lig ik weer de hele dag in bed. Voel me gelukkig een stuk beter. Niet meer misselijk, geen pijnen en nog steeds geen slokdarmkrampen gehad. Heel snel afkloppen! Maar wel moe, ontzettend moe. En de brandende 'velpon' tong is ook weer terug. Zo fijn al die oude bekenden die steeds weer langs komen! Gelukkig gaan ze ook weer. Nu is het deze kuur uitzingen. Wat gaat het me brengen, hoe doen de slijmvliezen het deze keer. Allemaal dingen die ik nu nog niet weet maar waar ik mee geconfronteerd word op het moment zelf.

Maar er zijn nu nog maar 4 dagen chemo in het vooruitzicht. I will survive!