Dinsdag, de kindjes zijn weer naar school. Heb een slechte nacht gehad en ben erg moe. Ook ben ik misselijk en voel ik me koortsig. Ik heb geen koorts maar misschien ga ik toch een staartje mee krijgen van dat griepvirus dat heerst. Vraag me af of ik nu nog steeds de VU moet bellen als ik koorts krijg.

Gisteren begon vroeg, erg vroeg. Om 6 uur ging de wekker en om half 7 zat ik in de auto om vervolgens om half 8 aan te komen bij het AMC. Ruim op tijd. Een PET Scan is een tijdrovend gebeuren, verder heb je er geen last van. Om 8 uur werd ik opgeroepen en kreeg ik eerst een infuus. Gelukkig voel je daar helemaal niets van. Ze plaatsen het aan de binnenkant van je elleboog, daar waar ook altijd bloed wordt afgenomen. Daarna moest ik naar een rustruimte om helemaal tot rust te komen. Je mag niet bewegen, niet praten, geen enkele spier in je lijf gebruiken. Na een half uur kwam er een arts om de radioactieve stof toe te dienen via het infuus en moest ik weer een bepaalde tijd doodstil blijven liggen. Ik denk zelfs dat ik even geslapen heb. Vervolgens werd ik opgehaald om in een andere rustruimte even bij te komen, relaxed te zitten en televisie te kijken. Ik kreeg een fles water die ik op moest drinken en moest naar het toilet om zoveel mogelijk te plassen. Daarna door naar de scan. Nogmaals 45 minuten doodstil blijven liggen met je armen omhoog langs je hoofd. Niet echt de meest relaxte positie. Maar het ging evengoed snel voorbij. Toen het afgelopen was werd het infuus weer verwijderd en mocht ik naar huis. Het was ondertussen half 11.

Ik ben ook erg stijf, misschien al het gemis van de Prednison. Opstaan en lopen gaat niet echt soepel. Verder voel ik me goed, geestelijk goed. Ik baal een beetje van het griepgevoel dat ik nu heb. Vannacht weer veel last gehad van de tintelende voeten, ik hoop zo dat dat ooit over gaat. Ook heb ik moeite met adem halen. Ik merk gewoon dat ik veel minder longinhoud heb. Of dat nu komt door de Bleomycine, die echt schadelijk is voor je longen, weet ik nog niet. Lance Armstrong heeft destijds een behandeling met Bleomycine geweigerd omdat het zou kunnen betekenen dat het het einde zou zijn van zijn wieler carrière. Volgens Frank moet ik ook niet vergeten dat ik de afgelopen weken zoveel antibiotica heb geslikt, dat ik daardoor conditioneel een stuk minder ben en wellicht ook minder lucht heb. We zullen het wel zien, het zal uiteindelijk wel duidelijk worden maar het heeft tijd nodig.

Gisterenavond op tijd naar bed gegaan want het was een lange dag. Ik heb me nog even vergrepen aan de Mon Cherie kersenbonbons. Oh, die vind ik zo lekker. Ik drink geen alcohol en geef er ook niet om maar dat is echt een traktatie. Alle chocolaatjes met drank er in vind ik lekker. Ik mocht al die tijd natuurlijk helemaal niets van alcohol hebben en heb me daar goed aan gehouden. Zelfs met kerst, voor mij altijd het moment dat ik de kersenbonbons in huis haal. Toen ik gisteren middag in de supermarkt een doosje van die bonbons zag liggen heb ik het voor mezelf meegenomen. Het doosje is leeg ...... ging lichtelijk aangeschoten naar bed, haha.

Nu is het wachten op volgende week maandag, de uitslag, de afronding, het einde, het boek gaat dicht letterlijk en figuurlijk. Ik ben er vrij rustig onder, niet nerveus want ik heb echt het gevoel dat het goed zit. Dinsdag mogen Julia en Fleur trakteren op school, even vieren dat mama weer beter is. Ik ga er echt van uit. De rest van deze week doe ik rustig aan en hoop ik maar dat ik geen griep krijg. Dat is wel het laatste waar ik nu zin in heb.