Energie? Nee, dat potje is echt even leeg. Niet dat ik er veel last van ondervind maar er is weinig ruimte voor bezig zijn. Naast dat ik erg moe ben, ben ik gelukkig niet ziek of beroerd en zijn alle ongemakken tot nu toe deze kuur uitgebleven. 3 weken geleden was dat wel anders op dit moment. De tijd vliegt ongemerkt toch ook wel.

Gisteren even de schouders er onder gezet wat de was betreft. Stapels maken en sorteren, van de badkamer en de slaapkamers naar zolder lopen naar de wasmachine met manden en weer terug. Klotsende oksels, zwaar ademen....... mijn moeder kwam even langs en die viel het meteen op. Je ademt weer net zo als toen dat we nog niet wisten dat je ziek was, zei ze. Maar toen zat zat die enorme tumor massa nog tussen mijn longen. Die is nu mooi weg! Het zal ook allemaal wel met conditie te maken hebben, die is echt nul op het moment. Daar waar ik nog altijd probeerde te lopen op een goede dag, komt het nu niet eens meer in me op. Het liefst zit ik de hele ochtend alleen in mijn pyjamaatje in huis. Mijn moeder, direct gealarmeerd, komt straks ook ons huis weer even doorwerken. Ik ben er zo blij mee want ik kan het echt niet opbrengen en als er dan iemand is die de boel een beetje aanjaagt, help je vanzelf een klein beetje mee.

Bij streetdance zagen ze ook aan me dat ik er vermoeid uit zag. Nu had ik geen mascara op gedaan dus dan heb je een extra bloot gezicht, maar ik zag het zelf ook. Grote kringen onder mijn ogen en voor mijn doen een bleek koppie. Meteen werd er weer heel lief aangeboden door andere moeders dat het echt geen probleem voor ze is om Julia en Fleur mee te nemen en weer thuis te brengen. Ik legde uit dat zolang ik het red, ik bij dit soort dingen toch graag mee ga met de meiden om er bij betrokken te blijven en voor de kinderen toch zo'n normaal mogelijke gezins situatie te blijven houden. Maar ook zei ik er bij dat als ik echt heel erg moe ben, ik er dankbaar gebruik van zal maken en dat zal ik ook zeker doen. Gelukkig heb ik nog altijd Frank achter de hand die flexibel is maar het is fijn dat je een beroep op anderen kunt en mag doen.

Frank is erg druk op het moment en werkt deze week ook 2 avonden door. Mijn moeder had al aangeboden dat ze dan wel zou komen om de meiden in bad te doen en naar bed want dat is altijd zo'n intensief gebeuren op een moment dat ik zelf ook aan het eind van mijn latijn ben. Waar ze de energie vandaan halen om rond half 8 's avonds als hondjes en paardjes over de overloop te rennen, de vreselijkste geluiden er bij maken en dan ook nog eens met elkaar gaan lopen klieren, ik weet het niet hoor. Gelukkig helpt het in deze tijd dat je kunt zeggen dat als ze opschieten en mama niet hoeft te mopperen, ze hun schoentje mogen zetten. Gisteren liep alles op rolletjes. En dan zitten ze met zijn tweetjes voor de haard, hard te zingen. Ik geniet er gewoon van. Oh ja, of ik nog wel even tegen zwarte piet wilde zeggen dat Fleur niet van marsepijn houdt..... zwarte Piet Frank had dinsdag marsepijn in hun schoentje gedaan. Dus ik riep nog even met de deur open dat Fleur echt van chocolade centjes houdt. Vanmorgen werden ze wakker en samen gingen ze naar beneden. Dolblij kwamen ze boven met hun buit. Hij heeft het gehoord mam! Kijk eens, allemaal chocolade centjes. Wat is die Piet toch knap, hoor ik mezelf zeggen.....

Vandaag blijven ze over en mijn moeder haalt ze om kwart over 3 van school. Dit is eigenlijk een dag dat ik naar mijn werk zou kunnen gaan maar ik kan het niet opbrengen. Alleen al het idee dat ik me aan moet kleden maakt me al moe. Zaterdag komt Sinterklaas op mijn werk en dan gaan we met z'n vieren heen. Juul en Fleur kijken er al naar uit. Het is altijd een leuk feest.

Ondanks de vermoeidheid zie ik dit niet als 'de aftakeling' waar ik zo bang voor was. Je wereldje wordt wel enorm klein en je maakt weinig mee. Maar ik wist dat dit zou kunnen gebeuren en nogmaals, zolang er geen pijn of andere vervelende bijzaken zijn, is het gewoon kwestie van accepteren en je er aan overgeven. Tot nu toe lukt dat redelijk. Nu maar weer afwachten wat volgende week gaat brengen als mijn 'grote vriend' Prednison weg valt.