Zondagochtend, ik laat nog even de laatste dagen langs mijn hoofd passeren. Ik zou hier eigenlijk niet meer verschijnen, alles was gezegd en geschreven, tenzij er nog iets 'noemenswaardig' zou gebeuren...

Het is vrijdagavond en we eten bij mijn ouders. Lekker gegrilde kip met sla en patatjes. In ene zegt Frank: Arnout belde me nog of ik zin had om vanavond een biertje met hem te drinken. Ik zeg: goh wat leuk!, moet je doen. Ja, zegt Frank, maar dan moet ik wel eerst een uurtje zaalvoetballen met hem want ze komen iemand te kort. Haha, zeg ik, lekker uitgekookt! Maar als je gaat, doe je wel voorzichtig?! De wedstrijd is in de sporthal in Heiloo en ze spelen tegen een ander team met allemaal bekenden dus Frank besluit om het te doen. Hij vindt het ook leuk om de anderen weer eens te zien en te spreken.

Om kwart over 1 word ik wakker en zie dat Frank nog niet thuis is. Ik maak me een beetje zorgen maar spreek mezelf toe niet zo kinderachtig te doen. Ik ben namelijk een enorme bange schijterd als ik alleen thuis ben. Ik was al bang dat ik niet in slaap zou vallen want ik vind het maar niks zo alleenig zonder man in huis. Ik slaap toch weer verder en na verloop van tijd hoor ik hem boven komen. Hij is erg aan het zuchten, het lijkt wel of hij buiten adem is of heeft hij misschien toch een biertje te veel gehad? Ik zeg verder niets want daar ben ik te moe voor en slaap gewoon verder.

Om kwart over drie hoor ik naast me: Lin, pfff pfff, ben je wakker? Ik schrik natuurlijk en zit rechtop in bed: hè, wat, waar? Oh Lin, ik heb zo'n pijn, ik trek het niet meer, mijn enkel! Mijn eerste reactie is natuurlijk: Lummel!, ik zei het nog, kijk nou uit! Maar daar kunnen we nu niets meer aan doen. Hij crepeert van de pijn. Eerst ging het nog wel maar naarmate de tijd vordert, doet het steeds meer pijn en nu is het ondraaglijk. Wat moeten we? Naar het ziekenhuis? Tja, we kunnen de kinderen toch niet alleen laten en om nu midden in de nacht iemand de schrik op het lijf te jagen en wakker te bellen... Hij wilde eerst naar het toilet, moest plassen. Ik had mijn kots emmer al gepakt en voorgesteld dat hij het daar in zou doen, maar dat lukte niet. En daar ging Frank, op handen en knieën kermend naar de badkamer. Ik kon hem niet echt ondersteunen want hij is te groot en te zwaar voor me, helemaal nu, en ik ben zo stijf als een plank van de gewrichtspijnen. Daar waar hij mij een paar weken geleden nog 'Boki' noemde, kon die naam nu echt aan hem gegeven worden. Hij had enorm veel pijn en sleepte zichzelf de badkamer in om tot rust te komen op het toilet. Ik stond er bij en keek er naar. En toen viel hij flauw, ik kon hem nog net opvangen zodat hij niet tegen de deurpost zou vallen met zijn hoofd. Daar lag hij, in zijn nakie op de overloop, badend in het koude zweet. Instinctief pakte ik snel zijn badjas en legde die over hem heen. Ik hoorde nog: lekker Lin, ik blijf hier even liggen. Ga jij maar alvast nadenken over wat voor kleur fiets jij wilt! En we moeten weer hard lachen samen. Want daar waar ik al die maanden het patiëntje ben geweest, zijn de rollen nu echt omgedraaid. Het lijkt wel of het lot er mee speelt dat dit ook gebeurt op een moment dat ik opknappende heen ben. Ik besluit om mijn medicijnen koffer te pakken en hem volledig te drogeren. 1000 mg. Paracetamol, 50 mg. Diclofenac en een Oxazepam. Dat hielp bij mij ook altijd. Hij sleept zichzelf terug naar het bed en schreeuwt het nog net niet uit van de pijn. Straks ga jij nog beneden op de bank liggen omdat je mijn gekerm niet aan kunt horen, zegt hij. Maar na een kwartiertje gaat hij rustiger ademen en zegt hij dat hij nu begrijpt wat ik altijd bedoelde als ik zei: ik voel hem er in komen hoor! Hij valt in slaap en slaapt door tot half 8.

Hij wordt wakker, nog steeds met pijn maar de scherpe kantjes zijn er van af. Zijn enkel is totaal niet gezwollen, je ziet er eigenlijk niets aan. Wat moeten we nu? We moeten toch naar het ziekenhuis want stel je voor dat het wel gebroken is. We wachten tot half negen en bellen mijn moeder die meteen komt om de meiden op te halen en we gaan naar het ziekenhuis. Nu is het nog rustig op de EHBO. We zitten een half uur te wachten en Frank zegt: joh, ga jij maar. Dit kan best nog wel even duren. Ik bel wel als ik klaar ben. Ik vind het moeilijk want hij heeft mij toch ook nooit alleen gelaten. Ik besluit om de boodschappen maar te gaan doen want ik moet 's middags naar Amsterdam als dat door kan gaan. Frank kan nu geen boodschappen meer doen. Ik ga snel terug naar Heiloo, doe alle boodschappen en net als ik thuis ben gaat de telefoon dat Frank klaar is. Ze hebben 5 foto's gemaakt, het is niet gebroken maar hoogstwaarschijnlijk gescheurd of zwaar gekneusd. Hij moet maar naar huis gaan, met het pootje omhoog, rust houden.

Tijdens de boodschappen was ik Kiek tegen gekomen en die zei al dat de meiden 's middags bij haar mochten komen en Frank ook. Ik kon dus met een gerust hart naar Amsterdam voor de high tea. Om twee uur ging ik in de auto Noelle en Marjon ophalen. Er was maar één plekje op Prinsengracht om te parkeren, precies tegenover de ingang van het hotel en Linnie kon er zo in rijden. Alsof het voor ons was gereserveerd; Pole Position. Wat een mazzel. Het heeft zo moeten zijn riep Noelle al. De high tea was heerlijk en we hebben drie uur lang aan tafel gezeten en gekletst. Toen weer terug naar Heiloo. Om 7 uur was ik bij Karel en Kiek om Frank en de meiden op te halen. Het ging met Frank gelukkig wat beter. Hij kon er steeds 'makkelijker' op staan. Karel had nog krukken voor hem dus die heeft hij mee gekregen. Wie weet loopt het allemaal met een sisser af. Rond half negen gingen we weer naar huis. Ik was echt kapot, al met al een veel te drukke dag en ik ben meteen naar bed gegaan. Heerlijk geslapen en vandaag weer op tijd wakker geworden. Vandaag doen we rustig aan. We eten vanavond bij Luc en Cis dus daar gaan we rond een uur of 4 naar toe.

Morgen de echte afsluiting. Om 9 uur moet ik in het ziekenhuis zijn voor de definitieve uitslag.