Zaterdagochtend, ik ben alleen thuis. De meiden zijn bij mijn ouders want die hebben daar geslapen en Frank haalt Fleur op om naar gym te gaan en haalt gelijk brood met vleeswaren. Ik voel me gelukkig wat beter, niet zo’n hele erge keelpijn meer en het komt ook los als ik hoest. Ik heb Frank moeten beloven dat ik niet als een bezetene ga opruimen in huis want dat gaat hij vanmiddag doen. Frank heeft het beeld van vorige week nog voor zich waar ik, met de nieuwe stofzuiger, als een psychopaat met hoog rode kleur en fanatisme de beneden verdieping aan het doen was. Ondanks dat het me enorm stoort de rotzooi om me heen doe ik ook niets. Ik heb er geen fut voor en geef me er aan over. De stofwolken liggen onder de eettafel tussen de chocolade vlokken en schuddebuikjes en ik sta er bij en kijk er naar. En weet je, het kan me ook eigenlijk niks schelen. Komt het vandaag niet, dan komt het morgen wel.

Ik zit in mijn badjas op de bank. Jawel, eindelijk een keer zelf in de badjes. Het is buiten prachtig weer maar ik mag niet in de zon vanwege de medicijnen dus daar moet ik echt op letten. Ik heb al even gecheckt op het weerbericht en voor morgen voorspellen ze ook 90% kans op zon. Ik had donderdag tijdens de pauze op mijn werk het blad van Pink Ribbon gekocht. Ik vroeg me al een tijdje af of de lymfklierkanker die ik heb hetzelfde is als een borstkanker die uitgezaaid is naar de lymfen. Bij streetdance hoorde ik dat dat 2 verschillende vormen zijn. Wat ik heb zit in mijn bloed en een uitzaaiing van borstkanker zit in het weefsel. Daar hoorde ik ook dat er in de Pink Ribbon een artikel stond waarin dat geschreven werd dus ik ben daar naar op zoek. Ik blader het blad een beetje door, veel roze, leuk! Hier en daar lees ik wat en voor ik het weet voel ik de tranen prikken. Ik herken zoveel dingen die er geschreven worden en het brengt wel wat emoties los. Toch weer die verstopte emoties, ze zitten er echt wel. Het is ook heel herkenbaar hoe de mensen die kanker hebben of hebben gehad een andere kijk op ‘wat is belangrijk’ hebben gekregen. En dat ze ook allemaal alles willen doen om niets meer te missen. Ze zeggen ook allemaal dat ze er sterker uit zijn gekomen. Noelle zegt altijd ‘kracht na kruis’ en dat is toch wel zo. Ik ervaar dit nu zelf. Mensen zeggen ook zo vaak tegen me dat ze bewondering voor ons hebben terwijl wij eigenlijk het gevoel hebben dat we zoveel mogelijk ons gewone leven nog leven. We roeien me de riemen die we hebben en gelukkig gaat dat allemaal nog goed. Een groot pluspunt is wel dat ik me over het algemeen goed voel, of laat ik het zo zeggen, ik accepteer hoe mijn leven er nu uit ziet en maak me niet druk om de beperkingen en bijwerkingen. Die zijn er wel, continu, maar ik denk dan bij mezelf; je kunt 2 dingen doen: of je laat je hierdoor uit het veld slaan, of je probeert er het beste van te maken. En als ik me rot voel, dan zeg ik dat ook gewoon. Ik ga niet de hele tijd mooi weer spelen naar buiten toe van: kijk mij eens even kanker hebben en hoe goed het met me gaat. Als het goed gaat, gaat het goed. Als het minder gaat zeg ik dat ook. Maar ik verdrink mezelf er niet in. Wat schiet je er uiteindelijk mee op? Helemaal niets. Want hoe je het ook wendt of keert, je moet hier door heen. Ik kan niet zeggen: en nou stop ik er mee, dat heb ik dus niet in de hand. En wat enorm helpt is dat wij echt het gevoel hebben dat we dit gaan overwinnen. Dat het straks allemaal niet voor niets is geweest. 2008 wordt de start van de tweede helft van mijn leven. Ik word 40 en ga dat heel groot vieren. Een mooi rond getal wat in ieder geval een feestje waard is voor iemand die nooit verjaardagen viert, maar nu met zoveel meer betekenis.

De rest van de zaterdag verloopt rustig. Julia blijft weer bij mijn ouders en Frank, Fleur en ik gaan naar Joep en Dympha rond een uur of half 3. Zara viert haar derde verjaardag. Het was een drukke week wat verjaardagen betreft. Het is gezellig en we blijven lekker tot half 6 zitten en eten daar nog soep met een broodje. Fleur en Zara hebben elkaar helemaal gevonden, ze lopen de hele middag in hun witte bruidsjurk die zo ook allebei voor hun verjaardag hebben gekregen. Dikke vriendinnen zijn het, zo leuk om te zien.

Thuisgekomen doen we de meiden in bad, ze mogen samen spelen. We weten natuurlijk al wat hier van komt; wateroverlast, maar voor een keertje is dat niet erg. Fleur gaat 3 x koppie onder maar het doet haar niets. Heerlijk dat ze allebei zo watervrij zijn. Na het badfestijn gaan ze lekker in ons bed liggen om een filmpje van Barbie te kijken, het is nog maar half 7. We zijn vroeg deze zaterdag. Het eten schiet er weer bij in. Zo zie je maar dat wij echt geholpen zijn met dat buiten de deur eten. We hadden natuurlijk al genoeg gehad op de verjaardag, maar toch. Fleur vraagt om een fles pap. Oeps, geen boodschappen gedaan dus geen melk in huis. Ik ga om 7 uur nog even snel naar de C1000. Haal weer lekker vers fruit en eigenlijk alleen gezonde dingen. Vaak gooi ik op zo’n moment de kar vol met koek en snoep. Ik eet zelf ’s avonds een bak yoghurt met cornflakes en 2 grote glazen vers geperste jus. Ik denk dat dat ook wel een gezonde maaltijd is. Vezels, zuivel en fruit. Frank eet niets meer maar er is ook geen chips want dat heb ik niet gehaald. We gaan uiteindelijk maar vroeg naar bed en kijken nog wat tv.

Zondagochtend, Fleur is heel vroeg wakker, tenminste voor ons vroeg. Het is 10 voor half 8. Ik ben zelf ook al wakker. Ik heb steeds last van opvliegers. Of het nu komt omdat ik misschien toch een beetje grieperig ben of dat dit een voorteken is van ‘de overgang’ ik weet het niet. Maar af en toe bevliegt het me gewoon. Dan moeten de dekens van me af en moet ik afkoelen. Daarna krijg ik het weer koud, vooral op dat hoofd, en moet ik weer onder de dekens. Ik ben daar denk ik de hele nacht 4 keer mee bezig geweest. Maar het is geen nachtzweten want ik hoef geen droog shirt aan en ik voel me verder ook niet koortsig. Ik kreeg gisterenmiddag ook in ene hele erge steken in mijn onderbuik, op de hoogte van mijn eierstokken. Ik dacht even dat ik misschien ongesteld zou worden, maar niets. Maakt niet uit, ik zit er ook niet op te wachten.

Ik vraag me af hoe volgende week er uit gaat zien. Het is vakantie, komt lekker uit zo in week 3 van de kuur, maar de meiden zijn onder de pannen. Ik heb volgende week naast het gemis van de oppeppers, ook nog eens een extra afbreker in de vorm van de antibiotica. Ben benieuwd of dat meer vermoeidheid gaat brengen. Ook ben ik benieuwd naar mijn bloedwaardes a.s. maandag. Ik heb geen botpijn gehad, dat is weer een meevaller maar zijn mijn witte bloedlichaampjes nu ook nog steeds goed. Dat hoor ik morgen wel. Frank moet met Julia en Fleur naar de tandarts om 10 uur dus ik ga met mijn moeder naar de VU. Dinsdag, woensdag en donderdag mogen de kinderen naar mijn ouders. Woensdag komen dan ook Jesse en Mara, hun neefje en nichtje, dus dat is erg gezellig voor ze. Ik wil zelf heel rustig aan gaan doen en goed rust nemen. Vrijdag gaan we naar Duitsland, kijk ik ook erg naar uit. Bij Patrick en Marit zijn we gewoon ‘thuis’ dus als ik wil liggen of rusten hoef ik me niet bezwaard te voelen. En voor de kinderen is het ook één groot feest, ze hebben zo’n heerlijk huis daar en alle ruimte. Ja, gezellig! En we gaan misschien ook alvast even voorzichtig kijken naar een vakantiebestemming voor volgend jaar zomer. Als we terug komen uit Duitsland begint kuur 4, een cruciaal moment. Dan zit ik op de helft en dan komt ook die PET scan. Zal wel een spannende week worden. Volgens mij hebben ze meteen de dag daarop al een uitslag dus dan mogen we vast bellen.

Juul en Fleur mogen vanmiddag naar Joke. Die neemt ze mee naar de Beun voor een voorstelling. Ze kunnen niet wachten en hebben er reuze zin in. Joke maakt er een klein feestje van. We hebben dus de middag voor onszelf maar kunnen helaas niet echt de zon in. We gaan lekker rommelen. Ik ben nu bezig met de wassen te sorteren, ongemerkt hoopt zich dat toch op en ik probeer Frank een beetje te ontlasten. Die heeft weer hoofdpijn en was bok sacherijnig vanmorgen. Dat mag ook best wel een keer. Het is vandaag mooi weer dus we kunnen het één en ander buiten op het dakterras laten drogen want in huis heb ik niet genoeg ruimte om alles op te hangen. En zo komt alles toch wel weer voor elkaar. Als je hier en daar de touwtjes een beetje laat vieren heb je toch een relaxter leven, dat realiseer ik me nu echt wel. En het maakt ook eigenlijk helemaal niets uit, al dat gestress, vaak om niets. Zonde van je tijd en je gemoedsrust.

Nu is het kwart voor 8 en ik ben ontzettend moe. We hebben net Julia en Fleur weer opgehaald en die hebben genoten. Ze vroegen meteen aan Joke wanneer ze weer mee mogen naar een voorstelling. We gaan ze lekker naar bed brengen, morgen is het weer vroeg dag. Ik ga om kwart over 8 mijn moeder ophalen om naar de VU te gaan.