Maandag, 17 september. Wat een dag……. Eerst staan we weer fijn in de file en komen een half uur te laat in het ziekenhuis. Gelukkig maakt dat niet uit. Frank parkeert en ik ren direct naar het lab voor de bloedonderzoeken. Dan worden we opgeroepen door Dr. Maurice, zijn achternaam ben ik even kwijt. Frank vraagt of we nu gaan rouleren met artsen en Maurice bevestigt dat. Professor Huijgens, de grote man van de Hematologie afdeling in de VU, wil dat alle artsen die daar werken ook alle patiënten een keer zien zodat ze ook alle patiënten kennen van naam en gezicht. Dit omdat je 24 uur per dag kunt bellen naar de VU en de dienst doende arts dan ook weet met wie hij of zij spreekt. Een logisch verhaal.

Maurice vraagt hoe het met me gaat en ik antwoord vol overgave dat het goed gaat. Nou, zegt hij, als ik je rode bloedlichaampjes zo bekijk, dan zijn die veel te laag en wil ik dat je vandaag direct een bloedtransfusie krijgt. Stom verbaasd ben ik. Ik voel wel dat mijn benen en armen moe zijn na wat inspanning en ik ben ook continu duizelig maar ik dacht dat dat weer door de Prednison kwam. We worden direct weer naar het lab gestuurd want er moet kruisbloed worden afgenomen. Daarmee kijken ze of mijn bloed goed samen gaat met het donorbloed. Vanwege deze bloedtransfusie moeten ze een aparte kamer voor ons vrij maken want de hele chemo afdeling zit vol met andere mensen. De chemo duurt niet zo lang maar per zak bloed rekenen ze anderhalf uur. Gedurende de dag lig ik de hele tijd op een ziekenhuisbed en ik ben zo verschrikkelijk moe. Ik slaap ook anderhalf uur. Frank zit er dus de hele dag naast, aan een tafeltje. Haalt af en toe wat te drinken voor me en een broodje kroket, want daar had ik trek in. Gelukkig had hij een gameboy mee en heeft hij volgens mij de hele dag Sudoku gespeeld. Het wordt uiteindelijk weer een hele lange dag in de VU. Om kwart voor 10 waren we er, om kwart voor 5 na 2 zakken chemo en 3 zakken bloed, rijden we weer naar huis.

We eten bij mijn ouders. Mijn moeder is aangeslagen, dacht dat het allemaal zo goed ging en krijgt even een terugval. Ik leg haar uit dat dit alleen maar ten goede is van mij en dat er geen paniek is. Ik voel me ook verder goed, ben alleen moe en misselijk maar dat vang ik op met een Zofran. Nu afwachten of ik koorts ga krijgen. Maurice vertelde ons dat we al moeten bellen bij een verhoging van 37.5 graden want dan moet ik direct antibiotica nemen. Dat hebben we bij voorbaat al meegekregen.

Het is nu 8 uur, ik duik lekker mijn bedje in en laat het allemaal maar weer over me heen komen.