Donderdag en vrijdag, 2 dagen die in het teken staan van rust. Donderdag was het zulk mooi weer dat ik toch even met mijn moeder naar buiten ben gegaan. We hebben samen gezellig ergens een broodje gegeten en zijn toen weer naar huis gegaan. Mijn moeder zou de kinderen verder regelen dus ik heb van half 3 tot half 6 op bed gelegen. Een beetje gedommeld maar niet echt geslapen. Om 6 uur bij mijn ouders gegeten en ik was helemaal kapot. Thuisgekomen ben ik ook meteen naar bed gegaan. Ik denk dat ik rond 8 uur in slaap gevallen ben. Maar als je zo vroeg gaat slapen kun je er donder op zeggen dat je nog een keer wakker wordt om te plassen en dat was rond half 2 het geval. De rest van de nacht niet meer geslapen en wakker geweest. Mede door Frank, die lag te puffen naast me. Pfff, Pffff, Pfffff. Ik heb hem niet wakker gemaakt, alleen even zachtjes mijn hand onder zijn kussen geduwd en dan draaide hij zich vanzelf op zijn andere zij om daar na verloop van tijd weer verder te puffen. Ondanks dat ik niet slaap rust ik wel. Het stoort me ook niet echt meer. Ik ben allang blij dat ik gewoon wakker ben van het wakker zijn en niet vanwege pijn of andere dingen. Ik ben ook in vergelijking met het begin niet meer zo klaar wakker dat ik er ook uit ga. Ik blijf gewoon liggen.

Vrijdag word ik voor de verandering dus niet uitgeslapen wakker. Er speelt zich ook een klein drama af in huize Bakker. Rond kwart over 8 zijn de meiden klaar om naar school te gaan maar Julia wil haar wantjes aan omdat het wel fris is op de fiets. We gaan op zoek naar de wantjes en ik sta ergens op in de woonkamer. Denk bij mezelf: wat is dat nou weer? Heb ik toch een muis dood getrapt. Ik zie het niet meteen maar als ik het door heb begin ik hard te gillen. Frank komt verschrikt aangelopen. Ik zeg: kijk nou, dat is dat kleine veldmuisje uit de tuin die we al eerder binnen hebben zien komen door de open haard. Het veldmuisje is niet meer........ Ik vraag me af of hij daar al dood lag of dat ik hem echt dood heb getrapt. Het kraakte wel onder mijn slipper. Hij is in ieder geval morsdood en beweegt niet meer. Gelukkig maar, dan heeft hij niet geleden. Frank raapt hem op met een plastic zakje en maakt meteen de vloer schoon met alcohol. Julia wil de muis meenemen in het plastic zakje om hem op school te laten zien en Fleur natuurlijk ook. We spreken af dat we hem die middag gaan begraven in de tuin. Ik voel me er best rot door.

De rest van ochtend blijf ik in bed en Frank haalt om 12 uur de meiden van school. We eten samen een boterham. Ik word geteistert door opvliegers en dan weer koude rillingen. De laatste 2 dagen zijn mijn bovenbenen gewoon gevoelig van de rillingen. Als ik nies krijg ik automatisch kippenvel. Je kent dat wel, dat gevoel dat je haartjes op je lijf even rechtop gaan staan. Maar ik heb geen haartjes meer op mijn bovenbenen en nu is het net of de poriën op mijn bovenbenen samentrekken. Het voelt intenser dan normaal. Niet pijnlijk of zo maar wel degelijk anders. Toch heb ik het gevoel dat de 'aftakeling' waar ik zo bang voor was nog niet verder door zet. Of ik wen er aan. Mijn vingertoppen zijn nog steeds aan het tintelen en ik heb af en toe zelfs moeite met typen. Het trekt nu ook door in mijn handen en voeten. Ook heb ik veel kracht verloren, vooral in mijn benen en armen. Ben net bijna 2 minuten bezig geweest een papiertje van een knots af te halen voor Fleur. Door de tintelende vingertoppen is het gevoel ook weg. Ook is de energie beduidend minder. Net even de stofzuiger door het huis gehaald. Onder de bank vond ik een aangevreten koekje. Dat was vast de buit van het veldmuisje. Arme stakker. Maar na een rondje stofzuigen in huis beland ik weer zwetend op de bank en moet ik echt bijkomen. Diepe zuchten en echt vermoeid. Ook ben ik even klaar met afspraken maken. Bij het zieke af heb ik de afgelopen weken afgesproken met iedereen. Het kon niet gek genoeg en niet vaak genoeg. Ik had dat gewoon nodig, genoot er ook van. Ik had iets om naar uit te kijken en kon het ook wonder boven wonder volhouden. Nu merk ik dat ik dat niet meer kan. 's Avonds ben ik echt uitgeblust en ik geef er ook aan toe.

Het is nu half 3 en ik ben samen met Fleur thuis. Ze staat in haar nieuwe gympakje voor me te dansen. Julia is aan het spelen en die moet ik om half 4 ophalen. Ik moet me dus straks gaan douchen en aankleden. Maar verder hebben we helemaal geen plannen en doen we ook niets meer vandaag. Ook het weekend doen we weer rustig aan. Het komt zoals het komt.