2 dagen op bed gelegen. De hele erge vermoeidheid van de vorige kuren is uitgebleven maar energie was er ook niet. Vandaag, donderdag, ben ik voor het eerst een beetje actief. Ik doe een boodschap en eet tussen de middag samen met Frank een broodje bij Rob en Brenda. De kinderen zijn weer de hele dag bij mijn ouders dus daar heb ik geen omkijken naar. Ze eten daar ook en Frank en ik maken vanavond zelf wat te eten. Ik heb vanmorgen al wat spulletjes gepakt om mee te nemen naar Duitsland. Ook al ga je maar voor 2 nachtjes, je hebt ongemerkt toch altijd heel veel nodig. De hele middag zit ik op de bank met mijn laptop. Ik kijk een paar keer naar een paar youtube filmpjes van de Engelse Idols. Het filmpje van Paul Potts en van Connie, heel ontroerend. Verder lig ik een beetje te liggen en lees een tijdschrift dat ik van Ivo en Marjon heb gekregen in een soort kerstpakketje met allerlei lekkere dingen om de week door te komen.

Ik ben een beetje down, niet echt verdrietig of depressief, maar gewoon down. Ik wou maar dat het allemaal achter de rug was, ik heb nog zo’n lange weg te gaan. Maandag begint de vierde kuur, pas de vierde en ik heb het gevoel dat ik al zo lang bezig ben. Maar ik ben nog niet eens op de helft, dat duurt nog 3 weken. Ik heb de hele week een beetje last gehouden van keelpijn en dik slijm in mijn mond. Net of je de hele dag melk gedronken hebt. Zal wel met mijn slijmvliezen te maken hebben. Vandaag de laatste antibiotica pil geslikt dus de keelontsteking moet bestreden zijn.

Ik heb ook niet zoveel te melden, niets meegemaakt, alleen maar op bed gelegen. Zelfs ook de avonden niet beneden gezeten maar rond half 9 meteen naar bed gegaan. Veel geslapen, veel wakker geweest maar toch weer ingeslapen. Ik denk ook dat het verschil met de vorige kuren is dat ik nu de eerste 2 weken van de kuur niet zo heel veel wakker ben geweest van de prednison zodat ik het uiteindelijk in week drie echt voor mijn kiezen krijg. Maar het blijft een aparte week, deze laatste. Zowel lichamelijk als geestelijk. Ik heb ook veel hoofdpijn. Gelukkig dit weekend weer veel afleiding want van dat hele dagen alleen zijn met jezelf word je ook niet vrolijker. Dan heb je veel te veel tijd om na te denken. Soms denk ik wel eens dat het heel fijn zou zijn om nu in een diepe slaap te vallen en dan pas eind januari weer wakker worden. Volgende week, onder invloed van de prednison, roep ik vast: ach joh, voor je het weet is het al januari!