Ik was er al bang voor ...... alle appelstroop en abrikozen ten spijt. Mijn HB is toch weer gezakt tot bloedtransfusie niveau. Ik merkte het vanmorgen al want ik moest mezelf echt naar de VU slepen. Had 2 cake-tulbanden mee voor de artsen en de verpleegsters en die waren gewoon zwaar om te dragen. Weer zulke moeie armen en benen. Ik kon het ook eigenlijk al invullen. Al die dagen zonder energie die ik op bed heb gelegen, dat is toch een teken. Plus dat het ook weer 3 maanden geleden is sinds de laatste transfusie. De eerste kreeg ik in juni en toen vertelden ze me dat het bloed 90 dagen 'houdbaar' was. In september de tweede en nu weer 3 maanden later de derde. Alle andere bloedwaardes waren gelukkig oké. De leuco's (beenmerg) keurig en de thrombo's (bloedplaatjes) iets aan de lage kant maar niet alarmerend. Dr. Visser zei al dat ik zeker op zal knappen van het nieuwe bloed en dat ik het wel kan gebruiken voor mijn vakantie. Geeft je toch wat extra pep zodat je beter de feestdagen door komt.

Ik vroeg hem of ik een medisch paspoort mee moet nemen en wat voor medicijnen ik in mijn koffer moet stoppen. Hij zei dat ik in ieder geval moet zorgen dat ik antibiotica bij me heb en daarnaast mijn dagelijkse schimmel- en infectie remmers moet blijven slikken. In geval van nood meteen bellen met de VU en niet naar het ziekenhuis gaan in Italië. Spreekt je vriendin Italiaans?, vroeg hij. Ja zei ik, ze is Italiaanse, maar ik spreek het zelf ook vloeiend. Dat vond hij interessant en vroeg hoe dat kwam. Dus even kort uitgelegd. Als je zelf Italiaans spreekt, heb je geen medisch paspoort nodig, zei hij. Uit ervaring weet ik dat de Italiaanse artsen negen van de tien keer slecht Engels spreken en lezen dus ik kan nu wel een Engelse brief maken, maar daar heb je vast niets aan. Het is goed dat je zelf kunt communiceren. Hij vond het ook belangrijk om te weten waar ik precies in Italië verblijf en ik verzekerde hem dat ik in de 'goede zone' zit.

Terug naar de wachtkamer waar mijn moeder nog zat te wachten. Bij het horen van het nieuws van de bloedtransfusie kijkt ze me geschokt aan. Ze denkt dat het heel erg is. Ik leg haar weer uit dat dit echt ten goede komt van mij en dat ik er van op zal knappen. Maar voor haar is een bloedtransfusie iets ernstigs en meteen is ze weer bezorgd. Het valt ook niet mee voor mijn ouders. Ze staan maar langs de zijlijn en snappen er vaak helemaal niets van. Af en toe hoor ik mijn moeder dingen zeggen die in de categorie vallen: je hebt de klok horen luiden maar weet niet waar de klepel hangt. Soms zeg ik wel eens: luister nou eens goed naar me wat ik vertel, maar het is vaak zo moeilijk voor ze. Ze krijgen dan informatie van mij wat ze op dat moment in zich op moeten nemen maar ook moeten begrijpen en een plekje geven.

Vorige week kreeg ik een boekje van de arts over Hodgkin met allerlei informatie en verslagen van mensen die het zelf hebben gehad. Dat heb ik aan mijn moeder gegeven en ze is het meteen gaan lezen. Nu hoor ik haar af en toe zeggen dat ze dingen herkent maar dat al die informatie haar ook duizelt. Ze begint het nu ook beter te begrijpen en kan het rustig nog eens lezen als het niet duidelijk is. Het is voor hun niet makkelijk geweest het afgelopen half jaar. Ze hebben erg veel voor hun kiezen gehad, niet alleen wat mij betreft. Ga je zelf maar eens na als er iets met je eigen kind zou zijn, hoe je je dan zou voelen. En kind blijf je altijd voor je moeder, of je nou 6 jaar bent, 39 of 62. Zolang je moeder leeft blijf je haar kind en heeft ze een natuurlijk instinct om voor je te blijven zorgen. En dat doet ze zeker. Een moeder slaat altijd die arm om je heen als je haar nodig hebt. Maar ook een moeder heeft wel eens een arm om haar heen nodig.

Mijn moeder verdient een hele grote pluim. Ze staat altijd meteen voor ons klaar, al is het midden in de nacht. En niet alleen nu ik ziek ben, dat is altijd al zo geweest. Eigenlijk ben ik dat pas in gaan zien sinds ik zelf kinderen heb. Ik heb wel eens tegen haar gezegd: mam, vind het heel erg dat het tot mijn 32e heeft moeten duren voordat ik inzie hoezeer ik je waardeer. En mijn moeder lachte dan en zei: geeft niks hoor, beter laat dan nooit. En natuurlijk irriteer ik me ook wel eens aan haar, dat is overigens wederzijds, maar dat hoort ook bij een moeder-kind relatie. We staan ook wel eens even goed tegen elkaar te schreeuwen maar daarna is het ook weer over. Zo gaat dat ook tussen moeder en kind. Een onvoorwaardelijke band. Ik ben ook zo blij dat ik mijn vader en moeder nog heb ondanks dat ik ze dit hele gebeuren had willen besparen. Maar het heeft ons ook weer sterker gemaakt. Lieve mam en pap, bedankt dat jullie er voor ons zijn!

Ondertussen zit ik weer op mijn bekende plekje, het bed. Frank regelt de kinderen om kwart over 3 en ik ga even proberen te slapen. Het lijkt ook wel dat als je hoort dat je HB te laag is, je meteen overvallen wordt door nog meer vermoeidheid. De Prednison is vanaf vandaag weer even uit mijn dagelijkse dosis pillen verdwenen. Ik baal verschrikkelijk want morgen is het kerstdiner van mijn afdeling waar ik zo graag naar toe wilde. Ik weet nu al dat Frank begint te steigeren als ik morgen na de bloedtransfusie daar toch naar toe wil. Hij blijft zo bezorgd. Ik zal hem er dan ook van moeten overtuigen dat ik het echt niet doe als ik me ook maar even niet fit genoeg voel. Trouwens, als ik me niet goed voel heb ik er zelf ook niets aan. Ik heb ook geen idee hoe ik me morgen zal voelen. Het zal echt een last minute beslissing worden. Maar als het even kan, dan ga ik!

En dan de rest van de week weer rustig aan doen om me voor te bereiden op de reis. Gelukkig hebben we bij Stefania in huis onze eigen verdieping. De zolderverdieping is een huis op zich met slaapkamer, badkamer en woonkamer dus genoeg ruimte om me even terug te kunnen trekken als het nodig is. Julia en Fleur zijn al helemaal in de gloria. Elke ochtend hoor ik ze vragen: hoeveel nachtjes nog? Nog 6 nachtjes meiden!

Morgen om half 9 moet ik me melden bij de dagpoli voor de bloedtransfusie. Ik krijg 3 zakken bloed en het duurt ongeveer 1.5 tot 2 uur per zak. Het wordt dus weer een lange dag op een bed. Frank gaat met me mee. Ik zei al dat ik het geen probleem vind als hij me brengt en later die middag weer op komt halen. Het is voor de persoon die er naast moet zitten ook een erg lange zit. Maar hij wist nog niet wat hij ging doen. Desnoods zou hij zijn portable dvd-speler weer meenemen en een paar filmpjes kijken. We zien het wel.