We zijn weer 2 dagen verder. Voornamelijk binnenshuis doorgebracht. Donderdag dacht ik echt toen ik wakker werd dat ik me heel goed voelde. Nadat ik het ochtendritueel met de kinderen had volbracht moest Fleur net voordat ze naar school zou gaan nog naar het toilet. Rok uit, maillot uit, billen vegen, voorover hangen. Ben je nou klaar? Maillot weer aan, het duizelde me gewoon. Alsof ik een marathon had gelopen. Ik rolde mijn bed weer in en heb de hele ochtend liggen slapen.

Tegen de middag kwam mijn moeder en die heeft me overgehaald om onder de douche te springen en even naar buiten te gaan. Het was een uitzonderlijk mooie dag donderdag. Strak blauwe hemel, lekker fris maar geen wind en een heerlijk zonnetje. Jogging pakje aan, sjaal om en naar buiten. We hebben 3 kwartier buiten gelopen, gewoon een beetje door de buurt en het was echt zo lekker. Daarna weer thuis op de bank gezeten en niets gedaan totdat ik 's avonds naar mijn ouders ging om te eten.

Vrijdag, eindelijk 14 december. Na lang wachten en gedoe met agenda's 'wie kan wel en wie kan niet', zou ik met mijn collegaatjes van Fluor uit eten gaan. Het was ook precies 6 weken geleden dat ik voor het laatst een 'uitje' heb gehad met vriendinnen. Ik had er natuurlijk hartstikke zin in, voelde me ook goed. Mijn mond is wel weer helemaal stuk maar dat is nou eenmaal zo. Daar ga ik geen dingen voor afzeggen. Rond een uur of negen voel ik in ene pijn opkomen van onder. Oh nee, denk ik nog, niet nu. Maar helaas. Binnen no-time lag ik weer te kruipen over de vloer. Gelukkig geen uitwendige schade deze keer, nog niet, maar echt inwendig. Evengoed erg genoeg om er enorm veel last van te hebben. Maar daar is dan ook weer mijn medicijnenkoffertje, hulp in nood. Ik bedacht me geen moment, nam meteen de Diclofenac en voelde de pijn afnemen en de sufheid toeslaan. Ik heb ook vrijdag de hele dag in bed doorgebracht maar gelukkig pijnloos. Frank had de middag weer vrij gehouden om de kinderen op te vangen en om beneden alles weer op te ruimen zodat ik mijn rust kon nemen. Tegen een uur of vijf kwam de pijn weer terug, net op het moment dat ik zou gaan douchen en me opknappen. Heb weer een pil genomen die meteen zijn werk deed. Was wel een beetje suffig maar het viel gelukkig mee.

Ik heb een hele gezellige avond gehad. Als je eenmaal in de reuring zit dan ga je daar ook in mee gelukkig en stort je niet in. Je leeft er echt van op. Heerlijk gegeten bij Wildschut en zo gezellig gezeten. Als klap op de vuurpijl werd er bij het bestellen van het toetje al gezegd dat ik niet hoefde te bestellen want ze wisten het al. Kwamen ze aanlopen met een hele (ja, een HELE) appeltaart die Bart deze keer speciaal voor mij had gebakken. En toen ik naar huis ging kreeg ik wat er over was mee op een bord. Hij was echt helemaal voor mij die taart. Ik kan gewoon niet uitdrukken wat dat met je doet. Zo ontzettend lief en attent. Nergens voor nodig natuurlijk maar ze doen toch. Ik ga er vandaag nog lekker van smullen.

Rond kwart over 11 was ik weer thuis, klaar wakker natuurlijk van alle indrukken en druk geklets. Frank was ook uit eten met een groep vrienden en de kinderen waren onder gebracht bij mijn ouders. Daar stond ik. Ja, heel moe, lichamelijk dan, maar te wakker om te slapen. En dan is daar altijd mijn grote vriend Joep, waarvan ik weet dat hij laat naar bed gaat. En hij was nog jarig ook dus een extra reden om even aan te bellen om kwart over 11. Hij viert het zondag wel, maar dat maakt niet uit. En Joep deed al blij de deur open. Zat Frankie er toch ook! En nog 2 anderen dus daar ook weer gezellig gezeten. Uiteindelijk huppelde Lin om kwart over 1 terug naar huis in de hoop een lekkere lange nacht te maken. Maar je kunt niet alles hebben op zo'n dag. Ik heb slecht geslapen, was vroeg wakker, maar wel een hele leuke avond om op terug te kijken. Wat wil je nog meer? Slaap probeer ik vanmiddag wel weer in te halen. Ondanks dat ik aandelen ga kopen in Prednison kijk ik er toch naar uit om straks, als alles achter de rug is, weer gewoon lekker te kunnen slapen en niet meer zo wakker te zijn.

Dit weekend wordt ook weer een rustig weekend. Geen plannen. Zondag naar de verjaardag van Tim en Joep maar dat is overdag en maandag weer naar de VU om de bloedwaardes te controleren. Ondanks dat ik al min of meer weet dat ik, als er geen gekke dingen gebeuren, volgende week zondag naar Italië ga, is het toch wel spannend want maandag krijg ik officieel het groene licht. Ik hoop zo dat ik volgende week niet instort in de derde week. De laatste kuur is het eigenlijk heel goed gegaan die week dus dat zou super zijn. Maar ik weet ook al dat ik niet meer kan speculeren want het is echt iedere keer anders. A.s dinsdag is er ook het kerstdiner van mijn afdeling waar ik heel graag naar toe wil. Frank brengt me dan naar Haarlem en ik kan terug rijden met een collegaatje uit Heerhugowaard. Ik heb de collega's van mijn afdeling al ruim 2 maanden niet meer gezien dus het lijkt me heel leuk om daar naar toe te kunnen gaan.

Omdat mijn ouders met kerst een weekje naar Duitsland gaan heeft Joep al gezegd dat hij ons zondag naar Schiphol kan brengen. Geloof dat Mark ons vrijdag weer ophaalt dus dat is ook geregeld. Mijn ouders komen dan ook die vrijdag weer thuis. Ze gaan met Ina, mijn moeders jeugdvriendin, en Gerard waar ze al jaren ook in de zomer mee op vakantie gaan. En ze hebben er zo'n zin in. Lekker voor ze! We zijn allemaal onder de pannen met kerst.

Ik heb nog iets leuks dat ik jullie niet wil onthouden. Neem even de tijd om het te loaden. Geluid aan, succes verzekerd! Ik kreeg hem van iemand anders en heb echt gegierd van het lachen.

http://www.elfyourself.com/?id=1416831574