Zo, even 6 uurtjes 'bijgetankt'. Het begon al vroeg vanmorgen en niet al te best. Ik werd weer wakker met vreselijke pijnen, ik kon er haast niet van lopen. Ik was er ook zo mee aan dat ik in eerste instantie geen eens de kracht had om me aan te kleden. Het liefst ging ik zo in mijn pyjamaatje naar de VU. Heb toch even snel wat aangeschoten, vandaag geen pruik op gedaan want dat zag ik al helemaal niet zitten en met doek op mijn hoofd in de auto gestapt. Julia en Fleur konden bij Annemiek terecht, die heeft ze voor ons meegenomen naar school.

Frank bracht me naar het ziekenhuis en ging na een half uurtje weer terug naar Heiloo. Het is geen doen om er maar naast te blijven zitten en ik was zo beroerd dat ik genoeg had aan mezelf. Ik had de Diclofenac meegenomen en de verpleegsters zeiden tegen me dat ik die meteen moest nemen. Ze zeiden: je hoeft geen pijn te hebben, nergens voor nodig. Als het helpt moet je de pillen gewoon slikken. Maar vandaag hielp het eens een keer niet. 2 uur na de pil had ik nog steeds hevige pijnen. Ik begreep er niets van. Normaal gesproken als ik ze neem dan ben ik binnen een uur pijnvrij. Ik lag daar maar een beetje te liggen, af en toe stiekem een traantje. Het is per slot van rekening ook de bekende derde week dat ik toch al wat labieler ben.

Op een gegeven moment komt zuster Lucia binnen en ze ziet dat ik echt heel erg veel last heb. Ze biedt aan om even te kijken bij me. Ze snapt dat het best genant is maar dat moet ik even opzij zetten. Ik mag van haar niet zo door blijven lopen. Plus als het wel ontstoken is, is dat weer een risico voor me. Ze onderzoekt me en zegt dat het er aan de buitenkant goed uit ziet, geen zichtbare ontstekingen of wondjes. Ik vertel haar dat het voor mijn gevoel inwendig zit, net om het hoekje om het zo maar te zeggen. Ze zegt me dat ze toch een dokter er bij gaat halen want als er iets aan gedaan kan worden moeten we dat doen. Het is vreselijk als je zo door moet blijven gaan. Ik vond dat wel heel erg aardig van haar.

Ondertussen lig ik te liggen op het bed en doe af en toe een hazenslaapje. Dan komt de dokter bij me langs. Hij vraagt aan me wat ik precies voel en ik leg hem uit dat het een hele erge bijtende, snijdende pijn is. Het brandt alsof er alcohol op een open wond wordt gegooid. Ook voelt het net als toen ik na de bevalling van de meiden gehecht was, een trekkende pijn die door mijn hele bil en bovenbeen trekt. Hij knikt en zegt dat dit heel duidelijk te maken heeft met de slijmvliezen die stuk zijn. Hij geeft het een naam maar ik ben vergeten wat precies. Het gaat om het laatste stukje van je darmkanaal. Het krijgt ook geen tijd om te helen omdat er dan weer een chemo overheen komt. Ik vertel hem van de Diclofenac, die normaal gesproken altijd werkt en vandaag niet. Daar heeft hij een logische verklaring voor. Dat komt omdat je bloedplaatjes op dit moment te laag zijn. Maar nu ik nieuw bloed heb gekregen komt dat weer helemaal goed en kan ik in geval van deze pijnen ook gerust de Diclofenac blijven slikken.

Rond een uur of 12 lijkt de pijn ook wel iets minder te worden. Ik ben wel weer gerust gesteld en ik weet ook dat dit echt een oorzaak van de chemo is. Ik moet hier nog even doorheen de komende weken. Krijg nog 2 kuren dus het gaat in ieder geval nog niet meteen over.

Om kwart voor 3 ben ik klaar en komen mijn ouders me weer ophalen. Ik voel me redelijk, goed genoeg om vanavond naar het kerstdiner te gaan. Ga er van uit dat ik alleen nog maar op ga knappen.