Dinsdag, gelukkig weer een nacht gehad gevuld met slaap. Ik word redelijk uitgeslapen wakker. Frank en ik brengen de meiden samen naar school en gaan daarna direct door boodschappen doen voor morgen. Het wordt een drukke dag vandaag. Ik moet ook nog 'reserve' kadootjes kopen voor Fleur. Frank en ik hebben de Playmobiel boerderij besteld voor Fleur op internet maar ik ben bang dat die niet op tijd geleverd gaat worden. We dachten op deze manier makkelijk het kado te kunnen bestellen maar tot op heden hebben we het nog niet in huis. Dus ik moet naar de speelgoedwinkel om een ander klein kadootje te halen zodat ze morgenochtend wel iets heeft om uit te pakken. Het wordt iets van My Little Pony, altijd goed. Ik rij nog even langs Astrid om toetjes voor de kinderen te brengen en iets lekkers voor bij de thee vanavond en dan snel naar huis om de kinderen weer van school te halen. Broodje eten en dan naar het ziekenhuis.
Om kwart over 2 zijn we in het ziekenhuis. Ze vinden het heel interessant. Fleur zegt onderweg dat ze zo blij is dat de dokter mama weer beter gaat maken en "mama, waarom kon de dokter die stoute bacterie niet vinden bij opa bakker?" Opa Bakker is 6 jaar geleden overleden aan kanker, dat weet ze. Ik vertel haar dat opa Bakker ook al oud was en dat de dokter echt zijn best heeft gedaan, maar dat het niet gelukt is. Oh, zegt Fleur, ik denk dat de dokter dacht dat opa Bakker wel een heel mooi sterretje zou worden dus dat hij hem daarom dood heeft laten gaan zodat hij nu elke avond naar ons kan kijken. Het is de beredenering van een kind.
We kijken op het bord in welke kamer ik mag zitten vandaag en er is nog een bed vrij. Kijk meiden, die is voor mama. Daar mag ik lekker op liggen. Oooh, mam, je ligt met je schoenen aan op bed! Dat mag toch niet? Maar daar komt zuster Ineke al aan. Dag dametjes, zegt ze. Ik ben Ineke en wie zijn jullie? Goedemiddag, zegt Juul keurig netjes en geeft haar een hand, ik ben Julia. Ineke lacht en kijkt naar Fleur. En wie bij jij? Fleur is verlegen en zegt niets dus Julia, als grote zus, zegt dat ze Fleur heet. Fleur draait nog wel haar hoofd zo dat Ineke kan zien dat ze oorbellen heeft. Mijn zus heeft nieuwe oorbellen, zegt Julia. En toen was het ijs gebroken. Fleur vertelt honderd uit over haar oorbellen avontuur en dat ze morgen jarig is en dat dat heeeeeel leuk is. Ineke zegt dat ze maar een bofkont is en tegen Julia zegt ze dat je in het ziekenhuis wel met je schoenen aan op bed mag. Thuis mag dat niet maar hier wel!
Dan gaan we over tot de orde van de dag. Ineke gaat het infuus inprikken. Julia en Fleur kiezen een goed plekje om alles te kunnen zien en mama draait haar hoofd weer weg. De zak met chemo wordt aangesloten. Zit daar Chemo Kasper in?, roept Fleur, ik zie em niet! Ik zeg dat hij heel klein is maar dat hij er wel in zit. Maar ik zie helemaal geen stipje! Ik zeg nogmaals dat hij zo klein is dat je hem niet kunt zien. Oh, roept Juul, je kan hem dus alleen met een telescoop zien. Ja zeg ik, maar niet met een telescoop want die is voor de sterren en de maan, maar met een microscoop. Dan neemt Frank ze mee op missie want het is tijd voor het uitkiezen van de ballon. Hij blijft ook meteen bijna 3 kwartier weg en ik ben al zo goed als klaar als hij terug komt. Ze hebben allebei dezelfde ballon uitgekozen. Fleur wilde graag het paard maar die was er niet dus nu heeft ze net als Julia een tijger uitgekozen. Ik heb een meisje mam en Julia heeft een jongetje want die is groter. Mijne heet Snoetje en die van Juul heet Snuitje en weet je, ze zijn verliefd! Frank vertelt dat hij veel bekijks had in de gangen van het ziekenhuis. Veel mensen glimlachten vertederd, anderen keken weer geïrriteerd want ze konden er niet langs met die 2 grote tijgers in de gang. Hij had nog even een Fristie met ze gedronken in het restaurant en ze hadden snoepjes geschept. Ja, ze wilden graag nog een keer mee naar het ziekenhuis. We maken snel een foto met ze op het bed. Snoet en Snuit moeten er ook bij.
Ik voel de chemo behoorlijk in mijn aderen, het bijt af en toe gewoon en nu zijn we weer thuis en ik ben echt misselijk. Ik neem ruim voldoende pillen tegen de misselijkheid want ik wil echt preventief te werk gaan. We gaan zo naar Astrid om te eten en probeer de misselijkheid weg te eten. Dat lukt nog wel eens. Vaak knap je op als je toch iets eet. Dan op tijd naar huis want we moeten het huis nog opruimen, de boel versieren, wat wassen draaien want donderdag komt onze strijk hulp weer en ook op tijd naar bed want ik moet mijn rust in acht nemen. Toen ik het programma van deze week opnoemde aan Ineke zei ze tegen me dat ik wel om mezelf moet denken. Vooral morgen, neem niet te veel hooi op je vork met die verjaardag. We moeten morgen vroeg eerst met Fleur mee naar school en mogen er bij zijn als om half 9 meteen haar verjaardag gevierd wordt in de klas. Dan als een haas naar de VU om de 3e chemo te krijgen. Dan weer terug, taart halen bij de bakker en dan gaat het feest beginnen. Het is inderdaad wel heel erg druk, ook voor iemand die niet ziek is. Maar gelukkig is Frank thuis en mijn moeder komt ook helpen met de visite. We kunnen het kind haar verjaardag toch niet ontnemen. Ze is er zo vol van. En mocht ik echt moe worden, dan zal niemand er raar van op kijken als ik even boven op bed ga liggen.
