Donderdag, het gaat weer wat beter. De pijntjes van gisteren werden naarmate de dag vorderde steeds erger. Pijn bij mijn longen, pijn onder in mijn rug, pijn bij mijn nieren. Het blijft ook steeds aanwezig. En zo benauwd. Maarja, verstand op nul en samen met Julia en Fleur een Disney film gekeken. Op een gegeven moment komen dan toch de tranen, zomaar uit het niets. Ik ben emotioneel een stuk minder zonder prednison, dat weet ik ondertussen al, maar ik was gewoon even echt verdrietig. En ik weet ook best wel dat dat mag. Fleurtje zag de tranen over mijn wangen lopen en zei: hé mama, ik zie traantjes?! Ik vertelde haar dat mama een beetje verdrietig was en ze veegde met haar vingertje mijn tranen weg en keek er naar. Vervolgens speelde ze gewoon weer verder.

Ook 's middags bij Astrid kon ik de tranen even niet meer wegslikken. Maar daarna lucht het ook weer op. De afleiding is prettig. Julia en Fleur gingen naar streetdance en Fleur kwam zo blij en enthousiast terug. Ze vond het geweldig. Lekker gegeten bij Astrid en toen naar huis. Ik ben direct naar bed gegaan en heb gelukkig een goede nacht gehad. En dan is het ook weer heel fijn om wakker te worden zonder pijntjes. Uit ervaring weet ik nu dat ik weer in een stijgende lijn zit.

Vandaag was ik mijn pruik voor de eerste keer. Ben benieuwd wat er van over blijft. Volgens de consulente droogt hij weer precies in model op. Hij was er aan toe om een keer gewassen te worden en ik hoop dat hij mooi blijft.

Naarmate de ochtend vordert komen de pijntjes terug, nu alleen aan de rechterkant van mijn lijf. Ook heb ik een traanoog waar continue de tranen uit lopen. Ik ben niet echt verkouden en heb ook geen verstopte neus dus het is geen kou maar wel heel vreemd. Ik neem om 10 uur een warme chocomel en ben weer zo ontzettend moe dat ik in slaap val. Ik hoor Frank thuis komen tussen de middag en hij vraagt of ik kom eten maar ik kan mijn bed niet uit komen. Om 3 uur word ik uiteindelijk wakker en blijf tot 5 uur in bed liggen. Lusteloos en weer verdrietig. Het is zo moeilijk te omschrijven hoe dit lichaam aanvoelt. De vermoeidheid is niet een vermoeidheid die je kent van een fysieke inspanning. Alles is zwaar en voelt zwaar aan. Toch was mijn HB afgelopen maandag meer dan acceptabel dus daar kan het niet aan liggen. Je bent te moe om een boekje te lezen of een filmpje te kijken. Dat heb ik echt al in geen maanden gedaan. Gewoon te moe om je aandacht er bij te kunnen houden. Eigenlijk te moe om ook maar iets te doen. En dat is heel confronterend want op dat moment besef je gewoon echt dat je ziek bent. Aan de ene kant verlang je terug naar je 'oude' leven en aan de andere kant ben je bang hoe dat er straks weer uit gaat zien. Want zul je wel echt weer de oude worden. In hoeverre krijgt je lichaam een knauw van al die chemo die er nu bijna wekelijks ingespoten wordt. Dat zijn allemaal vragen waar nu nog geen antwoorden op zijn maar het houdt me wel bezig. Ik heb ook totaal geen eetlust op deze dagen. Ik eet eigenlijk omdat het moet maar niet omdat ik trek heb.

Nu is het kwart voor 8 en buiten regent het. Boven hoor ik Frank lachen met Julia en Fleur. Ze zijn aan het schommelen en hebben de grootste lol met elkaar. Ik zit beneden op de bank, futloos en weer verdrietig. Ik neem nog een glas roosvicee en ga maar weer naar bed.