Blèèèh, ik zit weer aan de bietensap. De weerstand moet weer verhoogd worden! Ik ben de afgelopen week toch wel wat vitamientjes tekort gekomen door weinig of niet te eten. Ennn, ik zit/lig weer eens op de bank! Ik ben weer redelijk mobiel en moest helemaal een beetje wennen aan mijn huis beneden: oh ja, zo zag het er zo uit! Naast mij op de bank ligt Fleur, samen onder het roze dekentje.

Ik heb een slechte nacht gehad, kon niet slapen. Gelukkig niet van de pijn maar ik kon de slaap niet vatten. Mijn hart ging ook weer zo tekeer. Door alle toestanden vergeet je gewoon dat dit ook nog eens de bekende 'derde week' is en dat ik nu last krijg van het gemis van de Prednison. Hartkloppingen, benauwd, malen....... het is een lange nacht geworden. Misschien maar 2 uurtjes geslapen en ik ben zoooo moe. Ik wilde geen slaap of versuf pilletje nemen, durfde het op de één of andere manier niet. Het voelde echt niet lekker.

Het genezingsproces is volop in gang. De bom is letterlijk ontploft en ik zal jullie alle details besparen. Maar wat voelt het fijn om je gewoon om te kunnen draaien in bed of je benen te verplaatsen zonder die stekende pijnen. Echt een verademing. Het is maar goed dat dit de laatste kuur is want ik had er echt niet nog één bovenop kunnen krijgen. Als ik na één van mijn badsessies me letterlijk en figuurlijk het bad uit sleep en uiteindelijk in de slaapkamer op het bed terecht kom, is het net of ik een handbalwedstrijd heb gespeeld zonder te wisselen. Volledig total loss, een hartslag van 160 en heb ik echt tijd nodig met ademhalings oefeningen om weer relaxed te worden. Dat zijn de momenten dat ik me echt realiseer dat dit lichaam op is, op zijn laatste reserves loopt. Het gaat ogenschijnlijk vaak goed me met maar het zijn toch dit soort confrontaties die me doen beseffen dat ik op ben. Ook als ik dan zo'n arts hoor zeggen: je mag nu niet eens geopereerd worden, je weerstand is te laag..... Dan denk ik, jeetje, dit is toch best ernstig.

Vandaag wil ik ook echt proberen te slapen, een ziek lichaam heeft rust nodig. En wie weet is morgen dan weer een energievolle dag. Zoals ik altijd al zeg: elke dag is anders. Frank heeft vanmorgen ook weer EPO gespoten dus dat kan ook in mijn voordeel zijn. We wachten het maar weer af.