Vandaag is het 20 december, precies 6 maanden geleden dat ik 's nachts werd afgevoerd met de ambulance. Het begin van alle ellende. 6 maanden, een half jaar, time flies when you are having fun.....

Positieve bericht is dat ik me vandaag stukken beter voel dan 6 maanden geleden. Da's toch iets om de dag goed mee te beginnen. Ik zou nu een opsomming kunnen maken van wat ik precies 6 maanden geleden deed; 08.40 - ik lig nu op de afdeling interne geneeskunde en bel Frank en mijn ouders. Maar dat gaan we vandaag dus niet doen.

Het gekke met 'mijlpalen' is dat je altijd terug gaat denken: toen deed ik dit en toen deed ik dat. Dat zal ik de komende dagen nog wel even hebben. Ook vooruit kijken. Op 28 juni 2008 gaan we op zomervakantie. We hebben het uitgezocht en geboekt en we hebben er allemaal heel veel zin in. Ik zei al tegen Astrid, 28 juni is de dag dat ik te horen kreeg dat de kanker alleen boven mijn middenrif zat en dat het behandelbaar was. De dag dat ik zat te huilen en juichen in mijn bed. Op die dag ga ik volgend jaar op vakantie. Nu ik dit schrijf lopen de tranen over mijn wangen en ik realiseer me dat dit heel, heel erg diep zit. Het maakt nu deel uit van je leven en dat zal nooit meer weg gaan. Dit is toch één van de indrukwekkendste dingen is die ik heb meegemaakt in mijn vrijwel zorgeloze leventje. En ik hoop dat het in deze categorie hier bij blijft.

Toch als ik terug kijk op de laatste 6 maanden ben ik ook dankbaar. Dankbaar dat ons nog meer ellende bespaard is gebleven. Ik blijf er bij dat het nog zoveel erger kan, dat ik toch nog steeds voor mijn gevoel redelijk door de kuren heen loop. Als je maar een horror-scenario in je hoofd neemt, valt het altijd mee. En op de dagen dat ik me goed voel, vergeet ik ook alle nare dingen. Zoals vandaag, ik zit weer op mijn vertrouwde plek op het nieuwe bankje, laptopje op schoot. Er zit al helemaal een kuil in het kussen waar ik altijd zit. Het nieuwe bloed doet wonderen. Ongelooflijk. Ik zie er goed uit, heel 'gezond'. Ik heb een goede kleur in mijn gezicht, over mijn hele lichaam trouwens. Mijn vader vroeg me gisteren zelfs of ik onder de zonnebank was geweest. Yeh right, alsof ik daar zin in zou hebben. Mag niet eens want het is nog gevaarlijk ook voor me. Maar als ik zou zeggen dat ik een weekje naar de zon zou zijn geweest, zouden de mensen me nog geloven ook.

Nu ik hier zo zit en me goed voel neem ik me ook voor om straks te douchen, me aan te kleden en wat boodschappen te gaan doen. Ik moet nog wat recepten ophalen bij de apotheek en wat kadootjes kopen voor de kinderen in Italië. Juul en Fleur blijven vandaag over en worden in principe opgehaald door mijn ouders. Maar als ik me goed voel doe ik het zelf. Mijn moeder voelt zich niet zo lekker en is grieperig. Ze is zo bang dat haar weekje Duitsland daardoor in het water valt dus ik heb al gezegd dat we niet meer komen eten zodat ze rustig naar zondag toe kan leven. Ze is druk in de weer met Citrosan en honing/citroen drankjes. Hopen maar dat het overwaait.

Het kan raar lopen allemaal. Dinsdag bloed transfusie, 's avonds naar het kerstdiner van mijn afdeling geweest wat heel gezellig doch zeer vermoeiend was. Ik was echt gesloopt toen ik thuis kwam. Maar heel leuk om iedereen weer te zien en te spreken en heerlijk gegeten. De smaak komt weer terug en omdat de volgende kuur 10 dagen wordt uitgesteld, blijf ik die voorlopig houden. Heerlijk! Dus ook in Italië genieten van al het lekkers maar ook tijdens Oud en Nieuw. Weet nog niet wat we gaan doen, staat nog helemaal open. Misschien liggen we om half 11 wel al in bed. Maar als we toch ergens naar toe gaan, dan kan ik ook lekker eten. En lekker eten, daar hou ik van! En dat is me ondertussen aan te zien. Dames en heren................... het zijn ondertussen 14 kilootjes extra! Is niet helemaal reëel want ik ga uit van mijn dieptepunt, de 56 kilo. Als ik uit ga van mijn eigen gezonde gewicht ben ik nu een kilo of 7 zwaarder. Komt allemaal wel weer goed straks. Nu neem ik het leven zoals het is.

Gisteren nog de hele dag vermoeid geweest maar dat zal vast een gevolg zijn van de drukke dinsdag. Vandaag ga ik echt proberen wat te ondernemen. Al is het maar even naar buiten te gaan. Maar ik heb goede hoop dat het gaat lukken. Het is in het verleden vaker voorgekomen dat ik zo'n voornemen had, mijn verslag had geplaatst op het blog en vervolgens volledig instortte en weer de hele dag in de slaapkamer doorbracht. Dat hoop ik vandaag niet te ervaren.

Ik realiseer me trouwens ook dat dit mijn derde dip-week is maar dat de echte dip nog steeds niet voorbij gekomen is. De vorige kuur was dat ook het geval. Ik had al gezegd dat de hele erge pieken en dalen nu veel gematigder zijn en dat zet zich dus ook voort in deze kuur. Geeft weer moed voor de laatste 2 kuren.