Jonge jonge jonge, wat word ik op de proef gesteld. Ik denk dat ik nog niet eerder zoveel pijn heb gehad als de afgelopen nacht en vanmorgen. Ik heb geschreeuwd, gegild, gekreund en gehuild, machteloos gehuild. Ik dacht dat ik gek werd. Frank kon het op een gegeven moment niet meer aan en riep dat ik het ziekenhuis moest bellen maar ik dacht dat die toch niets voor me konden doen. Hij heeft toen in overleg met mij besloten om op de bank te gaan slapen want hij kon het niet meer aanhoren. Het is verschrikkelijk om er naast te liggen en niets te kunnen doen zei hij. Dat begreep ik volkomen en het was ook zo, hij kon ook helemaal niets doen.

Gisterenavond ging alles nog goed. Ik ben heel gezellig uit eten geweest met de Sony meiden. Ik was wel wat wankel maar als ik eenmaal zat ging het prima en had ik geen last. Tijdens het eten komt Paul naar me toe. Hij vertelt me dat Henk, de kok van Wildschut, had gelezen in de agenda dat ik zou komen eten. Nu weten ze bij Wildschut dat ik altijd heel graag de huisgemaakte appeltaart wil hebben als toetje maar die staat niet meer op de kaart. Heeft Henk speciaal voor mij die middag een appeltaart gebakken! Dat vond ik zo ontzettend lief en super attent. Dus Paul vertelde me dat ik mijn favoriete toetje kon bestellen. Uiteindelijk zaten we aan 5 mega grote punten appeltaart met ijs en slagroom en het was overheerlijk.

We hebben weer helemaal bijgepraat, de babyfoto's bekeken van Ingmar en Melle die in mei geboren zijn, en afgesproken dat we de volgende keer de tot nu toe uitgestelde kraamvisites gaan doen zodat we ze ook in het echt kunnen zien. Rond 11 uur gingen we naar huis. Sonja bracht me thuis en ik zei al tegen haar dat ik heel bang was dat ik naar het toilet zou moeten. Eenmaal thuis was dat dus inderdaad het geval en dat heeft alle ellende veroorzaakt. En je kunt er helemaal niets tegen doen. Onbeschrijflijke pijn die dus gewoon continu aanhoudt. Alsof er met messen en brandende peuken in wordt gestoken. Ik had 2 paracetamols genomen en een slaappil maar het was onmogelijk om te slapen. Ik kon niet liggen, zitten of lopen en verplaatste me continue van het bed tot rondjes lopen in de slaapkamer. Op een gegeven moment ging ik mezelf slaan om zo de aandacht van die andere pijn weg te nemen. Dat was echt de druppel. Om 2 uur waren we nog wakker en toen besloot Frank om naar beneden te gaan en op de bank te liggen. Uiteindelijk ben ik toch in slaap gevallen en vanmorgen werd ik wakker met, als je alles toch al hebt gehad, botpijn! Maar geen gewone botpijn, een botpijn die zo hevig was dat het dus die andere pijn volledig overstemde. Daar voelde ik niets meer van. Meteen weer paracetamol genomen maar het werd heviger en heviger, alsof ik in een weeënstorm zat. Dus weer kreunen en huilen.

Ik besloot om mijn medicijnen doos te pakken omdat ik nog steeds die pillen heb die ik destijds heb gekregen toen ik die vreselijke krampen in mijn nek had. Ik lees de bijsluiter en zie dat het een middel is tegen reuma-achtige ontstekingen van de gewrichten en bepaalde rugklachten. Ik bel naar de VU en vraag naar de dienstdoende hematoloog. Ik leg het verhaal uit en ze hoort aan me dat ik echt vreselijk veel pijn heb. Ze zegt meteen dat we de dosis Neupogen waarschijnlijk nog verder moeten verlagen omdat deze botpijnen daardoor worden veroorzaakt. Ik vertel haar dat ik 100 mg Diclofenacnatrium pillen in huis heb en vraag of ik die mag slikken. Ze vraagt naar mijn patiëntnummer om in de computer op te zoeken of ik dat kan slikken, ik hoor haar iets mompelen over trombose. Maar ze zegt me dat ik ze mag slikken en ook elke 4 uur 2 paracetamols moet blijven nemen om een spiegel op te bouwen. Om 1 uur moet ik terug bellen om te zeggen hoe het met me gaat want dan zou ze nog een fax naar de apotheek kunnen sturen voor meer medicijnen. Ik noem ook meteen op dat ik van onder helemaal stuk ben en dat ik daar ook zo veel pijn heb. Ze adviseert me om door te blijven gaan met de paracetamol te slikken omdat dat toch een pijnstiller is.

Ik neem de pil en een uur later ben ik zo goed als pijn vrij. Wat is dat toch een verademing dat er medicijnen zijn en dat ze ook daadwerkelijk werken. Frank is met Julia en Fleur naar gym en ik hoor de voordeur open gaan. Mijn vader en moeder komen binnen. Mijn moeder belt me natuurlijk elke ochtend om te vragen hoe het met me gaat en meestal gaat het goed maar nu kan ik niet anders zeggen dan dat ik zoveel pijn heb dat ik het niet meer zie zitten. Dan is mijn moeder ook meteen uit het veld geslagen dus ze komt direct naar me toe om te kijken of ze wat voor me kan doen. Ze komt binnen dat ik nog lig te kreunen in bed maar naar verloop van tijd begint de pil dus echt te werken. Nu de botpijn is weggevallen voel ik heel licht die andere pijn maar die is meer dan draaglijk. De angst zit er wel heel goed in en ik wil de eerst komende 2 dagen echt niet naar het toilet. Anders krijgt het nooit tijd om te helen. Maar ik ben zo blij dat ik zo goed als pijn vrij ben op dit moment. Ik ga ook meteen even proberen te slapen want ik ben zo moe van al dat gedoe vannacht. Ik denk dat ik ook wel suffig ben van die pil want je mag niet autorijden als je deze medicijnen slikt. Op dit moment voel ik me gelukkig weer goed en het is ondertussen 10 over 1 dus ik ga bellen naar de VU.

Heb net de arts weer gesproken. Ze is blij dat de pil goed is aangeslagen maar zegt er wel bij dat het een hele hoge dosis is. Ze schrijft me een nieuw recept voor met dezelfde pillen maar dan 50 mg en ik krijg een soort vaseline van haar met een verdovende werking. Ze faxt het door naar de apotheek en Frank kan het dan vanmiddag ophalen. Het gaat vast helemaal weer goed komen!