Zondagochtend, ik heb alles bij elkaar 15 uur geslapen. Ik ben volkomen knock-out geweest van die zware pijnstiller en herinner me nog dat ik zo stoned als een garnaal in slaap ben gevallen. Love and Peaceeeeeeee. Ik word wakker zonder noemenswaardige pijn. De botpijn is volledig verdwenen. We slapen heerlijk uit en rond half 11 gaat Frank naar beneden om de tafel te dekken zodat we gezellig samen kunnen ontbijten. Nou ja 'gezellig'? Ik hoor Frank roepen met een heel benauwd stemmetje: Lin, wil je alsjeblieft nu beneden komen?! Dus ik roep nog uit bed: wat is er dan? Maar ik moet naar beneden komen. Als ik de trap afloop schieten er 2 kinderlijfjes snel de trap op naar boven. Ik zie Frank in de woonkamer staan met een heel ongelukkig gezicht. De dametjes hadden 'schoon gemaakt'. Met onverdund afwasmiddel en een schuurspons waren ze de TV langs gegaan, alle meubels en accessoires, de schouw, de dienbladen op de hocker en de vloer. Het was één grote glimmende bende van pure zeep. Het is dat ik geen haar meer op mijn hoofd heb anders had ik het er spontaan uitgetrokken.

Daar stonden we dan met z'n tweetjes. Eerst een beetje te kijken. Ik hoor Frank brommen dat hij had gehoopt rustig te kunnen eten en dan een rustige zondag te kunnen hebben. Zondag hoort een rustdag te zijn! Maar nu moeten we aan de slag. We kunnen hier niet van weglopen. Ik ben echt woedend. Waarom? Omdat dit echt wel het laatste is waar ik zin in heb en dat geldt natuurlijk ook voor Frank. Ben net blij dat ik weer een beetje bij mijn positieven ben. Ik zeg nog even tussen neus en lippen door dat hij wel mazzel heeft dat dit vandaag gebeurt en niet gisteren, want toen was ik dus echt niet in staat om op wat voor manier mee te helpen. We beginnen maar met schoon water en schone doeken de boel af te nemen maar het blijft maar schuimen. We zijn bang dat de beeldbuis van de TV echt kapot is want die blijft dof en ze hebben er met een schuurspons op geboend. De schouw is helemaal groen. Frank besluit de stoom cleaner te pakken en alles maar met stoom af te nemen. Dat lijkt beter te werken. De vloer is één grote ijsbaan, we glijden alle kanten op. Wat kun je hier ongelukkig van worden.

Ondertussen zitten de meiden boven en hebben ze straf. Ik ga even met ze praten. Het is natuurlijk heel dubbel want het was 'goed bedoeld'. Maar ze weten dat ze niet aan de schoonmaakmiddelen mogen komen, dat heb ik al 100 keer gezegd. Ik noem ook nog even op dat ze ook niet aan mama's medicijnen doos mogen komen, dat heb ik ook al 100 keer gezegd. Julia kijkt me verontwaardigd aan: dat weten we toch mama en dat hebben we ook niet gedaan! Dat is heel goed, zeg ik, maar je weet ook dat je niet aan de schoonmaakmiddelen mag komen en dat heb je wel gedaan. Ja, zegt ze, maar dat was ik even vergeten......... Argggghhhhh.
Fleur, die kleine rat, roept alleen maar dat Julia het bedacht heeft en zij niet. En ze mocht het niet vertellen aan ons. Ik hoop dat dit hele gebeuren weer even genoeg indruk op ze maakt zodat ze nu voor eens en voor altijd weten dat ze dit nooit meer mogen doen.

Ondertussen is ons huis één grote stoomwolk en staat Frank driftig te cleanen. Het zal uiteindelijk wel goed komen en een voordeel is dat alles toch maar weer schoon is, maar we hadden ons een heel andere manier voorgesteld om de zondag door te brengen.