Zaterdagochtend, 5 over 5. Ik ben tóch weer wakker. En sinds lange tijd zit ik weer op zolder achter de computer op dit tijdstip. Ik kan gewoon niet meer slapen. Het lijkt wel of ik tegenwoordig wakker word op het ritme van de regendruppels die op de ijzeren verkapping van onze zon screen druppelen. Ploink, ploink, daar moeten we maar wat op vinden want het irriteert me gewoon.

In ene schiet me een lied te binnen, zomaar uit het niets. Ik moet ook naar zolder want ik moet die Cd pakken om te zien hoe het heet en het nogmaals beluisteren. Het is een Cd van Paul de Leeuw en het lied heet ‘medeleven’. Ik luister er zachtjes naar zodat niemand wakker word en ik krijg de tranen in mijn ogen. Het is zo’n mooi lied en het heeft nu zoveel meer betekenis voor me als ik naar de tekst luister. Het is gewoon waar! Ik zal eens kijken of ik het in een audio fragment aan dit dagboek kan plakken. Ik heb de Cd al jaren. Ik heb hem gekregen van Quirine. Ik heb jaren geleden een paar jaar gewerkt bij een congres bureau in Amsterdam en zij was daar zeg maar ‘de baas’. Het waren hele leuke jaren, ik heb tot nu toe daar nog het lekkerst gewerkt wat de noeste arbeid zelf betreft. Het was een hele hectische baan maar ik was daar echt op mijn plaats. Ik werkte daar voornamelijk voor Quirine en Pauline. Met Pauline heb ik het nauwst samen gewerkt en we hebben door de jaren heen nog steeds contact gehouden via de mail.

Toen ik wegging bij Congrex, zoals het bedrijfje heette, ging ik mijn geluk in Italië beproeven. Ik heb al eerder verteld over Antonio, ik ging naar hem toe. Tijdens mijn afscheid kreeg ik van Quirine een toepasselijk cadeau in de vorm van 2 Cd’s; een Hollandse jongen (Paul de Leeuw) en een Italiaanse jongen. Of dat nou Eros Ramazzotti was, dat weet ik niet meer. Maar wat ik wel weet is dat ik die Cd van Paul de Leeuw grijs gedraaid heb daar. Ik heb toen die 3 maanden in Italië voor het eerst ontdekt wat heimwee betekende. Heimwee??? Dat was niets voor Linda. Ik ging altijd overal naar toe en genoot met volle teugen. Ik hing nooit zo vast aan huis, welnee, ik zou ook best in Italië kunnen wonen en alles achter laten. Mijn moeders grootste angst, en dat zorgde in die tijd ook wel voor wrijving bij ons thuis. En daar ging ik, ergens eind oktober. Ik weet niet eens meer welk jaar het was. Antonio kwam me ophalen met zijn witte Fiat Uno-tje. Helemaal afgeladen vol want ik had zowat een volledige uitzet mee. Het kon namelijk wel eens zo zijn dat ik niet meer terug kwam.

We hadden en bungalow gehuurd in een vakantiepark. Dat was tijdens de wintermaanden heel goed betaalbaar. Antonio werkte hele dagen en ik lummelde in eerste instantie een beetje. Het dorpje Ceriale waar het zomers afgeladen vol zat met toeristen, was in de winter maar een trieste bedoening. Ik heb hier en daar wel gesolliciteerd maar in die tijd was het in Italië gewoon heel slecht wat werk betreft, helemaal in de winter. Ik kreeg banen aangeboden boven mijn niveau omdat ik 6 talen spreek, maar de beloning daarvoor was echt minimaal. Je moest blij zijn als je omgerekend 1000 gulden per maand kon verdienen. En in die tijd verdiende ik in Nederland al dik 2400 gulden netto dus dat was echt een enorme terugval. Ik was gelukkig wel zo verstandig om te zeggen dat ik best wilde emigreren, maar dat ik er dan wel beter van zou moeten worden. Antonio had ook geen vaste baan, werkte altijd zwart met zovelen als hem. In die tijd ben ik me echt gaan realiseren dat het in Nederland allemaal heel goed voor elkaar was. Ik heb toen ook veel discussies met hem daarover gehad. Hij had het ook al eens in Nederland geprobeerd, werkte toen in de horeca. Geen ideale situatie maar wel een witte baan en ook goed betaald. Je moet toch ook eens pensioen opbouwen en zo. Maar Antonio was toch een echte Italiaan en kon niet wennen in Nederland. Hij werd er trouwens ook geen leuker mens op als hij in Nederland was. Dus nu was ik aan de beurt.

Het is een tijd geworden waarin ik heel veel heb nagedacht en hoe moeilijk het ook was tot de conclusie ben gekomen dat onze relatie, waar we toen helemaal voor gingen, misschien wel geen toekomst meer had. Hij wilde niet naar Nederland, ik vond gewoon dat we in Nederland een veel betere toekomst hadden. Maar wilde ik hem wel bij me hebben in Nederland want hij kon, vanwege het feit dat hij zich niet thuis voelde, ook vaak heel vervelend tegen mij doen. Dagen heb ik toen in dat bungalowtje gezeten, helemaal alleen dus alle tijd om alles te overpeinzen. Zelfs huilend aan de telefoon als ik mijn ouders belde. Echt helemaal NIETS voor mij. Maar ik had gewoon echt heimwee en ik denk verdriet om iets wat geen toekomst had. Ik ontving brieven van Annemarie, kantjes vol en ik las ze over en over. Het ging over handbal en de koetjes en kalfjes uit de kleedkamer. Jeetje, wat miste ik iedereen. Ik kreeg brieven van Pauline met tekeningen van haar zoontje Philip, die nu ook een jaar of 16 is ondertussen. En dan zette ik die Cd van Paul de Leeuw op en huilde dikke tranen. Vooral bij dat liedje ‘Medeleven’.

De tekst is als volgt:

Morgen is er geen morgen meer
Als jij er niet bij bent
'k Voel me hopeloos, tot niets in staat
Als jij niet bij mij bent
Alles zonder jou
Is een weg die ik niet wou
En de toekomst lijkt verdrietig, grauw

Maar zeg nooit: ik ben alleen
Zoveel vrienden om je heen
Die begrijpen wat je voelt
En precies wat je bedoelt
Ik ken ze heus niet allemaal
En ik spreek niet eens hun taal
Maar ze komen heel de stoet
En dan weet ik, het is goed

't Is een blik, een arm, een hand
En de tranen in hun ogen
Medeleven, troost van wie dan ook
De warmte van hun mededogen
Je denkt even: dit kan nooit
En m'n toekomst is vergooid
In je eenzaamheid voorgoed verkooid

Maar zeg nooit: ik ben alleen
Zoveel vrienden om je heen
Die begrijpen wat je voelt
En precies wat je bedoelt
Ik ken ze heus niet allemaal
En ik spreek niet eens hun taal
Maar ze komen heel de stoet
En dan weet ik, het is goed

Uiteindelijk ben ik eind januari terug gegaan naar Nederland. Het geld was gewoon op. Mijn vader kwam me ophalen met een vriend van hem in een grote Mercedes. Ik vroeg nog aan mijn vader: heb je me gemist? Maar hij zei heel nonchalant: nee hoor. Later hoorde ik van mijn moeder dat hij, als een klein jongetje dat op schoolreis ging zo blij, in die Mercedes was gestapt. Broodjes mee, drinken mee, snoepjes mee ….. op naar Italië. Ik ga mijn meissie halen!

Op dat moment voelde het afscheid van Antonio als definitief. We reden achter de Mercedes aan naar de Autostrada. Ik zou daar overstappen. Ik weet nog dat hij mijn vader omhelsde en heel hard ging huilen. Mijn vader, die ook al huilt bij de Douwe Egberts reclame, stond hard mee te snikken. En daar gingen we. Terug naar Nederland. Omdat ik al jaren ingeschreven stond bij de Gemeente Heiloo kwam ik ook meteen in aanmerking voor een woning. Dat had mijn moeder gelukkig destijds voor me geregeld want ik vond dat als 18 jarige echt niet nodig. Ik ging via het uitzendbureau werken bij Sony en ontmoette daar Yvon. Antonio is toch nog naar Nederland gekomen om te werken. We hebben nog een jaar samen gewoond. Ten minste, als je het samenwonen kunt noemen want hij werkte toch weer in de Horeca dus we leefden langs elkaar heen. Uiteindelijk was Antonio gewoon niet gelukkig in Nederland en maakte mij ook niet gelukkig. Hij ging weer terug. Het was over….. Toch nog een paar losse flodders gehad van ik weer een week naar hem en hij weer een week naar mij, maar in mei 1999 hakte ik de knoop door. De koek was echt op. Ik hoor hem nog zeggen tegen me; jij hebt zo weer een ander! En toen riep ik heel hard: hoe kun je dat nou zeggen? Ook ik heb verdriet! Hij was mijn eerste echte vriendje en 11 jaar is niet niks. Een maand later kreeg ik de sleutel van mijn appartement en leerde ik mijn overbuurman kennen…………….