Vrijdagochtend, 6 uur en ik ben wakker, compleet uitgeslapen. Ik heb het gehad. Het is over met de moeheid. De vrijdag wordt een energievolle dag en een echte happy day. Ik ben blij, zoooo blij en dat zonder prednison. Ik ga ’s ochtends met mijn zus even naar Alkmaar. V&D heeft prijzencircus, altijd leuk! Al is het alleen maar voor de pindarotsjes, nougat en karamel fudge. Ik sla flink in, zes zakken in totaal. Drie voor mezelf en drie voor Frank zijn moeder. Dat is een echte ‘oma’ met een altijd goed gevulde snoeppot dus die kan wel een voorraadje gebruiken. En passant neem ik lekkere broodjes mee en een grote bak met tonijnsalade. En ook nog kaasbroodjes. Lekker voor tussen de middag.

Op het schoolplein komt Fleur naar me toe gerend. Ze wil graag met Charlotte spelen, mag het mam? ahh, mag het? Natuurlijk mag het! Ik voel me goed voel, dan kan dat vanzelfsprekend. Ook Julia wil graag iemand meenemen en die mag natuurlijk niet achterblijven. Dus we gaan met z’n vijven naar huis. Frank is ook al thuis, we zitten gezellig aan tafel te eten. Even een klein intermezzo met Fleur die weer dwars was maar gelukkig ebt dat snel weg en speelt ze de rest van de middag heel lief boven. Astrid komt nog even langs om te kijken hoe het met me gaat. We drinken samen een kop koffie en daarna stapt ze weer op de fiets. Om kwart over 3 worden alle kindjes weer opgehaald. Frank komt ondertussen thuis om Julia naar gym te brengen. Ik moet met Fleur naar de banketbakker om een taart te bestellen voor a.s. woensdag want dan is ze jarig. Fleur houdt niet van vruchtjes, dat moet er specifiek bij gezegd worden. Een chipolata taart zónder vruchtjes. Ze kiest een mooie uit van Assepoester met een koets, ze wil hem eigenlijk al meteen meenemen maar ze moet wachten tot woensdag.

Frank en ik hebben ook besloten om a.s. dinsdag Julia en Fleur mee te nemen naar het ziekenhuis. De arts had al eens gezegd dat we ze best een keer mee mogen nemen om ze te laten zien wat er met mama gebeurt. Dinsdagmiddag lijkt ons een goed moment, dan heb ik toch maar 1 zak chemo en geen dokters bezoek. Ik heb het al even verteld aan de juffen en die vinden het een prima idee. Het zal een feestje voor ze worden want we hebben ze een ballon beloofd, je weet wel, zo’n dure ziekenhuis ballon. Nu heb ik ze al zien hangen in de hal van het ziekenhuis en er zit ook een heel groot paard tussen. Die zal Fleur wel willen hebben maar dat is ook meteen de duurste. Veel te gek dus we gaan ze in de auto alvast drillen dat ze maar uit een bepaalde soort mogen kiezen.

Ik breng Fleur na het uitkiezen van de taart alvast naar mijn ouders, we gaan daar straks toch eten. Onderweg had ik Frank al zien rijden en die gebaarde me dat hij naar de loods ging. Ik ga even bij hem langs. Ik voel me zo goed, nergens meer pijn, een ‘schoon’ hoofd, en ik wil eigenlijk alleen maar zingen. Ik zet de radio hard en zing en swing luid mee. “Jij bent zooo, met jou verveel ik me geen moment zoooo, lalilalilalilali jij bent zoooooo”. Ik voel me zo ontzettend happy. Ik wil alleen nog maar dansen. Frank ziet me aan komen rijden. Hij is zijn bus aan het opruimen. Ook in de loods staat de radio hard aan dus ik ga daar nog even lekker door. Hij ziet het allemaal grijnzend aan. “Krijgen we storm Lin”. Jahaaa, maak je borst maar nat! Wat een heerlijk gevoel en wat nog beter is, ik ben echt prednison-vrij dus wie weet is dit wel gewoon zoals ik me echt voel. Ik kan op dit moment de hele wereld aan.

Frank en ik rijden samen naar huis om de bus thuis te parkeren en halen Julia op van gym. Daar spreek ik nog een andere moeder die me aantikt om te vragen hoe het met me gaat. Ik kan weer niet anders dan antwoorden dat het heel goed gaat. Ze zegt ook dat ik er super uit zie, wat een gezonde kleur heb je op je wangen en je haar, het is echt prachtig. Al die complimentjes werken natuurlijk ook mee! We gaan naar mijn ouders en eten daar weer gezond. Ook de kinderen eten netjes hun bordjes leeg zonder te zeuren. Eindelijk eens geen gemopper aan tafel.

Gisteren belde ik nog met Stefania. Ze nodigde ons uit om kerst bij hun te komen vieren en of we dat willen. Nou en of we dat willen! Lijkt me heerlijk. Ik weet wel dat het erg ver vooruit is maar ik ga maandag vragen aan de arts of ik eventueel met kerst een paar dagen weg kan. Volgens de planning valt kuur nummer zeven precies tijdens de kerstdagen maar in het begin hebben ze al gezegd dat als er eens een keer een verjaardag is of iets anders, ze daar best een mouw aan kunnen passen. Saskia zei al dat ze in Haarlem vaak zeggen: ga maar lekker op vakantie, omdat dat een mens ook goed doet. Maar mocht ik maandag te horen krijgen dat het mogelijk is, ga ik zeker overwegen om met kerst naar Italië te gaan. Lijkt me fantastisch. Het water loopt me nu al in de mond als ik denk aan al dat heerlijke eten. En ze vieren het daar zo groots in familiekring, dan zijn we net de familie Corleone.

Kleine evaluatie van kuur 2: ben hem beter door gekomen dan kuur 1. Niet overgegeven, fysiek veel sterker geweest en bijna geen last van blaasjes in mijn mond gehad. Minder last van obstipatie of darmklachten. Wel meer vermoeidheid dan de vorige keer in de 3e week maar daar ben ik ook weer overheen gekomen. Als ik dus op 21 dagen er maar 2 en een half uitgeteld ben, nou, dan teken ik er voor! Er zit toch wel een patroon in deze 2 kuren dus ik weet nu een beetje wat ik kan verwachten. Toch weer spannend wat kuur 3 gaat brengen.

Straks lekker op de bank met Frank. Om half 10 komt onze favoriete serie; Lost. Daar gaan we echt voor zitten. Ik heb de kaarsjes al aan, het huis is aan kant dus ik ga lekker genieten.