Hoewel ik het idee heb dat ik echt moe ben op donderdagavond en op tijd naar bed ga, kan ik toch de slaap niet vatten. Ik lig wel heerlijk relaxed uit te rusten in bed en lig ook te lekker om er uit te gaan en een slaappil te pakken. Ik laat toch de dag weer even passeren, dat het zo fijn was om weer eens een dag op kantoor te zijn. ’s Avonds geniet ik ook zo van mijn huis. We hebben er begin dit jaar een paar maanden over gedaan om de woonkamer opnieuw in te richten en ik heb eigenlijk niet eens de tijd gehad om daar van te genieten. Tegen de tijd dat het klaar was en de nieuwe gordijnen eindelijk hingen, begon ook het hele ziekenhuis verhaal. Nu zit ik ’s avonds op de bank, om me heen te kijken en te genieten. De donkere dagen komen er weer aan, de kaarsjes branden en ik kan zo blij zijn met een bos fuchsia roze gladiolen, die het geheel echt afmaken.

Rond 4 uur ’s nachts word ik wakker of ben ik nog wakker, ik weet het eigenlijk niet. Op mijn hartslag voel ik langzaam een kramperige pijn opkomen in mijn heupen. Hé, daar komt de botpijn aan. Die is toch een dag eerder dan de vorige kuur. Heel langzaam komt het opzetten en om kwart over 5 stapt Frank uit bed om naar het toilet te gaan en ik vraag hem direct om 2 paracetamols mee te nemen. De paracetamol haalt de scherpe kantjes er gelukkig van af. We zijn allebei eigenlijk ook wakker en praten wat met elkaar. Rond 6 uur valt Frank toch weer even in slaap.

Nu, vrijdag ochtend, loop ik te sidderen door het huis. Frank hoort bij elke stap die ik zet: oooooh, aaaaaah en we moeten er ook wel om lachen. Het is geen echte pijn zoals de slokdarm krampen, godzijdank, maar het is heel vervelend aanwezig en voelt als een zware spierpijn. Frank riep al toen hij de kinderen naar school bracht dat ik nog maar 2 paracetamols moest nemen maar daar wacht ik liever even mee want ik mag er maar 6 per dag en ik weet niet wat er nog komen gaat. Nu is het nog wel draaglijk. Ik besluit ook om vandaag maar naar mijn lichaam te luisteren en rust te houden. Gelukkig regent het weer want ik was van plan om een stuk te gaan lopen maar dat kan nu toch niet. En ik ben zo blij dat ik gisteren weer ‘gepakt’ heb, want je ziet het maar weer, er is geen pijl op te trekken.

Tot nu toe vallen de blaasjes in mijn mond gelukkig mee. Gisteren begonnen mijn slijmvliezen te irriteren en dat is toch 3 dagen later dan de vorige kuur. En ik heb het idee dat het nu ook niet zo erg wordt. Vandaag maar goed fruit eten.

In de loop van de ochtend trekt de regen langzaam weg en ook de pijn in mijn botten neemt af. De zon gaat weer schijnen en ben ik zo goed als pijn vrij. Misschien was dit het wel. De kinderen zijn niet thuis gekomen uit school en spelen allebei bij een vriendinnetje. Dat geeft mij rustig de tijd om te douchen en me aan te kleden. ‘s Middags moet Julia nog naar gym en we gaan op tijd naar Noelle en Arnout om te eten.

We eten weer heerlijk, veel te veel. Stokbrood, sla, lasagne, yoghurt met vruchten, chocolaatjes en thee toe. Ik sta echt op ploffen. Ik ben er helemaal naar van, zo vol zit ik. Ik ga nu echt languit op de bank en proberen de boel een beetje te laten verteren voordat ik naar bed ga.