Donderdag, het wordt bijna eentonig, maar weer een goede dag. Gelukkig maar! Ik word zelfs zo goed wakker dat ik besluit dat dit weer een kantoor dagje mag worden. Frank blijft thuis, het regent pijpenstelen en dit is voor hem een goed moment om 3 maanden administratie op te ruimen en te verwerken. Tussendoor kan hij dan de kinderen regelen. Om 10 uur stap ik in de auto en om half 11 kom ik aan op mijn werk. Ik heb me voorgenomen dat ik deze dag ook echt wat wil werken en niet alleen bijpraten. Ik ben er echt aan toe om weer wat te doen. Ik word weer hartelijk ontvangen en ga direct aan de slag. Computer aan, nieuw password aanmaken want de vorige is na 3 maanden verlopen, en mijn emails doorlopen en opschonen. Het waren er maar 153…. Daar ben ik bijna de rest van de ochtend mee bezig. Tussendoor komen mijn collega’s om de beurt even kijken hoe het met me gaat en een praatje maken. Dat gaat lekker zo. Ik doe de post, bestel wat kantoorartikelen en ben echt lekker bezig. Ik vind het heerlijk, het voelt ook goed. Ga lekker lunchen met Nathalie en Sandra en weer terug naar de werkplek. Ben er uiteindelijk tot half 5 gebleven en het ging prima. Het gekke is dat je op dat soort momenten totaal niet door hebt dat je ziek bent en je jezelf ook afvraagt; ben ik eigenlijk wel ziek? Ik ervaar dit echt weer als een positieve injectie.

Die avond eten we bij mijn schoonmoeder. Dat hebben we ook al maanden niet meer gedaan. We praten weer bij en gaan rond kwart over 8 naar huis. Frank heeft deze dag weer goed benut. Naast zijn administratie heeft hij boven alles gestoft en gezogen, de zolder helemaal opgeruimd en de wassen weer gedraaid. Ook de bedden verschoond. Hij kan dit alles eigenlijk veel beter dan ik!

Kinderen naar bed, update schrijven, nog even een injectie in mijn buik en dan zelf ook weer op tijd onder de wol zodat ik morgen hopelijk weer het maximale uit de dag kan halen.