Het is verwonderlijk dat een mens, in mijn conditie, met een ziek lichaam, zo weinig slaapt of slaap nodig heeft. Gisterenavond, of zeg maar gerust nacht, gingen we pas om half 2 slapen. Ik met een paracetamolletje en een slaappil, Frank lekker in de olie. Hij was met Arnout mee naar AZ geweest en had nog gezellig een biertje gedronken in het supportershome met een hele groep. Hij was vorige week ook al met Rob mee gevraagd en gisteren middag belde Knippie hem op om te vragen of hij mee wilde naar AZ. Frank zei lachend dat hij al met Arout mee ging maaruh, Knip, hoe zit dat? Moet Lin eerst ziek worden voordat iedereen in ene aan Frankie denkt? Ze liggen samen in een deuk over de telefoon. Hij had het erg gezellig gehad bij AZ maar zei dat het bier er toch wel in hakte. Binnen no-time lag hij ook naast me te ronken. Ik voelde de slaappil toeslaan, heerlijk gevoel, maar nu is het zaterdagochtend, half 7 en dus maar 5 uurtjes later, en mevrouwtje is weer klaar wakker. En ik heb honger, elke ochtend word ik wakker met honger. Goed teken zal je zeggen, ik heb echt trek, maar toen ik net op de weegschaal stond in nuchtere staat woog ik maar 56.8. Dat is dus gewoon maar 3 ons meer dan vorige week zaterdag na 3 dagen super ziek zijn en niet eten. Hoe is dit toch mogelijk? Ik heb de hele week echt goed gegeten, 3.5 maaltijd per dag maar wel mijn buik vol gegeten. En veel, heel veel mayonaise gehad op de broodjes tomaat die nu deel uit maken van mijn dagelijkse lunch. En gisterenavond nog bij mijn moeder ouderwets gebakken aardappels met weer die mayo. Zal het dan toch nu de kanker zijn die aan me vreet of is het de chemo die zo hard aan het werk is dat mijn lichaam daar alle energie aan verbruikt? Zal dit het symptoom “overmatig gewichtsverlies” zijn? Ik weet het niet. Ik heb ’s nachts toch ook nog wel een beetje last van het nachtzweten. Ik ga het volgende week maandag allemaal weer vragen.

Ik ben trouwens ook verrast hoe Julia en Fleur met dit alles om gaan. Kinderen hebben een enorm inlevings maar ook incasserings vermogen. Natuurlijk zijn hun hoofdjes gelukkig nog ‘leeg’ en denken zij niet meteen aan de gevolgen van iets. Zij hebben nog nooit van het woord kanker gehoord. Als wij het woord kanker horen denken we meteen aan ernstig ziek, verdriet, angst en wellicht ook de dood. Maar zij niet. Ze gaan er zo ontzettend goed mee om. Ik ben echt trots op ze. En ze zijn zo verschrikkelijk lief voor me want één ding begrijpen ze wel heel goed; mama is ziek. Ze zijn ook echt heel zorgzaam. Van Fleur krijg ik elke ochtend direct haar knuffel Spirit en haar doekie en dat wil wat zeggen hoor. Want voorheen als ik vroeg: ach, mag ik een stukje van je doekie?? dan zei ze: nee, ik wil ‘t effe niet, en dan trok ze hem snel weg. En nu word ik overladen met doekies en knuffels. Als ik in bed lig en ik vraag of ze wat voor me willen pakken doen ze het echt meteen. Ook zeg ik wel eens dat ik hoofdpijn heb of buikpijn en dan leggen ze hun handje op mijn hoofd of buik en wrijven zachtjes. Het zijn mooie kinderen, mooi van binnen. En natuurlijk vroegen ze vorige week direct aan me toen ik een beetje opknapte of ik nu weer beter was, of het nu afgelopen was. Maar ik heb ze uitgelegd dat dat nog wel heel lang gaat duren. Dus Fleur denkt in termijnen. Als het sintmaarten is mam? (kind van haar moeder, die dacht ook het hele jaar door aan sintmaarten). Nee zeg ik, dan nog niet. Als het Sinterklaas is dan? Nee, zeg ik weer, dan ook nog niet. Mama is pas na kerstmis weer beter, want daar gaan we nog steeds van uit. IK WORD WEER BETER. Als ik alle kuren kan volmaken zonder tegenslagen dan ben ik rond 20 januari klaar. Als je nu ook aan Fleur vraagt: wanneer is mama weer beter? Zegt ze vastberaden: na de kerstmis.

De meiden zijn via een Dick Bruna achtig boekje van het KWF geïnformeerd wat er gebeurt als iemand chemo therapie krijgt. Chemo-Kasper is het mannetje dat strijdt tegen de stoute kankercellen. Hij heeft een brilletje op en omdat hij zo graag de kankercellen wil dood maken, struikelt hij nog wel eens en verliest zijn bril. En dan maakt hij per ongeluk ook goede cellen stuk, zoals de haarcellen of de maagcellen waardoor mama dan moet spugen. Heel duidelijk, totaal niet eng en voor de meiden echt een leidraad. Toen Fleur me vorige week zag spugen vroeg ze daarna meteen of mijn haar er nu ook af ging. Als ik thuis kom van het ziekenhuis en ze zien de pleisters op mijn hand vragen ze ook meteen: ging Chemo-Kasper daar naar binnen? En Fleur luistert regelmatig op mijn borst met haar oortje. Als ik vraag wat ze hoort zegt ze: boem, boem, boem. Dat is mijn hartje lieverd, zeg ik dan. Neeee, zegt ze, dat is Chemo-Kasper met zijn hamertje die de stoute kankercellen aan het dood maken is. Ik ben zo blij dat ze er zo mee om gaan. Julia heeft het er wel eens over dat ze niet wil dat mama dood gaat. We hebben ze in die onzekere begin periode verteld dat er ook mensen zijn met kanker die niet meer door de dokter beter gemaakt kunnen worden en dat ze dan soms dood gaan. Ja, wat moet je? Ik kon toch moeilijk roepen: Neee, mama gaat niet dood. En dan uiteindelijk wel die ‘pech’ hebben en een boos kind naast je bed hebben staan dat tegen je zegt: en JIJ had beloofd dat je niet dood zou gaan! Want dat zijn ook weer kinderen. Nu zeggen we gelukkig iedere keer dat de dokter mama weer beter kan maken. Lieve Juul had ook de dag na haar verjaardag mijn moeder gebeld. Mijn moeder vroeg: wat vond je nou het aller-leukste van je verjaardag? Antwoordt ze toch: dat mama niet meer ziek was. Toen ik het hoorde smolt ik gewoon. Zo’n klein meisje, net 7 jaar geworden, een hele dag verwend met allemaal mooie cadeaus en die geeft dan zo’n antwoord. Ja, ik ben echt zo trots op mijn meiden, ik hou zo veel van ze. En ik ga er ook zo bij zijn als ze opgroeien, dat gaat echt niemand maar dan ook niemand me afnemen.

Ik merk zelf ook dat ik in eigenlijk zo’n korte tijd ben veranderd. Noodgedwongen heb ik alles uit handen moeten geven, erg moeilijk voor iemand zoals ik want laten we maar eerlijk zijn, niemand kan het beter dat ikzelf. En om die reden deed ik een heleboel dingen ook altijd zelf. En nu kan ik het niet meer en wat denk je? Alles loopt toch op rolletjes. Frank, ik kan niet vaak genoeg zeggen hoe ik het met hem getroffen heb, wat een geschenk is die gozer en wat ben ik blij dat hij 10 jaar geleden elke avond met de kitspuit even langs kwam in mijn appartementje om me zg. te helpen. Die Frank, die houdt in zijn eentje het hele huishouden draaiende, zorgt voor de kinderen, doet de boodschappen, smeert mijn broodjes, legt ’s ochtends mijn pillen klaar. Petje af hoor want ik denk dat ik het zelf niet zou kunnen. Ik deed zelf natuurlijk veel maar op de achtergrond hielp hij wel altijd mee. En nu heeft hij naast die volledige taak ook nog eens de zorg voor mij op zich genomen. Gisteren middag lag ik in bed, heeft hij de hele benedenverdieping weer gestoft en gezogen en zelfs alle vloeren gedweild, ennnn zonder te klagen! En dat deed ik wel altijd, ik liep altijd te klagen over dat K-huishouden. Ik zei al tegen hem: als dit allemaal achter de rug is koop ik een gouden ketting voor je met de tekst: I love my Franky 4-ever. Je kent ze wel die naam kettingen. Meestal staat er Shari of Felicity of Kensley op. En die moet je dan op je borst dragen met een open bloesje. We moeten samen weer hard lachen. Oh ja, en dan doe ik er ook zo’n verkeerde jaren 80 Cartier panter bij. Frank weet wel een andere manier waarop ik hem kan ‘bedanken’ en hij begint te grijnzen, en dan elke dag Lin! Ja, dat vergeten we ook helemaal. Van onze relatie als man-vrouw is weinig over gebleven. Heel veel zorg, liefde en warmte maar dat andere stukje wat er natuurlijk ook bij hoort en ook zo belangrijk is, ontbreekt. Dat is nu gewoon echt even weg. Maar dat geeft helemaal niks zegt hij, ik douche gewoon af en toe wat langer…… Wat een wereld vent!

Ook merk ik dat ik makkelijker ben geworden in al die andere regel dingen. Vakantie bijvoorbeeld, tja, dat is echt mijn kindje. Dat moet ík echt regelen en uitzoeken. Astrid is heel makkelijk want die hobbelt altijd achter me aan. Ze zegt dan: Lin, tot nu toe heb je het altijd nog prima verzorgd dus wij gaan gewoon achter jullie aan. Nu hebben we het alweer over de vakantie van volgend jaar. Pat en Marit willen graag weer mee want die hebben het ook zo fijn gehad en wat is er mis met plannen maken voor volgend jaar, niets toch? Want ik ga volgend jaar gewoon weer op vakantie. Eerst in mei naar Egypte met mijn ouders, die nemen we mee om ze te bedanken voor alles dat ze nu voor ons doen en nog gaan doen. Dat is wel het minste wat we kunnen doen. Een week naar een super de luxe all-inclusive resort. Hebben mijn ouders nog nooit gedaan. Dat gaan wij nu voor ze verzorgen, en we gaan natuurlijk zelf ook mee. En in de zomer vakantie gaan we richting Spanje of zo. Astrid zei al: Lin, we gaan in oktober een weekendje naar Pat en Marit in Duitsland. Doen we in de week dat jij geen chemo hebt dus dat je je misschien goed voelt en dan gaan we daar lekker de reis voor volgend jaar uitzoeken. En wat denk je wat ik zeg: Weet je wat As, regel jij dat maar lekker zelf met Marit, wíj volgen deze keer wel. Als de zon maar schijnt is het voor mij genoeg. Natuurlijk gaan wij voordat we überhaupt iets gaan boeken de eerste PET scan afwachten om te zien of de kuur aanslaat. Die is geloof ik na de 4e kuur. Want plannen te over, maar ik moet ook niet vergeten dat ik eerst wel beter moet worden.

Oooh, ik moet dit nu even snel opschrijven. Het is nog steeds zaterdagochtend, Fleur is wakker geworden en staat naast me nu ik zit te typen. Ze vraagt of papa nog steeds niet thuis is. Jawel hoor, zeg ik, papa ligt nog in bed, die ligt nog te snurken. Hoe komt dat, zegt Fleur? Ik zeg dat hij gisteren een biertje heeft gedronken. Oh, zegt Fleur, waren dat dan snurkbiertjes? Ja, zeg ik. Maar weet je, jij gaat straks lekker naar de kleutergym, want Fleur riep gisteren spontaan dat ze naar kleutergym wilde dus Frank zou met haar gaan. Zegt die kleine schat toch. Ik heb een ideetje, nu moet jij iets doen voor papa want papa doet al honderdduizend dingen voor jou. Jij moet me naar de kleutergym brengen zodat papa lekker kan blijven snurken, dat is dan de verrassing voor papa. Is dit geen mooi kind?!