Het is gebeurd, mijn haar is er af. Het ging in ene toch heel snel. Ik had al tegen Juul en Fleur gezegd: het is begonnen meiden, Chemo-Kasper heeft de haarcelletjes stuk gemaakt. Ze willen om de beurt aan mijn haar trekken en halen er allebei een bos uit. Staan eerst raar te kijken maar moeten er ook om lachen. Ze willen weer aan mijn haar trekken maar ik roep: ho ho, mama is er nog zuinig op. Maar dat haren trekken, dát is een leuk spelletje. Ik lig op de bank met mijn hoofd op de leuning en Fleur staat er achter. Joepieieieie, we spelen kappertje! Ík ben Brenda. En ze zit als een bezetene in mijn haar te plukken en legt alle bossen op mijn buik neer. Ik schrik toch wel. Ik zeg tegen Frank: dit moet je filmen, dit moeten we vastleggen, ook voor later. Frank rent naar boven want Fleur blijft maar plukken en trekken en ik zeg hem op te schieten want straks zit er niks meer op. Batterij natuurlijk leeg, dus in allerijl snel de oplader in het stopcontact en in de camera. Julia zit boven te spelen maar komt naar beneden omdat ze Fleur zo enthousiast hoort roepen en lachen. Juuuuuul, kom, mama’s haartjes gaan er af, we spelen kapper. Wij zijn Brenda’s, goed???? Frank kijkt me aan, toch wel geschokt, ik zie natuurlijk helemaal niets van wat er achter me gebeurt want ik lig op de bank, ik zie alleen maar haar, heel veel haar. Ik vraag hem of hij het erg vindt. Hij zegt, nou nee, ja, maar jeetje, er zitten gewoon hele kale plekken tussen. Het is toch wel heel erg gek om te zien. Ondertussen spelen de dames geamuseerd door. Ik hoor achter me dat ik straks een kopje thee krijg, want zo gaat dat bij de kapper en dat ik ook nog naar de haren-was-bak moet. Op een gegeven moment ben ik het zat. Stoppen nu meiden!, het is klaar. Ik pak het haar wat nog op mijn hoofd zit bij elkaar en doe het in een soort staartje op mijn hoofd. Onder blijft een lange pluk hangen en ik zeg tegen Frank: knip dat er maar af, het valt zo uit en het geeft zo’n troep door het hele huis. Frank, natuurlijk junior huisman, komt aangelopen met ‘off all things’ een soort wildschaar. In de tuin pakt hij de pluk en ik hoor echt zo’n snijdend ‘knip, knip, knip’. Hij heeft een staartje in zijn hand. Wil je het bewaren Lin?, vraagt hij. Nee hoor, zeg ik, gooi maar weg. Weet je, ik heb er echt helemaal niks mee. Maar we besluiten om een bosje te bewaren en we maken er een soort paddestoeltje van met een mooi rood lintje er om heen. Die geef ik morgen aan Noelle als we daar gaan eten. Noelle is vanaf het begin af aan zo ontzettend verdrietig geweest om het feit dat ik mijn haar zou verliezen terwijl ik daar zelf op voorhand geen moeite me had. Dan zeggen we als we binnen komen: 'hier Noel, in plaats van een bosje bloemen’. Dat wordt lachen, óf huilen, want je weet het nooit met Noelle.

Fleur had die middag Brenda gebeld en gevraagd of ze wilde komen om mama’s koppie kaal te maken. Bren had nog even kraamvisite maar zou daarna direct komen. Is Frank ook thuis? Dan komt Rob ook mee. Ze komen rond een uur of half 5 en we staan in de keuken. Bren kijkt naar mijn haar, trekt er aan en is ook verbaasd dat ze zo de plukken er uit haalt. Ze heeft dan wel kankerpatiënten in de salon gehad maar is er eigenlijk nog nooit echt getuige van geweest dat het haar op zo’n manier echt los laat. Rob is zichtbaar aangeslagen, hij bijt op zijn lip. Ik zeg tegen hem, niet doen hoor Rob, ik heb hier zelf absoluut geen moeite mee dus jij moet dat ook niet hebben. Maar dat heb ik wel Lin, zegt ie, en hij wendt zijn hoofd af. Zullen we het maar meteen doen zegt Bren? Dus wij de tuin in, kappersschort voor en ze pakt de tondeuse.

Wat een vreselijke ervaring die tondeuse over mijn hoofd, toch wel uiteindelijk. Ik voel me net een soort nsb-vrouw in de oorlog. Ik voel mijn hoofd ook meteen kouder worden, haar is toch echt een goede bescherming, het houdt je hoofd goed warm. De plukken vallen op het schort. Bren zegt: je hebt een mooi rond koppie Lin. Ik wil niet naar mezelf kijken, zie als ik in de weerspiegeling van de achterdeur kijk mezelf wel zitten maar ik vind het toch confronterend. Frank komt naar buiten en zegt eigenlijk gelijk: nou Lin, het valt me alles mee moet ik je eerlijk zeggen. Zo’n gek gezicht vind ik het niet dat kale hoofd. Je bent nu eigenlijk net Sinaed O’Connor. Ja, amehoela, zeg ik. Sinead O’Connor dat is gewoon echt een onwijs mooie vrouw die een prachtig kaal hoofd heeft en een super mooi gezicht met van die hele mooie ogen. We horen Jan in de steeg dus Frank roept hem. Ik zeg nog: niet schrikken Jan maar ook Jan schrikt niet. Zegt ook meteen tegen me: joh, je lijkt Sinaed O’Connor wel. Ook Brigit komt kijken, en zegt hetzelfde. Mooi rond koppie Lin heb je. Ik heb mezelf nog steeds niet gezien en heb ook geen behoefte om in de spiegel te kijken. We doen mijn pruik op, voelt gek zo op dat kale hoofd en ik kijk in de spiegel. Even wennen aan die bos met haar, want het is echt langer dan ik had. Maar meteen krijg ik alle lof van de mensen die om me heen staan in de tuin. Wat is ie mooi, wat is ie echt, je ziet er echt helemaal niets van. Ik groei, ik voel me echt gecomplimenteerd. Ik loop even bij Ferry en Annemiek de tuin in. Daar zitten Nancy en Patrick ook. Ook zij zijn allemaal verrast en vinden het echt heel erg mooi. Ferry, die schat, stuurt Frank meteen een sms-je. ‘Frank, wat ziet jouw vrouw er ontzettend lekker uit! Gr. Ferry’ en Frank stuurt terug: ‘poten thuis !’ Ik groei weer, ik durf het eigenlijk niet te zeggen maar ik ben ineens gelukkig. Daar sta je dan op een dag die voor de meeste vrouwen in mijn situatie misschien wel de worst nightmare is, je wordt eerst kaal geplukt door je kinderen (die dat fantastisch vinden), dan word je kaal geschoren en moet een pruik dragen, maar vervolgens voel je je zo ontzettend gelukkig, echt gelukkig.

We gaan naar McDonalds want Julia mocht vandaag uitkiezen wat we gingen eten. De meiden spelen daar lekker, ik zit te schransen, het smaakt me heerlijk. De wondjes in mijn mond zijn eigenlijk goed aan het helen en de smaak komt ook terug. We besluiten om nog niet naar huis te gaan maar even langs Ellen en Dick in Alkmaar. Ellen is mijn oude schoolvriendin, we kennen elkaar al 23 jaar maar lopen de deur niet bij elkaar plat. Dick doet de deur open en Ellen hoort mijn stem. Ze zit zo blij verrast op de bank naar me te kijken. Linnie, wat leuk dat je er bent!!! We hebben echt een super gezellige avond, vreselijk gelachen want dat doen we daar altijd. Frank voelt zich ook echt op zijn gemak bij Ellen en Dick. Ze hebben dezelfde humor. Halverwege de avond krijg ik het toch wel warm met die pruik op mijn hoofd dus ik besluit hem even af te zetten. Ik zie mezelf voor het eerst in de spiegel en ik schrik toch wel heel erg. Jeetje, dit is toch wel heftig. Nog heb ik moeite om naar mezelf te kijken in de spiegel. Alle mensen om me heen hebben gelukkig totaal geen moeite met dat kale hoofd dus ik blijf lekker zitten, mijn ‘cavia’ naast me op de bank, want zo heb ik mijn pruik gedoopt. Om 10 uur gaan we naar huis. De kinderen vallen in de auto in slaap dus die leggen we thuis direct in bed. Half 11, wat doen we Lin? Ik ben natuurlijk weer en nog steeds klaar wakker. Zullen we nog even langs Joep en Dymph lopen? Die zijn toch altijd laat wakker. Babyfoon aan en we kloppen op het raam. Hebben we daar nog tot een uur of 2 gezeten, ook weer zo gezellig en veel gelachen. Ook zij vonden mijn pruik heel mooi, Joep vond hem zelfs ‘geil’ en vroeg of Dymph hem een keer mocht lenen als ik hem niet meer nodig had. Zijn pret-ogen glimmen, hmmmm net Rachel van Friends…..Als ik terug kijk op deze dag, is dit de beste dag die ik tot nu toe heb gehad tijdens deze kuur.