Drie maanden verder, misschien wel de drie moeilijkste maanden van het hele ziekte proces. Geestelijk niet, dat zit wel goed. Ben blij, vrolijk en opgeruimd. Ook nog wel eens emotioneel en verdrietig maar bijna niet noemenswaardig. Dat geeft niets, het mag en het moet ook. Er is wel het één en ander te verwerken. Veel vreugdetranen gelaten, dat wel. Nog steeds ben ik regelmatig ontroerd door al het mooie dat het me heeft gebracht en verbaas ik me hoe ik toch wel anders in het leven sta en anders tegen dingen aankijk.

Beetje bij beetje pakken we de draad op en word ik weer moeder. Ik zorg, haal de kindjes van school, doe boodschappen en maak regelmatig zelf het eten klaar. Maar alles mondjesmaat. Iets wat ik de afgelopen drie maanden heb ontdekt is dat mijn lichaam enorm te lijden heeft gehad onder de chemo’s. Toen ik er midden in zat had ik daar geen erg in maar op het moment dat alle oppeppende medicijnen weg vielen ben ik in een diep gat gevallen. Mijn lichaam is gewoon helemaal op. Totaal geen kracht, spieren of energie. Ik werd en word er vaak moedeloos van. Ook als het in je hoofd wel goed zit is het contrast met een lichaam dat niet mee wil werken erg groot. Daar ben ik soms verdrietig om en het voelt als onmacht. Ik wil zo graag weer maar ik word beperkt in mijn bewegingsvrijheid en genadeloos afgestraft als ik toch te veel doe. De eerste weken heel veel pijn gehad, overal. Zere voeten, zere benen, zere armen en handen. Enorm pijnlijke gewrichten. Ik loop moeilijk, het gaat allemaal niet soepel. Mijn zenuwen zijn aangetast door de chemo wat een heel vervelend gevoel geeft in mijn voeten en tenen. Dat gaat gelukkig steeds beter. Daar waar ik dacht: dit gaat nooit meer goed komen, is er toch ongemerkt de afgelopen weken een verbetering opgetreden. Ik ben er nog lang niet, heb nog steeds pijn en alles gaat moeizaam maar het wordt minder. Een stijgende lijn dus en dat geeft wel vertrouwen.

Ook heb ik pech gehad dat ik tijdens die laatste kuur dat abces heb opgelopen. Nog steeds is dat niet over en loop ik in het ziekenhuis van de ene chirurg naar de andere. Het is nogal gecompliceerd en er zitten risico’s verbonden aan een operatie. Niets levensbedreigends maar wel heel vervelend. Volgende week weer naar een andere chirurg die hierin gespecialiseerd is. Hoop dat hij me gerust kan stellen en zeggen dat hij het wel kan opereren en dat het goed komt. Ondertussen ben ik er aan gewend en heb er mee leren leven maar ik wil er gewoon van af. Ook zit er nog steeds een ontsteking dus dat beperkt me weer in het herstellen. Mijn bloedwaardes gaan wel omhoog maar zijn nog niet wat ze behoren te zijn. Maandag moet ik weer naar de VU voor controle en hoop dan positieve dingen te horen.

Ondertussen zijn we op onze welverdiende vakantie naar Egypte geweest. We hebben allemaal genoten en het was de moeite waard. Helaas was ik een paar dagen ziek en zit ik weer aan de antibiotica maar een kleinigheidje hou je. Het heeft geen stempel gedrukt op hoe we terug kijken op deze vakantie. Mijn haar groeit weer en ik heb deze week officieel afscheid genomen van mijn pruik. We gaan hem ritueel verbranden in de tuin zegt Frank. Ook is mijn boek klaar. Ik ben toch wel een klein beetje trots op het eindresultaat. Het is een mooi document geworden waar ik regelmatig in lees. Ik ken het allemaal al maar toch raakt het me iedere keer weer. Wat is er toch veel gebeurd.

Ondanks dat het voor mijn gevoel erg (te) langzaam gaat, zit er echt verbetering in. Het komt wel goed met mij, daar ben ik van overtuigd.