Zaterdagochtend, half 6. Hééééé da's lang geleden!

Om 5 uur werd ik wakker uit de meest ontspannen slaap sinds tijden. Helaas word ik wakker door het geluid van Frank zijn mobiel, het bekende 'tududut-tududut-tududut', het geluid dat het toestel maakt als het op zoek is naar signaal of zo. Ik schrik wakker, Frank ook, en hoor hem gelijk tegen me zeggen: ga maar liggen, slaap maar verder. Maar het is al te laat. Ik ben wakker en heb weer één van mijn 'reflections' momenten, dat in ene alles door mijn hoofd gaat.

Laatst, tijdens één van mijn vele gesprekken met Noelle, vroeg ik me af of dit nou het ergste zou zijn wat ons is overkomen in het leven. Noelle zei meteen: Lin, ik weet nog wel een paar dingen maar laten we hier aub niet over praten. En ze heeft natuurlijk gelijk. Ik weet ook precies wat ze bedoeld. Tegelijkertijd denk ik: erger? Het is afschuwelijk allemaal, maar als ik nu terug kijk, was het ook zo erg? Het kan toch inderdaad allemaal veel erger? De afgelopen maanden hebben zich aan elkaar verbonden met moment opnamen. Ik heb het vaak heel erg zwaar gehad maar kon dat steeds achter me laten liggen en weer verder gaan. Was dat dan mijn kracht? Niet stil blijven staan bij wat er was, maar positief vooruit kijken. Was dat mijn eigen kracht of werd ik hierbij stiekem geholpen door de positieve uitwerking van de Prednison?

Mijn gedachten glijden terug naar andere ingrijpende gebeurtenissen in mijn leven. Onder andere de bevalling van Julia. Niet wetende wat je te wachten staat en maar denken: ach, als anderen kinderen kunnen krijgen, kan ík het ook! Door de wee-opwekkers kreeg ik op een gegeven moment gewoon een klap midden in mijn gezicht, laat ik het anders vertellen; ik was een boksbal waar 9 uur lang op werd gemept. Totaal onvoorbereid, me helemaal laten gaan. Toen ze geboren was herinner ik me nog dat het eerste was dat ik zei: wat is het? Een meisje!, zei de verpleegster. Oh, hoor ik mezelf zeggen, wat een mooie beloning! om me vervolgens om te draaien naar Frank en tegen hem te zeggen: NOOIT MEER!!!!!!!!! Frank die naast me zit te sniffen, ik nog ietwat verbouwereerd om deze schijnbaar mooie emotionele aktie van hem. Dus ik vraag hem: zit jij nou te huilen? en hij stamelt: oooh Lin, ik ben zo blij dat dit voorbij is...... Maar nog geen 10 minuten later, als ik ondertussen gehecht word, hoor ik hem al tegen de gynaecoloog zeggen: uh dokter, de tweede keer is toch altijd makkelijker en sneller? En ik maar denken: NOOIT MEER.

En iedereen die dan tegen je zegt: ach joh, geloof me, je vergeet het weer. En verdomd, je vergeet het ook. Want als je 2 jaar later met diezelfde wee-opwekkers in dat ziekenhuis ligt te ploeteren voor Fleurtje denk je bij jezelf: oh ja, zó was het! Maar vervolgens ben je 'ervaren' en weet je het beter op te vangen. Je vergeet het dus gewoon, of stopt het even weg tot het weer terug komt. En zo is het denk ik ook met al die ingrijpende vervelende momenten die ik de afgelopen maanden heb meegemaakt. Misschien toch mijn kracht?

Ik zit hier dus nu op de bank en geloof me, ik heb deze week meerdere keren gezegd dat de pijn die ik vorige week heb ervaren, de pijn van de bevallingen heeft overtroffen. Weeën komen en gaan, deze pijn was er continu. Als ik nu terug kijk en ik zou een cijfer moeten geven tussen 1 en 10, zat ik vorige week echt op een 9.3. Nu is dat een gezellig 2-tje! Maar het gekke is, nu is nu en ik ben vorige week eigenlijk alweer 'vergeten'. Is dit kracht? Ik weet het ook niet. Eén ding is zeker, deze instelling heeft me door deze maanden heen gesleept en ik ben er blij om. Want ik blijf mezelf steeds maar voorhouden, het kan altijd erger!