Woensdagochtend, kwart voor vijf. En weer wakker met van alles in mijn hoofd. Ik moet het kwijt anders blijft het door mijn hoofd spoken en kan ik niet verder slapen. Heel stilletjes sluip ik de trap af, naar beneden, naar de laptop. De eerste tree kraakt en ik hoor uit de slaapkamer: kom je zo wel weer terug in bed Lin! Oeps, gesnapt. Ja, Frank, ik kom zo!

Gisteren echt weer 'ouderwets' de hele dag op de bank gezeten, het kuiltje wordt steeds dieper. Alleen even naar buiten geweest om 12 uur om de kinderen te halen. Schandalig eigenlijk want het weer was uitmuntend. Maar met het excuus 'ik mag toch niet in de zon', ben ik binnen blijven zitten.

Het lijkt wel dat nu het einde van mijn blog in zicht komt, ik nog zoveel dingen kwijt wil die bij dit ziekte proces horen. Die ik nog op moet schrijven om het zeg maar af te ronden, te vervolmaken. Ik weet niet hoe ik het precies moet omschrijven. Er zijn de afgelopen maanden verschillende mensen geweest die, als ze van mij hoorden hoe blij ik was met alle steun en mensen die met ons meeleven, ook voorzichtig vroegen: En?, ben je ook teleurgesteld? Je hoort zo vaak dat mensen ook teleurgesteld zijn. En dan kon ik volmondig zeggen: Nee, echt in niemand. En zo is het ook. Ik heb dit nog nooit meegemaakt in mijn leven, heb totaal geen verwachtingen gehad en nog niet. Ben elke dag blij verrast geweest door al die lieve mensen om ons heen die er altijd al waren, maar er nu ook echt zijn. Nog steeds, ook na al die maanden. Ik ben niet 'verwend' geraakt. Ik heb het al eerder gezegd, het voelt als een warme deken. Nog steeds kan ik verrukt zijn als ik zie dat iemand van vier straten verderop, die we wel kennen en die we ook altijd groeten en heel soms een praatje mee maken, dat die ook mijn blog leest en de moeite neemt om een reaktie te plaatsen. En dan ook weer zo'n hele lieve reaktie. Dan zeg ik: kijk nou Frank! Een reaktie van die en die. Dát is leuk! En ook Frank vind dat heel erg leuk. Ja, ik vind dat echt een geschenk en ik heb hier zoveel van geleerd, in de positieve zin. Ik vind het ook jammer dat ik niet kan antwoorden op zo'n reaktie want dat lukt niet via de blog. Het email adres van de zender zit er niet aan vast. Dit heb ik al eerder gezegd in het begin en wil nogmaals iedereen bedanken voor zijn of haar reaktie. Het wordt gelezen en sterker nog, het wordt zeer gewaardeerd!

Als ik vroeger iemand tegen kwam die in een soortgelijke situatie zat, ging ik snel een blokje om. Zo van, oh, daar heb je hem of haar. Bang voor een confrontatie, me geen houding weten te geven en ook bang de verkeerde dingen te zeggen. Maar daar heb ik nu van geleerd. Je zegt namelijk nooit de verkeerde dingen. Mensen vinden het heel fijn als ze aangesproken worden. Niet om meteen over het hele gebeuren te praten maar een klein: hoe gaat het, of even alleen die hand op je schouder, dat doet echt zoveel met je. Tenminste, in mijn ervaring. Ik heb in het begin ook wel mensen gezien, zoals ik, die er moeite mee hadden. Geeft helemaal niets, ik stapte dan zelf op ze af of groette ze vriendelijk. Ik begrijp het namelijk zo goed en ben daarom niet teleurgesteld. Echt totaal niet teleurgesteld, in niemand.

Ik stuurde vroeger nooit kaartjes naar iemand toe. Alleen bij trouwen, rouwen en geboorte. Nu ga ik ook zeker vaker kaartjes sturen, en ik doe het al! Ik heb al die kaarten, ondertussen tegen de 200, allemaal met liefde ontvangen. Iedereen nam de moeite om iets voor me op te schrijven, vaak om gehuild. Ik moet nu ook meteen denken aan Nathalie, mijn collega. Ik zal haar wat bekritiseerd hebben als we tijdens de lunch door het winkelcentrum liepen en ze moest weer eens een kaartje kopen. Heb je haar weer, met haar kaartjes! Ik heb ook inderdaad de meeste kaartjes van Naatje ontvangen, bijna elke week weer. En elk kaartje was weer hartverwarmend. Nu begrijp ik het, zij had al een groot hart, dat van mij is aan het groeien. Een soort 'awakening', toch weer dat 'wakker worden'. Het brengt dus ook veel goede dingen.

Straks naar de VU, nu nog even proberen 2 uurtjes te rusten in bed.

Het is ondertussen kwart voor 8, heb gedoucht, mezelf aangekleed en dacht: laat ik mijn wenkbrauwen eens tekenen met een potloodje, heb zo'n blote billen gezicht. Ik vraag aan Frank of hij iets aan me ziet, iets anders. Hij zegt: je wenkbrauwen? Ja!, zeg ik, staat het gek? Nou, zegt hij, trek je ze op of zo? Ik denk dat als je nu naar de bakker gaat dat iedereen denkt dat je verbaasd kijkt omdat het brood zo duur is geworden................ Ik haal het er dus maar weer af en hou het maar bij het blote billen gezicht.