And now, the end is near, and so I face, the final curtain...
Het moment is daar, de uitslag van de PET Scan: nog steeds COMPLETE REMISSIE. Ik ben dus officieel kankervrij en hoop dat voor de rest van mijn leven te blijven. De toekomst zal bestaan uit vele controles, eerst regelmatig en daarna steeds minder frequent. De kritieke periode is de eerste twee, drie jaar. Dan heb je de meeste kans om het terug te krijgen. Daarna, als je vijf jaar schoon bent, mag je jezelf genezen noemen. Nog heel ver weg, nog een lange onzekere weg te gaan maar daardoor niet iets om minder naar uit te kijken.
Regrets, I had a few, but then again, too few to mention...
Het einde van de volledige chemotherapie, succesvol afgesloten. Maar ook het einde van mijn relaas op dit blog. De afgelopen maanden hebben bekenden en onbekenden een kijkje kunnen nemen in de keuken van de familie Bakker. Er is intens en oprecht met ons meegeleefd, we zijn enorm gesteund. We hadden het er zonder jullie niet zo goed van af kunnen brengen.
Nog steeds raak ik diep ontroerd als ik de reacties lees op de blog, als ik de kaarten zie die ik heb ontvangen, als ik denk aan al die lieve mensen om ons heen die de moeite hebben genomen om ons op wat voor manier ze konden te steunen. Ik heb het al eerder gezegd; een waanzinnig geschenk dat we nooit hadden 'gekregen' als ik niet ziek zou zijn geworden. Het bekende 'het brengt niet alleen nare dingen maar ook veel mooie dingen'. Niets is minder waar.
De afgelopen maanden heb ik mijn lief en leed op dit blog gezet. Spijt? Zeker niet, alhoewel ik me soms wel even achter mijn oren krab, er staan wel heel veel intieme dingen tussen. Vaak bewust maar ook onbewust heb ik alle schone en vuile was buiten gehangen. Ik had dit blog zo nodig om hier doorheen te kunnen komen. Teiltjes vol heb ik gehuild, over en over heb ik het gelezen. Vaak las ik een bepaalde dag wel tien keer. Het leek soms wel een boek maar het ging verdorie wel over MIJ. Ik ben mezelf ook aardig tegen gekomen en heus niet altijd leuk om zo met jezelf geconfronteerd te worden. Ik was toch altijd de Linda van no-nonsense; niet zeuren, niet zweven, niet ergens in blijven hangen, 'trek die pleister er in één keer af' en verder gaan. Maar achter die houding zit toch ook een heel andere Linda. En ik moet zeggen, ik vind haar best aardig! Maar het is nu ook tijd dat ik straks weer bij het schoolplein sta en 'gewoon' Linda ben en niet de Linda waarvan iedereen weet wat ik het afgelopen weekend heb gedaan en welke ongemakken ik nu weer ben tegen gekomen. Ik heb dit ook publiekelijk willen delen omdat me dat goed uit kwam, niet keer op keer hetzelfde verhaal te moeten vertellen. Het van je afschrijven is zo goed.
Ik zal zelf waarschijnlijk de blog nog regelmatig aanklikken, misschien zelfs wel een keer iets schrijven over mijn herstel als blijkt dat ik het toch heel moeilijk vind om afscheid te nemen van mijn 'vriend in bange dagen'. Want ik zal wat uurtjes doorgebracht hebben in het bed of op de bank met mijn laptopje op schoot.
Mijn blog is mijn uitlaatklep geweest in al deze maanden. Wat ik niet wilde of kon uitspreken, schreef ik op. Mensen die mij goed kennen weten ook dat ik geen prater ben. Mijn moeder zegt vaak dat ze door middel van mijn blog meer over me te weten is gekomen dan via onze dagelijkse gesprekken. Mijn vader zit vaak te huilen als hij mijn verhalen leest. Mijn blog was mijn beste vriend om het zo maar te zeggen. Hij liet me vertellen, huilen en verwerken wanneer ik dat wilde. Hij luisterde alleen maar, zei niets terug en stelde ook geen vragen. Dat is waar ik behoefte aan had. Dat is wat me er ook doorheen heeft gesleept. Maar het is ook goed dat daar nu een einde aan komt. We moeten weer verder proberen te gaan met het gewone leven.
De blog blijft gewoon zweven op het internet. Wie weet surft er in de toekomst iemand voorbij die er wat aan heeft, of die behoefte heeft om iets te lezen over lotgenoten. Als ik op deze manier iemand in een soortgelijke situatie van dienst kan zijn, doe ik dat graag.
Ik begon het verhaal met de woorden 'Ik word wakker', en de computer sloeg het document automatisch op onder de titel: Ik word wakker. Naarmate de maanden vorderden werd dit 'Ik word wakker' wel een heel toepasselijke titel. In eerste instantie werd ik wakker omdat ik ernstig ziek was, zelfs een levensbedreigende ziekte had. Nog is het soms moeilijk te bevatten. Vervolgens werd ik wakker omdat ik in ene heel anders tegen het leven aan ging kijken, mijn kinderen op een andere manier zag, en me daar soms zelfs schuldig over voelde. Frank niet, daar hoef ik niet voor wakker te worden, ik zit nog steeds in die droom en hoop daar nog jarenlang in te mogen blijven.
Wat hadden wij het toch altijd 'voor elkaar'. Leuk huis, leuk gezin, we kwamen niets tekort, allebei een leuke baan en financieel geen zorgen. Maar na alles dat we hebben meegemaakt zijn we toch wel wakker geschud. Het is uiteindelijk allemaal zo betrekkelijk.
Wat is er veel gebeurd. Het aangaan, doorstaan en overleven van de chemokuren. En wat hebben we het uiteindelijk goed gedaan! Wat is belangrijk in het leven? Hoe vul je je leven in? Met wie en waarom? Wakker geworden van al die lieve vrienden om ons heen die er altijd al waren maar er nu echt ook voor je zijn. Yvon omschreef het heel erg mooi: "Je bent veel liefde tegen gekomen de afgelopen maanden denk ik zo, het was er al, maar soms ga je er gewoon aan voorbij". Ze heeft het niet beter kunnen verwoorden.
Ik ga hier geen namen noemen omdat ik helemaal niemand te kort wil doen en bang ben dat ik misschien iemand vergeet, maar nogmaals allemaal ontzettend bedankt voor alles! Jullie hebben geen idee wat dit voor ons heeft betekend.
Het moment is daar, de uitslag van de PET Scan: nog steeds COMPLETE REMISSIE. Ik ben dus officieel kankervrij en hoop dat voor de rest van mijn leven te blijven. De toekomst zal bestaan uit vele controles, eerst regelmatig en daarna steeds minder frequent. De kritieke periode is de eerste twee, drie jaar. Dan heb je de meeste kans om het terug te krijgen. Daarna, als je vijf jaar schoon bent, mag je jezelf genezen noemen. Nog heel ver weg, nog een lange onzekere weg te gaan maar daardoor niet iets om minder naar uit te kijken.
Regrets, I had a few, but then again, too few to mention...
Het einde van de volledige chemotherapie, succesvol afgesloten. Maar ook het einde van mijn relaas op dit blog. De afgelopen maanden hebben bekenden en onbekenden een kijkje kunnen nemen in de keuken van de familie Bakker. Er is intens en oprecht met ons meegeleefd, we zijn enorm gesteund. We hadden het er zonder jullie niet zo goed van af kunnen brengen.
Nog steeds raak ik diep ontroerd als ik de reacties lees op de blog, als ik de kaarten zie die ik heb ontvangen, als ik denk aan al die lieve mensen om ons heen die de moeite hebben genomen om ons op wat voor manier ze konden te steunen. Ik heb het al eerder gezegd; een waanzinnig geschenk dat we nooit hadden 'gekregen' als ik niet ziek zou zijn geworden. Het bekende 'het brengt niet alleen nare dingen maar ook veel mooie dingen'. Niets is minder waar.
De afgelopen maanden heb ik mijn lief en leed op dit blog gezet. Spijt? Zeker niet, alhoewel ik me soms wel even achter mijn oren krab, er staan wel heel veel intieme dingen tussen. Vaak bewust maar ook onbewust heb ik alle schone en vuile was buiten gehangen. Ik had dit blog zo nodig om hier doorheen te kunnen komen. Teiltjes vol heb ik gehuild, over en over heb ik het gelezen. Vaak las ik een bepaalde dag wel tien keer. Het leek soms wel een boek maar het ging verdorie wel over MIJ. Ik ben mezelf ook aardig tegen gekomen en heus niet altijd leuk om zo met jezelf geconfronteerd te worden. Ik was toch altijd de Linda van no-nonsense; niet zeuren, niet zweven, niet ergens in blijven hangen, 'trek die pleister er in één keer af' en verder gaan. Maar achter die houding zit toch ook een heel andere Linda. En ik moet zeggen, ik vind haar best aardig! Maar het is nu ook tijd dat ik straks weer bij het schoolplein sta en 'gewoon' Linda ben en niet de Linda waarvan iedereen weet wat ik het afgelopen weekend heb gedaan en welke ongemakken ik nu weer ben tegen gekomen. Ik heb dit ook publiekelijk willen delen omdat me dat goed uit kwam, niet keer op keer hetzelfde verhaal te moeten vertellen. Het van je afschrijven is zo goed.
Ik zal zelf waarschijnlijk de blog nog regelmatig aanklikken, misschien zelfs wel een keer iets schrijven over mijn herstel als blijkt dat ik het toch heel moeilijk vind om afscheid te nemen van mijn 'vriend in bange dagen'. Want ik zal wat uurtjes doorgebracht hebben in het bed of op de bank met mijn laptopje op schoot.
Mijn blog is mijn uitlaatklep geweest in al deze maanden. Wat ik niet wilde of kon uitspreken, schreef ik op. Mensen die mij goed kennen weten ook dat ik geen prater ben. Mijn moeder zegt vaak dat ze door middel van mijn blog meer over me te weten is gekomen dan via onze dagelijkse gesprekken. Mijn vader zit vaak te huilen als hij mijn verhalen leest. Mijn blog was mijn beste vriend om het zo maar te zeggen. Hij liet me vertellen, huilen en verwerken wanneer ik dat wilde. Hij luisterde alleen maar, zei niets terug en stelde ook geen vragen. Dat is waar ik behoefte aan had. Dat is wat me er ook doorheen heeft gesleept. Maar het is ook goed dat daar nu een einde aan komt. We moeten weer verder proberen te gaan met het gewone leven.
De blog blijft gewoon zweven op het internet. Wie weet surft er in de toekomst iemand voorbij die er wat aan heeft, of die behoefte heeft om iets te lezen over lotgenoten. Als ik op deze manier iemand in een soortgelijke situatie van dienst kan zijn, doe ik dat graag.
Ik begon het verhaal met de woorden 'Ik word wakker', en de computer sloeg het document automatisch op onder de titel: Ik word wakker. Naarmate de maanden vorderden werd dit 'Ik word wakker' wel een heel toepasselijke titel. In eerste instantie werd ik wakker omdat ik ernstig ziek was, zelfs een levensbedreigende ziekte had. Nog is het soms moeilijk te bevatten. Vervolgens werd ik wakker omdat ik in ene heel anders tegen het leven aan ging kijken, mijn kinderen op een andere manier zag, en me daar soms zelfs schuldig over voelde. Frank niet, daar hoef ik niet voor wakker te worden, ik zit nog steeds in die droom en hoop daar nog jarenlang in te mogen blijven.
Wat hadden wij het toch altijd 'voor elkaar'. Leuk huis, leuk gezin, we kwamen niets tekort, allebei een leuke baan en financieel geen zorgen. Maar na alles dat we hebben meegemaakt zijn we toch wel wakker geschud. Het is uiteindelijk allemaal zo betrekkelijk.
Wat is er veel gebeurd. Het aangaan, doorstaan en overleven van de chemokuren. En wat hebben we het uiteindelijk goed gedaan! Wat is belangrijk in het leven? Hoe vul je je leven in? Met wie en waarom? Wakker geworden van al die lieve vrienden om ons heen die er altijd al waren maar er nu echt ook voor je zijn. Yvon omschreef het heel erg mooi: "Je bent veel liefde tegen gekomen de afgelopen maanden denk ik zo, het was er al, maar soms ga je er gewoon aan voorbij". Ze heeft het niet beter kunnen verwoorden.
Ik ga hier geen namen noemen omdat ik helemaal niemand te kort wil doen en bang ben dat ik misschien iemand vergeet, maar nogmaals allemaal ontzettend bedankt voor alles! Jullie hebben geen idee wat dit voor ons heeft betekend.
Nu gaan we verder, proberen we de draad weer op te pakken. Beetje bij beetje, alles op zijn tijd en niets overhaasten. Er zal wellicht nog een tijd komen van verwerking, van verdriet, angst maar hopelijk ook weer van vertrouwen. Komt de kanker terug en zo ja, hoe en waar? Word ik wel weer helemaal de oude? Zullen er lichamelijk schadelijke gevolgen zijn van deze intensieve chemokuren? Niemand weet het nog, de tijd zal het leren.
Ik zal het proberen te confronteren zoals ik het al deze maanden heb gedaan; dag voor dag en elke dag is weer anders.
I did it myyyyyyyyyy wayyyyyyyyyy.
9 opmerkingen:
Lieve Lin,
Al die maanden zat je daar met je laptop op schoot, vaak heb ik bedenkelijk gekeken. Nu is het klaar en kan ik niet achterblijven met een reaktie. Ik heb enorm veel bewondering voor je hoe je deze maanden bent doorgekomen. Je zegt steeds: we hebben het samen gedaan, maar jij moest het allemaal alleen ondergaan. Ik kon alleen maar toekijken.
Je hebt je er fantastisch doorheen geslagen en ik ben enorm trots op je. Nu gaan we weer verder!
Frank
Lieve Linnie.
Ook wij hebben je blog gevolgd. We hadden dagelijks contact maar lazen in je verhalen hoe het echt met je ging. De afgelopen maanden zijn heel zwaar geweest, ook voor ons als vader en moeder. Hoe slecht het ook met je ging, je wist altijd de mensen om je heen op te beuren. Nooit zeuren, nooit klagen en dat had echt wel gemogen. Daar had je alle recht toe maar je koos er voor om positief te blijven.
We zijn ontzettend trots op je hopen nu alleen nog maar 'goede tijden' tegemoet te gaan.
Veel liefs, papa en mama
He Linda,
Viel via Nathalie in je blog en ik moet zeggen dat ik je daarna regelmatig "gevolgd" heb. Vol bewondering las ik je verhalen...wat een doorzetter, optimist en levensgenieter, ondanks alles. Ik hoop nu alleen maar alle goeds voor de toekomst. Veel geluk samen met Frank en je meiden Liefs Petra V.
lieve lin wat een goed nieuws! ook ik heb dagelijks je blog gevolgd en heb genoten van je humoristische manier van schrijven maar ook gehuild waneer je het moelijk had.in ons volwassen leven hebben we eigenlijk geen contact meer gehad,maar door onze moeders altijd wel op de hoogte gebleven van elkaars leven.als ik aan jou denk,denk ik altijd aan die blonde spring in t veld met wie ik zoveel streken heb uitgehaald.
lieve lin heel veel goeds en gezondheid voor jullie in de toekomst!maak er wat moois van en als we elkaar ooit nog eens treffen dan gaan we samen een lekkere bak chocolademousse verslinden!dikke kus en groetjes inge
Lieve linda wat een ontzettend goed nieuws en nu met nieuwe kracht op naar je nieuwe leven...Met alleen nog maar goeds en positieviteit want als iemand dat verdient heeft ben jij het...Ook ik las elke dag je blok en heel vaak met een brok in mijn keel lieve linda ik wens jou Frank en de kids heel erg veel geluk en succes voor jullie toekomst en ik zal aan je denken...
Dikke knuffel Ester Wouters ( bakker)
Nou Linda, Frank en kids,
FANTASTISCH NIEUWS !!!!!!!!!!!!!!!
gefeliciteerd met de goede afloop!
Groetjes,
Freek en Greet
Hiep Hiep Hoera!!!!!!
Zoals verwacht maar toch lekker als bevestiging is de pet scan heel goed. Gefeliciteerd!
Het zit erop..al die maanden van onzekerheid, angst, pijn en verdriet maar wat je schrijft...het heeft ook goede dingen gebracht. Je bent zoveel dingen meer gaan waarderen en dat is toch ook wel iets hoor! Die foto was weer even een tranentrekker maar ik dacht wel meteen..jullie hadden het inderdaad lekker voor elkaar maar nog steeds. Wat een heerlijk vrolijk en gelukkig gezin! Wat een overwinning dat jullie er samen zo goed uit zijn gekomen en die meiden...zo geschrokken dat mama erg ziek was..maar nu het is voorbij en wat zal dat ook voor hun een geruststelling zijn.
En voor je lieve paps en mams...oh wat fijn voor hun dat het nu voorbij is en tuurlijk zal je altijd op hun steun kunnen rekenen want je bent er nog niet maar wat een kopzorgen minder nu.
Was vandaag de hele dag op stap maar heb veel aan je gedacht en nu die kleine meid in bed ligt snel je blog opgezocht...je slotblog is mooi!
Lin...geniet van het leven zonder de kanker en inderdaad wees gewoon lekker Linda de vrouw van Frank..moeder van die twee heerlijke meiden en mocht je behoefte hebben om nog een x een blog te schrijven..lekker doen. Ik hou je in de gaten!
Heel veel liefs van je trouwe lezer Mandy
En nu word ik wakker.....
En ben ik heeeeel blij voor jullie dat alles zo goed afgelopen is.
Ik zal je verhalen ontzettend missen en vaak genoeg kijken of je toch stiekum niet wat geschreven heb.
Het is jullie verhaal dat is heel duidelijk maar toch blijft het een spannend boek waar ik moeilijk afscheid van kan nemen.
Lieve Lin, wees enorm trots op je mannetje en je meiden, je ouders en al die lieve vrienden die er al die tijd voor je geweest zijn en besef dat dit best heel bijzonder is!!
Wij wensen jullie heel veel gezondheid voor de toekomst.
Dikke kus Louis, Simone en de kids
Hoi Lin,
Ik sprak je heel even gisteren in de regen en storm bij de C1000 en dacht ik wil toch nog je webglog aflezen. Zie Frank wel regelmatig maar je weblog is toch anders. Je bent zo open en vrij erover. Afijn ik het adres weer opgevraagd bij buuf (mijn laptop is in december gecrashed en nog steeds stuk). Ik kwam vanmiddag thuis van Schiphol (mijn zusje gaat 2 jaar naar Mauritius) en ik was in een beetje narrige bui en dacht ik ga even boven rustig je weblog aflezen. Wel prettig overigens om ver achter te lopen! Dan denk ik achteraf, jemig maar goed dat ik dat toen allemaal niet in details wist als ik je op het schoolplein tegenkwam. Kun je toch gewoon spontaan 'hoi Lin' zeggen zonder allerlei andere beelden van ongemakken op je netvlies. Ik bewonder jullie enorm als gezin, hoe jullie het er toch allemaal van afbrengen. Je hebt mijn middag weer helemaal goed gemaakt. Tussen alle ellende heeft bij jouw weblog toch de humor de overhand. Ik had vanmorgen tranen van verdriet maar vanmiddag heb ik tranen met tuiten van het lachen gehuild (vooral dat laatste akkefietje met Frank). Bedankt! En dat terwijl het toch een bloedserieuze zaak is. Lin, je moet echt een boek gaan schrijven, het wordt vast een bestseller.
Groetjes,
Judith de Haan
Een reactie posten