Voorbij, finito, schluss, basta, over en uit,

HET IS KLAAR

Daar lig ik dan in mijn bedje, net wakker en volledig uitgeteld. Gisteren is toch een (te) drukke dag geweest maar ik heb er volop van genoten.

Het begon weer vroeg, om kwart voor 7 ging de wekker. Om half 9 stond ik bij de bakker het gebak op te halen voor de artsen en de verpleegsters. Frank bracht ondertussen Julia en Fleur naar school en ik pikte hem langs de kant van de weg weer op om naar de VU te gaan.

Gebak werd welkom ontvangen! Frank en ik namen zelf ook. Iedereen was blij voor ons dat het nu echt de laatste keer was. Ze kwamen allemaal even gedag zeggen. Grappig was dat Jacqueline, de verpleegster die ons op 20 augustus als eerste begeleidde, ons ook deze laatste keer van dienst was om het zo maar te zeggen. Ik was ingedeeld in haar kamer. Ongemerkt bouw je toch een band met ze op. Dat blijkt ook uit de manier waarop ze met je om gaan: Wat is je geboorte datum Lin? Een verplichte vraag die ze iedere keer moeten stellen. Maar dan ook dat 'Lin' en niet 'mevrouw Bakker'. En gezellig bij je blijven zitten en kletsen over een geplande vakantie of over haar gezin. Het zijn echt allemaal engeltjes, stuk voor stuk. Marieke, met wie ik had afgesproken dat ik zou kijken bij het laatste infuus, kwam ook nog even om een hoekje met haar hoofd: en, heb je gekeken? Ik moest haar helaas teleurstellen, ik heb het niet gedaan. Ik dacht nog bij mezelf: je hoeft heus niet alles te overwinnen hoor! Het ging gelukkig redelijk dus geen vervelende laatste ervaring. Maar wat hebben al deze lieve verpleegsters er voor gezorgd dat het op een bepaalde manier toch draaglijk was. Altijd vrolijk, lief en meelevend. Nooit mopperen of onbegrip hebben. En op een moment dat je er zelf even door heen zat, dan was daar die arm om je heen of dat opbeurende woordje. Of ze zeiden: ja meid, het is gewoon KUT, een beter woord is er niet voor. Ik heb enorme bewondering voor ze, deze mensen doen echt fantastisch werk. Ook al kom ik niet meer bij ze op de afdeling, ik zal ze vast nog vaak zien want de gangen grenzen aan elkaar. Als ik naar de controle ga in de toekomst, kom ik langs de 'chemo-gang'. Ik heb ze ook moeten beloven af en toe nog even langs te komen en dat ga ik zeker doen.

Op naar huis! Mijn ouders hadden ondertussen de rest van het gebak opgehaald en de kindjes van school gehaald. Tot nu toe was ik de dag eigenlijk heel goed doorgekomen, het was een chemo-dag als geen andere. Toen we de straat in reden moest ik toch wel even slikken. Niet alleen onze vlag hing te wapperen aan de gevel maar ook de buren hadden de vlaggen opgehangen. Ik moet zeggen dat dat me wel wat deed en ik slikte snel de tranen weg. Een hele bijzondere ervaring.

Maar toen was het tijd voor een feestje! Het begon al met Julia en Fleur die de deur uit kwamen rennen: Papa, mama, jullie moeten een blinddoek voor, we hebben een verrassing! Wat Frank niet wist maar ik wel, was dat dit één groot complot was. Ik heb de afgelopen weken lang nagedacht over hoe ik Frank nu in het zonnetje kon zetten voor alles dat hij voor ons gedaan heeft. Maar wat geef je iemand die eigenlijk niet veel nodig heeft voor zichzelf? Toen hij vorige week weer op de mountainbike stapte en opnoemde dat hij het fietsen echt weer wilde oppakken, wist ik genoeg. Hij heeft een tweede-hands mountainbike en was eigenlijk altijd te zuinig voor zichzelf om een nieuwe te kopen. Dát is een prachtig kado. Iets persoonlijks, helemaal voor hemzelf en waar hij ook nog veel plezier in heeft. En symbolisch 'tijd voor ontspanning'. Frank liep met zijn blinddoek naar binnen, de meiden er om heen te springen. Ja, pap, nu mag hij af!!! En daar stond hij dan, een spiksplinternieuwe glimmende mountainbike. Hij was er helemaal stil van, totaal verrast. Maar hij is er dolblij mee. Missie geslaagd! Zoals ik al eerder zei; als iemand iets verdient, is hij het wel!

Vanaf dat moment is het eigenlijk de hele dag een drukte van jewelste geweest. Mensen kwamen af en aan, het leek wel een verjaardag. Ik ben overladen met bloemen, kaarten, lekkers, fruitmanden en kado's. En ik niet alleen, ook Frank en de meiden kregen kadootjes. Er werd een overheerlijke chipolata taart bezorgd, ik kreeg een huisgemaakte appeltaart. Wat kennen jullie me toch allemaal goed! Zoals ik mezelf al voorgenomen had, heb ik echt de hele dag taart gegeten. Als avond eten heb ik maar wat fruit genomen, er kon niets meer bij. De post bracht weer kaarten, de sms-jes bleven maar komen en ook de emails stroomden binnen. Wat zijn jullie lief! Jullie weten niet half wat dit voor ons betekent. ALLEMAAL WAANZINNIG BEDANKT.

Aan het einde van de dag was ik echt gesloopt. Frank mocht met de meiden bij Ferry en Annemiek aanschuiven en ik ben op de bank gaan liggen. Helaas kwamen daar toch ook de slokdarmkrampen weer. Tot 10 uur heeft het geduurd en daarna werd ik overvallen door de klappertanden kou. Gelukkig geen koorts, maar zoooo koud en rillerig. Ik lag op de bank onder een dekentje maar kon bijna niet meer opstaan. Frank heeft me min of meer naar boven gedragen, wat op zich een hele prestatie is, ha ha. Ben met de bekende paracetamols en een slaappil naar bed gegaan. Frank vertelde me tussen de middag, nadat hij eerst weer had gezegd dat hij zo blij is met zijn fiets, dat ik de hele nacht heb liggen kreunen en steunen. Ik ben er ook nog niet uit geweest vandaag, zo ontzettend moe. Maar gelukkig geen pijn of andere ongemakken, alleen maar heel erg moe. Frank heeft me net nog een Epo shotje gegeven, wie weet of dat wat energie geeft. Vandaag blijf ik maar gewoon liggen in bed.