Het is zondag en ook al schijnt de zon niet, het voelt wel zo.

Ik word om half 10 wakker van Frank die zachtjes tegen me zegt: Lin, ik ga even lekker mountainbiken. Red je het? Ja hoor, ga maar, mompel ik. Hij zegt snel dat Fleur nog slaapt en dat Juul boven op zolder achter de computer zit.

Langzaam word ik wakker en heel vreemd, ik voel geen weerstand meer. Dat touw dat om mijn middel zat is er niet meer. Aan de onderkant is het nog wel gevoelig maar niet meer zo aanwezig. Ik zet de tv aan voor mijn favoriete programma, Vakantielife, en niet veel later hoor ik gerommel uit Fleur haar kamer. Ze hoest en proest een beetje, was gisteren niet lekker en ging naar bed met koorts en een kinderpilletje. Ze komt me vertellen dat ze nog steeds heel erg ziek is en snel geef ik haar een aai over haar bol om te voelen of ze warm is. Maar ze voelt goed aan. Dan zegt ze dat, omdat ze zo ziek is, ze nu toch echt zo'n lekker plakje cake moet hebben die we gisteren samen hebben gebakken. Ik snap dat natuurlijk volkomen, als je ziek bent heb je dat nodig, maar zullen we niet eerst even een gezond flesje pap maken? Dat is een goed idee mama, jij moet mee. Ja, dus ik moet er uit en ik moet zorgen want Frank is er niet. En dat gaat me tot nu toe goed af. Ik maak een fles pap voor Fleur nadat ik haar eerst met een dekentje op de bank heb gelegd want als je 'ziek' bent, heb je veel aandacht nodig. Ik zet een filmpje voor haar op. Ik zoek mijn pillen uit, maak 2 broodjes voor mezelf en een beker warme chocomel om alles weg te spoelen. Ondertussen heeft Fleur haar fles leeg en wil het plakje cake en Julia hoor ik roepen dat ze een boterhammetje met kaas wil. En ik doe alles tegelijk in de keuken en het gaat me goed af. We zijn weer over het dooie punt in de kuur heen.

Er is dus weer licht in de tunnel. Ik wist ook dat het uiteindelijk over zou gaan. Deze keer duurde dat wat langer dan de vorige keren, deze keer zat ik er goed doorheen, maar dat is geweest! Nu weer verder en op naar die laatste keer. Nog 1 keer deze ellendige week doorstaan maar in de wetenschap dat als het daarna beter gaat, het niet weer stuk wordt gemaakt door een volgende chemo. Dan kan het verder helen. Dan kan ik verder helen.

Ben ook zo blij dat Frank even lekker aan het fietsen is. Mijn held, want dat is hij, is voor het eerst in al die maanden iets voor zichzelf aan het doen op zondag ochtend. Heeft zich al die maanden weggecijfert voor zijn gezin en nooit maar dan ook nooit geklaagd. Wel eens gemopperd, maar nooit geklaagd. En hij heeft het ook zo nodig. Ik hoor hem de laatste tijd veel over pijn in zijn hoofd en pijn rond zijn middenrif, een soort stress band. Dat kan ook niet anders. Maar gelukkig is er nu tijd en ruimte voor ontspanning en dat gaat alleen maar beter worden want we zijn er bijna. En ik weet ook dat ik vandaag en de rest van de week ga horen dat hij zo lekker gefietst heeft. Hij verdient het ook. Als iemand iets verdient is hij het wel, mijn held.