Woensdag, het zit er weer op voor deze week. Gisteren is alles eigenlijk goed gegaan. Weer samen met mijn moeder naar de VU en buiten de misselijkheid om, weinig last ondervonden van de chemo. 's Avonds gegeten bij Astrid, ik voelde me goed en het was weer gezellig. Ik merk wel dat ik weer erg wakker ben. Frank ging op tijd naar bed, die moest vannacht aan het werk. De bar van een café moest nog een keer in de lak gezet worden en aangezien het café open is voor klanten, is het enige moment dat dit kan plaatsvinden midden in de nacht. Ik ben met een slaappil gaan slapen maar werd helaas wakker om kwart voor 2 toen Frank er uit ging. Ik heb niet meer geslapen tot hij terug kwam. Ik ben ook zo enorm dorstig. Heb een dikke slijmerige mond. Het is net of ik de hele dag enveloppen dicht heb gelikt. Waarschijnlijk zorgt deze dikke slijmlaag er ook voor dat ik de dingen niet meer proef zoals ze behoren te smaken.

Frank kwam om 10 over 4 heel zachtjes naar boven en net toen hij voorzichtig in bed wilde stappen zei ik overdreven wakker: je hoeft heus niet zo voorzichtig te doen hoor, ik ben al wakker sinds je wegging. Hij schrok zich wezenloos en moest daarna hard lachen. Hij was er al bang voor. Hij probeerde me nog een slaappil aan te smeren maar die had ik om half 12 al genomen dus dat leek me niet zo'n goed idee. We hebben nog even wat gekletst en toen geprobeerd om de slaap weer te vatten. Dat is wel gelukt maar ik kon vanmorgen echt mijn bed niet uit komen. Sinterklaas komt vandaag op school dus Frank brengt de meiden en die blijft even totdat de hele stoet naar binnen gaat. Ik pik Astrid op want ze gaat met me mee naar de VU vandaag.

Er was opmerkelijk weinig verkeer op de weg. Veel mensen hebben vandaag waarschijnlijk vrij genomen in verband met Sinterklaas. Eenmaal in het ziekenhuis streek ik nog bijna de zeilen. Zuster Anita wilde het infuus inprikken maar dacht dat ze op een klepje in het bloedvat was gestuit. De naald ging niet verder. Ja, daar moet je dus echt niet mee aankomen bij mij. Het deed geen pijn maar het bracht wel weer de nodige spanning mee. Alles wat nieuw is op prik gebied vind ik zo eng. Ik voelde me al licht worden in mijn hoofd dus ik zei: ik lig hier straks met gestrekte enkels! Anita deed direct mijn stoel in ligstand, beentjes omhoog en bleef tegen me praten. Astrid haalde snel een bekertje water voor me. Langzaam zakte het af. Uiteindelijk was er niets aan de hand met het bloedvat. De naald ging er na een beetje porren gewoon in en het infuus liep weer goed door. Ik heb daar gelukkig nog geen problemen mee gehad.

Ik heb het uur dat nodig is voor deze chemo lekker met Astrid zitten kletsen over van alles en nog wat. Gezellig dat ze weer mee ging. Anita zei ook nog tegen me dat het wel opvalt dat er altijd iemand met me mee komt. Ik zei dat dat moet van Frank want die is altijd erg bezorgd en ik mag niet alleen van hem. En daarnaast is het ook gezellig als er iemand mee gaat. Je zit daar maar te zitten en te wachten tot de zakjes leeg zijn. We waren ook weer op tijd thuis. Frank is vandaag in en om het huis voor het geval ik even wil liggen of slapen. Ik ben erg moe, de misselijkheid weer op de achtergrond maar niet storend aanwezig. Julia is aan het spelen en Fleur ligt op de bank een filmpje te kijken. Het is heerlijk rustig in huis. Ik hoor alleen af en toe Fleur naast me: maham, wat mag ik? Ze doelt natuurlijk op snoepjes. Als ik zeg: je mag nog een boterham, zegt ze: nee, ik heb al 100 stukken brood gehad. Ze heeft nog een stukje van haar sjòkkòlaade letter zoals ze zelf altijd "chocola" uitspreekt. Die mag ze vanmiddag wel lekker opsnoepen van me. Ik ga nog even wat kerstlichtjes in de pergola hangen achter in de tuin, dat staat ook zo gezellig en voor de rest doe ik helemaal niets meer vandaag.