Woensdag, het is weer een bed-dag. Ben er nog niet uit geweest vandaag. Zit zo vol in mijn hoofd dat ik er soms duizelig van ben. Mijn oor kraakt en plopt als ik mijn neus snuit of hoest. Ik zit waarschijnlijk midden in een oorontsteking of er zit er eentje aan te komen. Het is nog niet echt pijnlijk en ik heb geen koorts. Dus voor mij geen reden om aan de bel te trekken. Met snuiten komt de boel wel los dus het loopt wel. Ook slik ik al vanaf het begin van de chemokuren elke dag een antibiotica die wordt toegepast bij verschillende soorten luchtweginfecties, zoals bijholteontsteking, middenoorontsteking, acute bronchitis en longontsteking. Als ik het dus heb, wordt het ook bestreden. Het duurt alleen wat langer dan normaal denk ik dan maar.

Heb een slechte nacht gehad, denk maar 2 uurtjes geslapen dus ik ga straks even proberen wat slaap in te halen. Frank moest vannacht weer die bar in de lak zetten voor de tweede keer dus ik mocht van hem geen slaappil nemen. Als hij er niet is wil hij niet het risico lopen dat ik te vast slaap mocht er iets gebeuren. Hij denkt dan aan brand of dat er iets met de kinderen is en ik hoor ze niet of ben te versuft. Ik begrijp dat volkomen maar het directe gevolg was wel dat ik om 2 uur nog wakker was. Moest Frank zelfs wakker maken want hij sliep door de wekker heen (hij wel!). Toen even in slaap gevallen maar weer wakker geweest vanaf het moment dat hij weer thuis kwam. Gelukkig heeft hij de kinderen onder gebracht vanmiddag dus ik heb het rijk alleen.

Ik had allemaal plannen voor vandaag maar die zijn weer in de ijskast gezet of opgelost. Annemiek ging even voor me naar de Hema om iets te ruilen, mijn moeder heeft de hele bovenverdieping weer schoon gemaakt en haalt bloemen voor me en een tulband want ik heb in ene mega trek in cake. En ik, ik lig in bed. En op die bed-dagen komen dan ook weer de denk momenten. Waarom ik voor mezelf steeds maar moet opnoemen dat ik toch echt de zwaarste kuur heb, gewoon omdat ik soms het gevoel heb dat het allemaal niet zo erg is. Het is nog steeds heel moeilijk te bevatten. Ik ben nog steeds niet echt met de ziekte zelf bezig maar meer met het hele chemo proces en wat daar bij komt kijken. Maar toch heb ik wel die angst voor de rest van mijn leven, afschuwelijk. Nooit meer onbezorgd zijn. Bij elk pijntje, kriebeltje of bultje denken: oh oh, het zal toch niet. Toch best bang voor acute leukemie wat een gevolg kan zijn van deze chemo die ik nu krijg. Het zijn maar 60 mensen op de 10.000 maar toch, je zal bij die 60 zitten. En ik ben ook zo bang om het weer een keer mee te moeten maken. Nu weet ik wat het is, kan ik het dan weer aan? Natuurlijk, want je wil om te leven is groter dan alles, maar het idee om dit weer te moeten doorstaan. Ik weet ook dat ik er niet aan moet denken want dan maak je jezelf gek maar dat is echt makkelijker gezegd dan gedaan. Het is toch op je pad gekomen zonder dat je er om gevraagd hebt. Voordeel is wel dat nu je eenmaal patiënt bent, je ook zo aan de bel kunt trekken bij de VU en ze je direct serieus nemen en je ook meteen onderzoeken. Dat is een prettig vooruitzicht. Want we kennen ze allemaal die gevallen van mensen die al een jaar lang ergens last hebben en via de huisarts doorgestuurd worden voor fysiotherapie of zo en dat het uiteindelijk een jaar later toch kanker is/was en al uitgezaaid is. Dat zal mij niet gebeuren. Als ik wat voel of ongerust ben mag ik meteen bellen en komen en word ik doelgericht onderzocht. Dat idee geeft wel een bepaalde rust.

En dat soort dingen houden mij dan bezig op die bed-dagen. Te veel tijd om na te denken zal ik maar zeggen. Onbewust ga je toch liggen malen als je wakker bent. Helemaal als je geen afleiding hebt. Heb nog steeds niet genoeg concentratie om een film te kijken of zo, dat is echt te vermoeiend. Heel gek, weet niet hoe ik het moet omschrijven. Lezen doe ik al helemaal niet. Ja, plaatjes kijken maar dat heb ik ook wel gezien ondertussen. De TV staat wel aan maar van The A-team word je niet echt vrolijk. Dus dan zap ik maar weer. Lange, lange, hele lange dagen.

Maar daar is het verlossende geluid van de brievenbus. De post! De kerstkaarten komen weer binnen. Leuk om open te maken en te lezen. Het herinnert me er ook aan dat ik mijn jaarlijkse 'in plaats van kerstkaarten sturen' donatie nog moet overmaken. Doe ik nu al zo'n jaar of 5 en elk jaar zoek ik een ander goed doel uit voor het geld dat ik normaal gesproken uitgeef aan kerstkaarten en zegels. Het zal geen verrassing zijn dat dit jaar het KWF de gelukkige is. Die doen heel goed werk en elke euro is welkom. Ondanks dat niemand een kaart van ons ontvangt voor de feestdagen wensen wij iedereen vanzelfsprekend een heerlijke kerst en een fantastisch GEZOND en gelukkig nieuw jaar. Een kleine boodschap aan iedereen; geniet van het leven en geniet van de kleine dingen die zo onbenullig lijken maar o zo waardevol kunnen zijn. Soms neem je alles maar voor lief omdat het gewoon zo is of ben je ontevreden over iets dat nergens op slaat. Maak van een mug geen olifant, spreek misverstanden uit. Voor je het weet is het te laat en ontstaat er een probleem wat niet meer zo makkelijk opgelost kan worden. Achteraf denk je dan: waar ging het eigenlijk over, was dit wel de bedoeling maar dan is er al (te) veel stuk gemaakt. Tel je zegeningen. Halelujah, ha ha. Maar dit is een stukje van Linda dat toch naar voren is gekomen deze afgelopen maanden. En ik heb het al vaker gezegd, deze hele ziekte en periode hebben niet alleen negatieve dingen gebracht maar ook ontzettend veel positieve dingen. Dingen die ik niet zou hebben gezien als ik niet ziek zou zijn geworden. Al die lieve mensen om ons heen die er natuurlijk al waren maar die er nu ook echt voor ons zijn. Het medeleven, de hulp en vriendschap. De lach en de traan, de arm om je heen. Een waanzinnig mooi geschenk. En ze vloeien weer rijkelijk, de tranen........... Lekker voor de verkoudheid, komt het goed los.

Mijn enige uitje vandaag wordt eten bij mijn moeder; bloemkool met een gehaktbal. Nooit gedacht dat ik daar blij van zou worden.