Maandagochtend, ik word rond 6 uur uitgeslapen wakker. Fleur is ziek, die werd gisterenavond hoestend en huilend wakker. Echt een vervelende hoest dus die mag vandaag de hele dag bij oma op de bank liggen onder een dekentje en vertroeteld worden. Ik breng haar om half 8 naar mijn moeder toe. Julia brengen we bij Annemiek, die vangt haar even op en neemt haar mee naar school. Alles weer geregeld, op naar de VU.

De arts wacht ons al lachend op. Ik heb goed nieuws voor jullie, zegt ze. Frank en ik wisten hoe dan ook dat we goed nieuws zouden krijgen vandaag. Ik ga zelf uit van minimaal 70% verbetering, ik zou enorm teleurgesteld zijn als het onder de 50% zou zijn. Ze laat ons de beelden van de PET Scan zien en zegt: je bent in REMISSIE. Er zijn geen actieve kankercellen meer aanwezig in je lichaam. Met andere woorden:

IK BEN SCHOON

Jeetje, dit is toch wel heftig, hier heb ik stiekem over gefantaseerd maar nu wordt het me dus gewoon even meegedeeld. Fantastisch nieuws, bijna niet te bevatten. Na 4 kuren ben ik helemaal schoon, het is allemaal niet voor niets geweest. Toch blijft een vreugde uitbarsting uit. Ook omdat we weten dat we er nog lang niet zijn want we moeten de laatste 4 kuren nog doorstaan. Ik ben nu dan wel schoon maar de volgende 12 weken krijgt mijn lichaam nog even goed op zijn sodemieter.

Ik vertel haar dat ik het eigenlijk voor het eerst in alle kuren best zwaar heb gehad. Noem de klachten op, de pijntjes, de vermoeidheid. Ze knikt instemmend. Allemaal dingen die bij deze chemo horen. En dat gaat vanaf nu alleen maar erger en zwaarder worden. Tot nu toe heb ik het volgens haar heel goed gedaan, ben zeg maar heel hoog op de ladder begonnen en heb dat lang vast kunnen houden. Andere mensen die deze kuur volgen hebben al veel eerder last van alles wat ik opnoem. Ze begrijpt ook dat het nieuws van vandaag heel dubbel is. Aan de ene kant krijg je te horen dat je 'genezen' bent, aan de andere kant ga je nu het zwaarste traject in van de kuur. Maar het is nodig dat je ze alle 4 nog krijgt om als het ware een genadeslag toe te dienen aan misschien dat ene celletje dat nog ergens verstopt zit. Ik begrijp het ook volkomen maar ik zit niet te juichen zoals die dag in het ziekenhuis toen ons werd meegedeeld: je hebt kanker máár het is behandelbaar. Toen zat ik echt te juichen en te huilen in mijn bed.

Hoe dan ook, we zijn enorm blij dat het heel goed is aangeslagen. Op de CT Scan zagen ze hier en daar nog wel weefsel zitten maar de PET Scan gaf daar geen actieve kankercellen weer. Het kan zijn dat dat littekenweefsel is van de tumoren. Dat is niet onwaarschijnlijk en komt vaker voor. We hebben het kwaad overwonnen!!!

Ik bel meteen mijn ouders en stuur sms-jes met het goede nieuws. Ondertussen krijg ik kuur nummer 5 toegediend. Heb er eigenlijk weinig van gemerkt, zat toch een beetje lamgeslagen op het bed. Zuster Ineke feliciteert met me het goede nieuws maar ze ziet aan me dat ik het moeilijk heb. Ze zegt ook dat ik me moet wapenen voor reakties van mensen die denken: oh, ze is nu toch beter??! terwijl zij als geen ander weet wat me nog te wachten staat. Er gaat van alles door me heen en ik heb ook een klein traantje gelaten. Het is zo dubbel maar voor mijn gevoel ben ik pas echt beter als het hele chemo gebeuren klaar is. Gelukkig waren alle bloedwaardes weer goed. Mijn HB was zelfs 0.6 gestegen naar 7.4. Ondertussen regent het sms-jes. Wat is iedereen blij voor ons! Het tovert weer een glimlach op mijn gezicht.

Nu zit ik weer thuis en trakteer mezelf op een banketstaaf. En dan niet in stukjes snijden hè, gewoon zo naar binnen schuiven. Ik voel me gelukkig prima, en ben ook zo blij dat mijn HB goed is. Dan heeft de vermoeidheid in mijn armen en benen niet met bloedarmoede te maken.

We hebben fantastisch nieuws gehad vandaag, maar de vlag gaat nog niet uit. Dat doen we pas in februari als ik helemaal klaar ben.