Maandag, 19 november. De 5e kuur zit er wat chemo betreft weer op. Vanmorgen samen met mijn ouders naar de VU gegaan. In de wachtkamer bij het lab sprak ik die mevrouw van vorige week die tijdens de kuur zat te huilen op het bed tegenover me. Ik zei haar gedag en ze herkende me dus kwam naast me zitten. Vertelde dat ze inderdaad in haar eerste kuur zit. Ze heeft net als ik Hodgkin maar dan fase IV met uitzaaiingen naar haar longen en lever. Ondanks dat ze in een verder stadium zit dan ik, krijgt ze dezelfde kuur. Zij is ingeloot in de standaard kuur (= 4 x hoog, 4 x normaal). Ik vertel haar dat ik ben ingeloot in 8 x hoog. Ook zij heeft te horen gekregen dat het behandelbaar is. Ik vertel haar dat ik na 4 kuren al schoon was en ze is blij verrast dat te horen. Tot nu toe wandelt ze goed door die eerste week heen, heeft nergens last van gehad. Gelukkig maar.

Alles gaat gelukkig snel ondanks dat de wachtkamer bommetje vol zit. Ook word ik redelijk snel opgeroepen door de arts. Sinds tijden zit ik weer eens op spreekuur bij Dr. Visser. We bekijken mijn bloedwaardes die nog steeds goed zijn. HB wel gezakt naar 6.5 maar niet om me zorgen om te maken. Hij vertelt me dat als ik inderdaad met 3 Neulasta prikken de kuur door kom, het een nieuw record is. Tot nu toe is het record 4 prikken in plaats van 8. Nou, dat record wil ik wel breken. We zullen het zien volgende week maandag want dan wordt het bloed weer gecontroleerd. Ik noem even op dat we van plan zijn naar Italië af te reizen met kerst. Hij reageert heel spontaan door meteen te zeggen dat we de kuur dan een weekje verzetten. Dit ook omdat de PET Scan negatief was en dat de kuren die ik nu nog krijg echt zijn om de laatste restjes op te ruimen. Ook vertelt hij dat met kerst sowieso geen kuren worden gegeven want dan is de dagafdeling gesloten. Ik zou dus hoe dan ook niet op 24, 25 en 26 december de kuur kunnen krijgen. Op 1 januari is de afdeling ook gesloten dus de eerst volgende mogelijkheid zou dan zijn woensdag 2 januari. Dus kuur 7 begint op 2 januari. Nu eens niet de maandag, dinsdag en woensdag maar de woensdag, donderdag en vrijdag. Best wel een prettig vooruitzicht want dat betekent dat ik tijdens oud en nieuw geen chemo krijg en dat we op 1 januari ook niet voor dag en dauw op moeten staan om naar het ziekenhuis te gaan. En dan is het al 2008!! Voor je het weet is het gewoon zover.

We gaan door naar de dagafdeling waar ik Vincristine en Bleomycine toegediend krijgt. Om half 1 zijn we klaar en rijden we weer naar huis. Mijn moeder roept in de gang van het ziekenhuis dat ze mijn gezicht weer ziet veranderen. Ik word grauw en mijn ogen gaan hangen. Ik voel het ook. Ben ook meteen weer misselijk. Maar de buitenlucht doet me goed als we naar de auto teruglopen. Het is fris buiten, ik heb het zelfs koud. Mijn ouders blijven nog even een boterhammetje bij me eten en dan gaan ze weer naar huis.

Ik doe de open haard aan en installeer me op de bank. Ik ben moe en lig lekker naar het vuur te kijken. Ik geef nu volledig toe aan de moeheid en dat geeft ook een bepaalde rust. Ik heb niet meer het gevoel dat ik alles moet en wil doen omdat ik bang ben dat ik wat mis. Ik weet niet of het nu komt omdat ik goed nieuws heb gehad en dat ik weet dat het goed komt. Het kan ook gewoon zijn dat ik echt minder energie heb. Ik kan het nog niet echt plaatsen. Ik ben vorige week wel goed doorgekomen, dat is iets dat zeker is. Ik had echt verwacht dat ik verder zou aftakelen maar ik ben voor mijn gevoel niet verder afgezakt. Alles gaat nu alleen in een versnelling minder, echt even een tandje terug. En ik heb er vrede mee en accepteer het. Ik heb ook niet meer elke dag inspiratie om te schrijven. Mede doordat ik ook niet veel meer meemaak en veel thuis ben.

Morgen is Frank jarig. We vieren het niet. Frank werkt overdag en regelt de kinderen zodat ik rustig aan kan doen. We gaan gewoon bij Astrid eten want het is dinsdag. Daarna heeft Frank het druk met de meiden in bad doen en naar bed. Ik ben 's avonds echt af en ga op tijd naar bed. Vanavond maken we zelf eten. Het is nu kwart over 5 en ik voel de slokdarmkrampen opkomen. Ik ben er ondertussen al aan gewend dat dit gebeurt op dag 8 van de kuur en gelukkig lijkt het iedere keer wel een beetje minder te worden. Ook ben ik erg moe en aan het gapen. Het zal wel weer een korte avond worden. Frank moet nog even snel naar de C1000 vanavond om een schoenkadootje te scoren voor de meiden. Die gaan hun schoentje zetten hoor ik net. Gisteren wist ik ze nog te overtuigen dat Sinterklaas net is aangekomen en geen tijd heeft om naar alle huizen te gaan maar Julia riep dat hij wel bij Lisa was geweest dus ze ging het ook proberen. Fleur is al hard aan het zingen en een tekening aan het maken. Het is ook wel weer een leuke tijd die er aan komt.