Dinsdag, en het gaat weer pre't'nison-PRIMA. Heb weliswaar de hele nacht geen oog dicht gedaan want ik was weer klaar wakker, maar ik voel me echt goed. Ik ben ook blij en voel me opgewekt. Echt ongelooflijk wat dat middel met me doet. Gelukkig maar want als de ongemakken weg blijven deze kuur, ben ik de eerstvolgende 14 dagen in ieder geval in mijn hoofd weer oké. En zoals ik me nu voel kan ik gewoon alles aan. Ik dacht vanmorgen zelfs dat ik wel een rondje wilde lopen maar heb mezelf toch even geremd. Gelukkig begon het op dat moment ook te regenen.

Gisteren toch wel enigszins verdoofd geweest. Het is nog moeilijk te bevatten allemaal. Zo word je verteld dat je ernstig ziek bent en zo krijg je te horen dat het helemaal weg is. Daar tussen in is natuurlijk heel veel gebeurd maar het blijft even onwerkelijk. Maar nu is het zaak dat het weg blijft dus dat wordt de doelstelling én motivatie voor de volgende kuren. Helaas kun je nooit preventief te werk gaan met kanker dus het is ook niet zo dat je kunt denken: ik krijg nu nog even 4 extra kuren, dan komt het echt nooit meer terug. Dat kun je alleen maar hopen. Ik ben nu in remissie en dat betekent letterlijk "voorlopig genezen". Helemaal genezen ben ik als ik 5 jaar schoon ben.

Gisteren vroeg ik ook aan de arts hoe ze nu in de toekomst kunnen zien of ik weer ziek ben. Je blijft natuurlijk in het begin intensief onder controle en dat wordt steeds minder. Kunnen jullie dan aan mijn bloedwaardes zien dat het weer fout is? Nee, zegt ze, als dat zou kunnen dan zouden we alle mensen op die manier kunnen controleren of ze wel of geen kanker hebben. Straks ga je weer verder met je leven en blijf je zelf alert op de symptomen die je nu kent. Tijdens de controles bij ons kunnen we checken of er in de kliergebieden opgezette klieren zijn. Je blijft zelf alert op vermoeidheid en misschien nachtzweten en naar aanleiding van eventuele klachten kunnen wij kijken hoe je bloed er uit ziet. Gaan je klachten ook weer gepaard met bijvoorbeeld bloedarmoede, dan zijn wij weer extra alert. Ze zei ook dat ik straks bij het eerste de beste griepje waarschijnlijk meteen in paniek zal raken. Maar gelukkig ken ik nu alle symptomen en zal ik niet meer bij mezelf denken: ach, jeuk? Ik ga toch niet naar de dokter voor jeuk?!! Nu ga ik meteen, op een drafje.

Maar blijdschap overheerst toch in huize Bakker. Gisteren kwamen de eerste bloemen al en de sms-jes en mailtjes stroomden binnen. Vandaag gaat dat weer door. Allemaal ontzettend bedankt! Ik heb gisteren Fleur bij me op schoot genomen en gezegd: mama is bij de dokter geweest en die heeft een foto gemaakt van mama's lijfje en wat denk je? Zijn toch alle kankercelletjes dood gemaakt door Chemo-Kasper! Haar gezichtje fleurde op en met een enorme glimlach omhelsde ze me en riep: maar mama, dan ben je weer beter! Mijn vader zat mee te luisteren en zag hoe ze reageerde en kreeg spontaan de tranen in zijn ogen. Dit was zo'n echte reaktie van Fleur. Ze begon ook meteen mijn hand te zoenen waar de pleister van het infuus nog op zat. Ik vertelde haar dat mama nog wel een paar keer Chemo-Kasper moet krijgen want stel je voor dat er een stout kankercelletje is dat verstoppertje aan het spelen is, die moet Chemo-Kasper toch ook nog vinden. Ze knikte instemmend. Dus mama is nog niet echt beter, zei ik, en mama gaat misschien nog wel veel zieker worden. Julia zat op de bank met haar game-boy en ik vertelde het ook aan haar. Helaas had de game-boy meer haar aandacht dus ze reageerde zo van: huh? oh, en ging snel weer verder met haar spelletje.

Nu doe ik de hele ochtend rustig aan. Vanmiddag ga ik samen met mijn moeder naar de VU voor dag 2 van de chemo. Vanavond maakt Astrid weer een feestmaal voor ons. Ik neem lekker gebakjes mee. Morgen gaat Astrid ook met me mee naar de VU. Voor deze week is alles weer geregeld. Het allerbelangrijkste vind ik dat ik me weer goed voel en weer blij ben. Vorige week vond ik echt helemaal niks leuk, had zelfs geen eens meer zin om naar Italië te gaan met kerst. Nu kijk ik er weer naar uit en hoop zo dat ik fysiek in orde ben om de reis te maken. De arts zei ook al tegen me dat ze me best wel een lagere dosis prednison wil voorschrijven voor die derde week dat ik zo down ben. Maar ik wil het deze kuur nog even aankijken. Ik heb het vorige week dubbel voor mijn kiezen gehad met al die ongemakken. Daar waar ik normaal een dag of 2-3 in bed lag, waren het er nu al met al een stuk of 10. Ik denk dat ik dat aanbod wel aanneem als ik naar Italië ga. Dan kan ik wel een beetje extra pep gebruiken voor de dagen dat ik daar ben.

De chemo verloopt prima. Met een uurtje staan we weer buiten. De sluimerende misselijkheid is weer op de achtergrond maar dat vangen we op met medicijnen. Dag 2 zit er ook al op. Op naar dag 3!