Donderdagochtend, ik heb goed geslapen. Ik ben zo blij dat ik niet meer wakker ben ’s nachts. De slingers en de ballonnen hangen nog in het huis, die mochten nog niet weggehaald worden van Fleur. Ze vond het zo mooi. Het is vandaag dierendag, dus ook een beetje feest. Julia roept al dat ze Wizzy mee naar school wil nemen. Ik heb er niets over gehoord dus ik denk niet dat het de bedoeling is dat je levende dieren mee neemt. Dan wil ze een knuffel mee. Dat is goed zeg ik. Fleur neemt haar nieuwe Ariel Barbie mee naar school. Dat is ook een dier want het is een vis, een zeemeermin. Als je op Ariel haar ketting drukt zingt ze een liedje. Fleur is helemaal blij met haar nieuwe Barbie. Het liedje is in het Engels en ze begint het al aardig na te zingen.

Ik heb beloofd om vanmiddag met ze naar het Beestenboetje te gaan in het bos. Daar vieren ze ook dierendag en daar zijn Jamie en Naomi ook met de paardjes. Dan mogen ze paardje rijden. Eindelijk, roept Fleur. Ik neem de camera maar weer mee om een mooi plaatje te schieten. We laten ze tussen de middag overblijven op school, dat is wel zo rustig voor mij. Toen ik vanmorgen opperde dat ik misschien wel even naar mijn werk wilde gaan, keek Frank me vernietigend aan. Ik geloof dat jij niet helemaal goed bij je hoofd bent, je gaat nu maar even rustig aan doen Lin. Volgende week is er vast wel weer een dag dat je naar je werk kunt gaan maar deze week doe je gewoon even normaal. Ben je gisteren alweer vergeten? Ja baas, zeg ik onderdanig. Maar ik weet dat hij gelijk heeft. Maar soms ben ik nogal eigenwijs. Wie?, Ik?!

Ik ga even langs mijn moeder, die heeft een grote doos chocolade bonbons voor me. Gekregen van Willie, de zus van mijn vader die gisteren ook jarig was. Mag ze alles hebben vroeg Willie? Ja hoor, zei mijn moeder, en ze lust ook alles. Dus ze kreeg een grote doos met een paarse strik mee. Ik ben dol op paarse strikken! Maar, ik ben ondertussen ook 6 kilo aangekomen. Sinds mijn dieptepunt 6 weken geleden, is er elke week een kilo bij gekomen lijkt het wel. Dat is goed, ik weeg nu 62 kilo en dat is een prima gewicht voor mijn lengte. Ik vind het een goed teken dat ik weer aankom. Ik voel me ook goed en ik zie er ‘gezond’ uit. Ik denk dat de Prednison ook zorgt voor een gezonde kleur. Noelle blijft zich maar verbazen over me. Ze mailde dat op zo’n dag als gisteren, met een drukke kinderverjaardag, ze vergeet dat ik ziek ben omdat ik er gewoon bij zit en ook gastvrouw ben en de mensen verzorg. Samen met Frank en mijn moeder natuurlijk. Ze schrijft dat het zo gezellig was, Fleur echt jarig was en dat ze het bewonderenswaardig vind dat ik het belang van mijn kind voorop stel. En dan te bedenken dat je die ochtend nog chemo hebt gehad. Ik voel me echt gecomplimenteerd. Maar het is iets vanzelfsprekends. Natuurlijk moet de verjaardag van je kind gevierd worden. Misschien niet zo uitgebreid als normaal maar het leven gaat wel door en een verjaardag is heel belangrijk, juist voor een kind. Dat wil ik haar ook niet afnemen. En ze heeft de dag van haar leven gehad. Dat geeft ook een voldaan gevoel.

Ik heb vaak ook het idee dat de mensen om ons heen er meer moeite mee hebben dat ik ziek ben dan wij zelf. Dat zij het erger ervaren dan wij. Ik weet niet hoe ik dat moet omschrijven. Wij zitten er natuurlijk midden in en beleven het de hele dag. Kennen ondertussen de pijntjes en de bijwerkingen en wennen daar ook aan. Ik moet zelf ook eerlijk toegeven dat het me alles mee valt, ook de chemo. Het ergste daarvan vind ik nog steeds dat het infuus in mijn arm geprikt wordt. Ik had zelf ook gedacht dat het veel heftiger zou zijn maar ik ga er gewoon goed mee om. En ik kan me ook voorstellen dat iemand die het van een afstandje bekijkt denkt dat het vreselijk moet zijn. Het is ook niet leuk maar je moet je er maar aan over geven. Je moet hier door heen, je hebt geen keus. En dan moet je maar proberen het beste er van te maken. Ik sta soms ook versteld van mezelf. Ik was al geen ‘pieper’ en ging altijd door, ook al voelde ik me niet echt 100%. Ik was pas ziek als ik koorts had en dan gaf ik me er aan over. Maar dit is toch iets heel anders. Nu ben je ziek maar je voelt het eigenlijk niet en dit is geen griepje. Het belangrijkste is dat we dit eind januari 2008 kunnen afsluiten met een positieve uitslag en proberen verder te gaan met leven zonder al te veel angst en zorgen of dit nog terug gaat komen en waar het terug kan komen. Een groot voordeel is dat ik voorlopig de eerste jaren heel goed onder controle blijf.

Tot kwart over 3 doe ik eigenlijk niets. Ik hang een beetje in de stoel en ga om 2 uur op bed liggen. Ik merk dat als ik er aan toe geef ik ook echt wel moe ben terwijl als ik door ga met bezig zijn, ik daar niet zo’n erg in heb. Ik mag niet gaan slapen want ik moet Julia en Fleur ophalen dus ik lig gewoon wat te rusten. Ook goed. Morgenavond ga ik voor de zoveelste keer uit eten. Nu met Noelle, Marjon, Petra en Ilja. We gaan naar een Italiaan in Bakkum. Je kunt daar niet kiezen van de kaart, je wordt zeg maar bediend met wat de pot schaft. Beetje Mario in Neck idee denk ik. Ik ben benieuwd en ik heb er hartstikke veel zin in. Het is een avondvullend menu en het lijkt me heerlijk om weer helemaal bij te kletsen. Petra en Ilja zijn zwanger van de tweede en Pé komt net terug van vakantie dus die zullen ook wel weer veel te vertellen hebben.

Alarm, alarm. Sta ik bij de zandbak op het schoolplein dapper te vertellen dat Fleur straks eindelijk op een paard mag rijden………. Was het hele Beestenboetje feest gisterenmiddag! Dus ik roep nog: het is vandaag toch dierendag?! Maar logisch natuurlijk dat zoiets op de woensdagmiddag plaatsvindt. Ik begin al te zweten want hoe moet ik dit aan Fleur gaan vertellen. Gelukkig komt Fleur de school uitgerend met Camy en wil ze bij Camy spelen. Er wordt niet over paardje rijden gesproken. Pffff, daar kom ik nu goed van af. Ook Julia wil 2 vriendinnen mee naar huis dus die krijgt gelijk haar zin. Ja hoor, neem ze maar mee! Eenmaal thuis roept Julia ineens: hé, we zouden vandaag toch op een paardje rijden? Dus ik leg haar uit dat ik me vergist heb, dat het gisteren was maar dat we toen niet konden omdat Fleur jarig was. Ze kijkt ietwat beteuterd maar ik beloof haar dat er vast wel weer een ander moment komt om op een paardje te rijden. Julia accepteert dat makkelijk, nu maar hopen dat Fleur het vergeten is want die kan nog wel eens een heel dramatisch toneelstuk op gaan voeren.

He is nu 10 over half 8 en Frank staat Fleur haar tandjes te poetsen en ik hoor haar zeggen: ben geeneens op een paardje geweest vandaag. Oei, denk ik, daar komt ie. Maar nee hoor, ze zegt dat ze vandaag wel bij de kinderboerderij is geweest. Ze zijn met school daar naar toe gegaan en ze vertelt wat ze daar allemaal gezien heeft. Geitjes en ook paardjes. Ze heeft ze gevoerd. Over paardje rijden wordt verder niet meer gesproken. Frank brengt ze nu allebei naar bed. Deze dag is ook weer zo goed als voorbij.