Vrijdag, 12 uur. Ik haal de meisjes op van school en Fleur wil graag een vriendinnetje mee. Ik spreek af met de ouders dat ze haar om half 3 weer op komen halen. Gaat dat wel?, wordt er gevraagd. En ik antwoord dat het oké is. Als ik me goed voel wil ik zoveel mogelijk, ook voor de kinderen, het normale leven hervatten. Als het straks een keer niet gaat, doe ik graag een beroep op jullie om de kinderen lekker mee te nemen.

Frank is ook thuis, we eten allemaal een boterham en de kinderen gaan spelen. Er komt nog een buurmeisje bij want haar moeder moest onverwacht weg. Het is toch wel druk, voornamelijk door Fleur die op een leeftijd is dat ze aan de ene kant heel graag kindjes mee wil nemen om te spelen maar aan de andere kant erg dominant is en soms ook heel lelijk. Ik herken dat nog van Juul, ik zal wat momenten samen met Juul hebben gezeten en gezegd: kindjes die lelijk doen, die vindt niemand aardig! En nu zit ik samen met Fleur op de trap, hetzelfde ritueel. Maar met Julia is het allemaal goed gekomen dus ik het er alle vertrouwen in dat het met Fleur ook goed komt.

Om 3 uur is er weer rust in de tent. Ik ben bekaf en ga lekker op bed liggen. Ondertussen is er iemand boven bij ons op zolder die aan het strijken is. Eén keer in de 2 weken komt ze en dan strijkt ze de hele berg weg. Heerlijk is dat. Dat zijn echt de dingen waar we zo mee geholpen zijn. Ik lig op bed en mijn gedachten dwalen af, naar die meneer uit Den Helder die ik tijdens de eerste kuur 2 x heb ontmoet. Hij vertelde me dat hij de ziekte van Kahler heeft, soort kanker in zijn beenmerg geloof ik, en dat hij als een zombie de VU is binnen gebracht en sinds dat hij begonnen is met de chemo alleen maar opknapt. Ik herinner me nog dat ik tegen Frank zei: zo kan het dus ook! En ik denk en hoop dat ik hetzelfde scenario volg.

Ik rust wel maar ik slaap niet, het is eigenlijk te laat om echt te slapen want als ik dan wakker word ben ik meteen helemaal gebroken. Ik pak mijn laptop en schrijf een email aan Stefania, mijn Italiaanse vriendin. 25 jaar kennen we elkaar. In die jaren is er steeds contact geweest. Soms wel eens jaren niet maar de vriendschap is altijd gebleven. Dit jaar zijn we in mei naar ze toe gegaan. Het was een ontzettend leuk weekend. Zo warm en hartelijk werden we ontvangen, overal uitgenodigd om te eten. Onze kinderen speelden haar hartenlust met elkaar, zonder ook maar met elkaar te kunnen praten. Stefania en ik zagen gewoon onszelf terug, als kleine meisjes aan de Italiaanse Riviera. Frank was helemaal verbaasd en verrast en voelde zich super op zijn gemak ondanks de taalbarrière. Ze spraken hier en daar wel wat Engels maar minimaal. Toch riep Frank na dit weekend: dit is zeker niet de laatste keer dat we hier geweest zijn. Stefania was toen hoog zwanger van haar 3e kindje. Op de dag dat zij is bevallen, kregen wij te horen dat ik kanker had. Ik sms-te naar Marco, haar man, dat ik vermoedelijk de ziekte van Hodgkin had. Hij sms-te terug dat hij heel erg verdrietig was, net vader was geworden van een gezonde dochter Giuglia, en dat hij zou wachten tot de volgende dag om het slechte nieuws aan Stefi te vertellen. Toen ik haar een week later aan de telefoon had vertelde ze me dat ze een uur had liggen huilen op de kraamafdeling toen ze het slechte nieuws hoorde. Ze hadden ook direct overal geïnformeerd naar Hodgkin en vertelde me dat ze hadden gelezen en gehoord dat het heel goed behandelbaar was en er een grote genezingskans was. We gaan op naar de 50 jaar vriendschap hoor Lin! En dat is ook echt vriendschap. Mensen die je dus niet dagelijks ziet of spreekt maar de band is er voor altijd.

Om 8 uur zijn we weer thuis na het eten. Ik ga op bed liggen en ben echt heel moe. Ik neem een tussendoor misselijkheidspilletje en val rond kwart voor 9 in slaap, tot vanmorgen kwart voor 6. Weer een hele nacht doorgeslapen, wel 9 uur deze keer en zónder Zofran. Ik denk dat het gevaar voor overgeven geweken is. Wat ben ik deze eerste week goed doorgekomen!