Ik ga vandaag met mijn moeder naar de VU. Ze wil graag een keer mee om te zien hoe het er daar aan toe gaat en hoe dat nu is, zo’n chemo kuur. We lopen door de gang van het ziekenhuis en komen aan op de poli voor de chemo. Mijn moeder is geschokt, ze ziet veel jonge mensen op bedden liggen, vastgekoppeld aan een infuus. Maar al snel ervaart ook zij de warmte die er op deze afdeling is. De verpleegster houdt meteen een gezellig praatje met ons. We halen lekker een kopje thee en ik installeer me op het bed. Het duurt 3 kwartier vandaag, zegt de verpleegster. Het gaat prima, ik voel eigenlijk helemaal niets. Mijn moeder ziet wel naar verloop van tijd de wallen onder mijn ogen verschijnen maar ik merk zelf niet veel.

Thuis gekomen halen we lekker haring en een zak met nootjes, ik heb enorme trek in macadamia mix en over het algemeen heb ik ook nog steeds een goede smaak dus ik proef alles ook zoals het is. Julia en Fleur zijn er niet, die mogen de hele middag bij Noelle spelen en ’s avonds gaan we daar met z’n allen eten. Waar heb je trek in Lin, vroeg Noelle me? Oh, lekker laságne! Ik ga die middag op bed liggen. Ik ben toch wel geschrokken van de waarschuwing van Dr. Visser. Ik wil dus echt niet instorten na 6 weken, ik wil me eigenlijk zo blijven voelen als dat ik me nu voel. Ik slaap heerlijk van half 3 tot 5. Dan door naar Noelle, naar de lasagne. We zitten heerlijk te eten. Noelle is verbaasd hoe goed ik er uit zie. Ongelooflijk, zegt ze, vanmorgen heb je chemo gehad en je zit hier nu zo aan tafel, heerlijk te smikkelen, alsof er niets aan de hand is. En zo voel ik me zelf ook. Ik zie er ook niet ziek, maar naar omstandigheden goed uit, dat zou ik normaal gesproken niet van mezelf zeggen, maar het is echt zo. Helemaal in vergelijking met de maanden juli en augustus. Ik ben natuurlijk (te) slank, heb een prachtige pruik, dankzij de prednison een goede teint in mijn gezicht en ik heb me vanmorgen opgemaakt, daar had ik echt zin in. Ik heb zelfs aan Frank gevraagd of hij een foto van me wilde nemen. Ik wilde dit gewoon even vastleggen om later te kunnen zien hoe ik er uit zag. Ik heb eigenlijk geen foto van mezelf voordat ik aan de kuur begon, daar heb ik nu spijt van. We plaatsen de foto op de weblog. Als je er op klikt komt hij groot in beeld en kun je de pruik goed zien. Zoveel mensen zijn zo benieuwd naar me hoe ik er uit zie met pruik, dus bij deze.

Ook wil ik iedereen bedanken voor de reakties op de log. Vaak zou ik zelf even persoonlijk willen antwoorden, vooral aan de mensen die ik zelden zie of spreek en oude bekenden die ineens op mijn beeldscherm voorbij komen. Ik heb geprobeerd te antwoorden via de reakties maar krijg dan een foutmelding. Onmogelijk kan ik nu iedereen gaan noemen maar dit bedankje is voor jullie allemaal bedoeld. Super hoe jullie met ons meeleven, dat voelt echt heel bijzonder.

En toen werd het avond, 9 uur ……. Vorige keer ging het hier mis Frank, weet je nog? Ik zit op de bank, mag van Frank niet gaan zitten wachten op het spugen want dan roep ik het op. Ik heb wel weer net als de vorige keer hoog rode wangen en een gloeiend hoofd. Verder voel ik me goed. En het is nu 10 over 10 en ik voel me nog steeds goed ! Ik begin goede hoop te krijgen dat het deze keer aan ons voorbij gaat. Straks om 11 uur nog maar een Zofran, de misselijkheids pil, en dan voor de zekerheid toch maar het emmertje naast het bed. Slaappilletje en proberen te slapen en dan hopelijk morgen wakker worden met een goed gevoel. Dat zou super zijn. Als ik deze kuur kan doorstaan zonder die vreselijke ervaring van de vorige keer, dan gaat het helemaal goed lukken.

Hoe is het toch mogelijk dat ik me hier goed doorheen sla, tot nu toe valt de chemo me echt alles mee. Ik had het toch wel zwaarder verwacht maar ik moet ook niet te enthousiast worden want ik begin nog maar net. En ik heb toch een zware kuur, tenminste dat hebben ze me verteld in het ziekenhuis. Ik ben er aan de ene kant van overtuigd dat het ook komt omdat we zo positief zijn. En ik hoef dat niet te forceren, ik voel me gewoon goed en prettig, dus de positiviteit komt automatisch. Ik hoop dit zo vast te kunnen houden.

Ik begrijp nu ook waarom zo’n doosje Zofran 307,71 euro kost. Het helpt gewoon echt deze braakremmer. Vorige keer niet genomen, doodziek geweest, deze keer wel genomen en (nog) geen last gehad. Lang leve de farmaceutische industrie! Het mag wat kosten maar dan heb je wel wat. Eerste kuur was ik voorzichtig met extra medicijnen nemen, dacht ik als ik geen last heb hoef ik het ook niet, ik krijg al zoveel ‘troep’ in mijn lijf. Nu, ook op advies van de artsen “gewoon nemen die pillen, ook paracetamol als je koortsig bent of pijn hebt” slik ik naar hartenlust. Gaan we weer, ‘ondergaan en ondervinden’. Dat heb ik dus nu al ondervonden. Al doende leert men. Ik sta er ook versteld van wat alles kost. Tegenwoordig staan de prijzen op de verpakkingen van de doosjes medicijnen. Die prikken die Frank me geeft, kosten 500 euro per stuk. Ga maar na, ik krijg er nu per kuur 12 want de dosis EPO is verhoogd van 1 naar 3 prikken. Dat is 12 x 8 kuren…… reken maar uit. Wat een geluk dat mijn wiegje hier in Nederland heeft gestaan.

Ik ben blij dat deze eerste 3 dagen zo goed verlopen zijn. Nu op naar maandag naar de 4e zak. Hopelijk blijft de koorts die ik dan zou kunnen krijgen uit.