Dinsdagochtend begin ik rustig, ik voel me nog steeds goed. Ik denk nog even aan gisterenavond en aan de gesprekken die Yvon en ik hebben gehad. Dat sommige dingen in het leven toch gewoon gebeuren. Net als 10 jaar geleden, dat ik van de één op de andere dag een appartement kocht en toen het opgeleverd werd mijn overbuurman leerde kennen. Frank Bakker, die zijn woning had toegewezen gekregen uit een groep van 300 starters. Zijn voordeur pal tegenover de ingang van mijn torentje. Elke dag oogcontact, allebei geen relatie. En dat het toen zo gegroeid is tussen ons. Yvon vertelt weer vol overgave dat ze het allang had gezien dat Frank zo om mij heen liep te draaien. In die tijd gingen Yvon en ik veel met elkaar om. Trouwens, iedereen om ons heen had het allang gezien, behalve ik. Frank had namelijk alles dat ik niet zocht in een man. Zo’n echte Heiloo-er, die iedereen kent, altijd naar de plaatselijke kroeg gaat en de kermissen afloopt. Nee, dat zocht ik toch echt niet. Maar toch stelde ik zijn gezelschap erg op prijs en begon ik er naar uit te kijken om na een werkdag naar het appartement te gaan en te kijken of hij er ook was. Beetje bij beetje werd ik verliefd op hem en voor we het wisten waren we smoorverliefd en woonden we samen. En nu 10 jaar verder zijn we nog steeds samen en hoe! Heeft dit zo moeten gebeuren zodat juist híj er nu voor mij is in deze periode? Bestaat toeval wel of niet?

Naarmate de ochtend vordert voel ik de prednison gewoon uit mijn lijf stromen. Het laatste restje van zondag is nu echt op. Ik word neerslachtig, loop continue te huilen, heb echt overal pijn in mijn lijf. Begin het benauwd te krijgen en mijn hartslag gaat weer sneller. Ook voel ik een vlaag van misselijkheid opkomen. Déjà vu! Dit is dus echt een patroon. Zo mooi als de wereld door mijn ogen is als ik strak sta van de prednison, zo verdrietig ben ik nu. De tranen biggelen continu over mijn wangen, om niets. Kan ik met prednison echt alles aan en dans ik bijvoorbeeld de hele nacht de cancan op de overloop, nu loop ik met mijn schoudertjes naar beneden. Ik voel me gewoon even echt zielig. Ik ga maar even op de bank liggen en een beetje televisie kijken. Wat kan een medicijn een enorme invloed hebben op een bepaald proces. Trouwens, als ik naar dit hele ziek zijn kijk heeft het al zijn weerslag gehad op mijn lichaam. Ik ben ondertussen al 10 weken niet meer ongesteld geweest. Ik zou onvruchtbaar kunnen worden van de chemo’s, zelfs in de overgang kunnen raken, dus dit is wellicht alvast een teken. Het maakt me niet uit want ik kom toch een keer aan de beurt dus laat het dan nu ook maar meteen gebeuren. Dan heb ik het straks gehad.

Ik hoor de post in de brievenbus vallen. Ga snel kijken. Misschien een kaartje om me op te vrolijken. En ja hoor, 2 voor mij en ook voor Julia en Fleur allebei een aparte kaart. Het gaat maar door. Ik denk dat ik ondertussen meer dan 150 kaarten heb gehad. Het steunt me echt en ik spreek mezelf streng toe: genoeg gejankt Lin, nog 6 nachtjes en dan mag je je pilletjes weer! Ik slaap ’s middags een paar uurtjes op de bank en daarna gaan we naar Astrid om te eten. Even lekker weg, wat afleiding.

We zitten op deze herfstachtige avond ouderwets aan de boerenkool met worst. Het smaakt heerlijk. Astrid is bezorgd om me. Ze ziet me nu voor de tweede keer tijdens deze kuren van het topje van de berg naar beneden vallen omdat de prednison weg valt. We hebben het er over en ik beaam dat ik inderdaad gevoelsmatig niet meer de hele wereld aan kan. Maar dat duurde de vorige keer ook maar 2 dagen dus wie weet. Toch moet je het niet onderschatten. Ik vraag me soms ook echt wel eens af wat dit allemaal met me gaat doen als het straks achter de rug is. Dan krijg ik geen prednison meer en moet ik het op eigen kracht gaan doen. En eigen kracht is zeg maar zoals ik me nu voel. Ik wil niet zeggen dat ik depressief ben want dat ben ik absoluut niet. Ik ben nu gewoon mezelf, Linda. Ik zit niet in een hoekje te kniezen en sluit me niet af, dat is depressief. Maar ik mis nu dat stukje euforie waardoor ik de hele wereld aan zie voor een kokosmakroon en alles leuk, lief en goed is. Eigenlijk ook geen gezonde situatie maar wel heel erg prettig om hier door heen te komen. Ik ben nu eigenlijk gewoon Linda die ziek is en zich weer even realiseert dat ze echt heel ziek is. Want tijdens de euforie vergeet je dat volkomen. Wat ook niet mee werkt is dat ik zit te verrekken van de pijn door mijn hele lijf. Ik wil dus eigenlijk ook gewoon lekker naar bed en dat doe ik straks ook.

Maar af en toe spookt het door mijn hoofd dat ik straks een enorme klapper te verwerken krijg. Op zo’n dag als vandaag lees ik toch weer mijn verhaal van 31 augustus en zit ik weer heel hard te huilen tussen de regels door. Terwijl, toen ik dat vorige week deed, ik daar geen last van had. Misschien is het toch raadzaam om hier eens met de huisarts over te spreken. Voorkomen is beter dan genezen zegt Astrid. Ik heb wel een uitlaatklep door middel van mijn dagboek maar misschien is het raadzaam om er met iemand over te praten die hier helemaal buiten staat. Frank zegt dat hij hier ook al over gedacht heeft, misschien ook voor zichzelf en straks ook voor de kinderen. Misschien toch de huisarts een keer bellen.